ความเหงา

เหงา

ฟังดูแปลกๆ ไหมที่ตอนนี้เราเพิ่งรู้ตัวว่าเราเหงา

เหงามานานแล้ว แต่บางทีก็ลืมไปบ้างและคิดว่าตัวเองโอเค

ที่ร้ายกว่านั้นคือเข้าใจว่าฉันไม่ได้เหงา

ความเหงาเกาะกินเรามานานแค่ไหนแล้วนะ

ความรู้สึกโดดเดี่ยวที่เหมือนต้องเดินทางคนเดียวทำให้ข้างใน

ใช้ทางออกโดยการเกาะ

เกาะไปเรื่อย เกี่ยวไปทั่ว

ฉันไม่เคยเติมใจตัวเอง ก็ยังคงเหงาไปเรื่อยๆ

ฉันเอาแต่นั่งเล่นในห้องคนเดียว

ไม่กล้าออกมาเผชิญโลก

ไม่กล้าออกมามีความสัมพันธ์

ก็ไม่แปลกว่าทำไมจึง เหงา นัก

รู้จักคนมากมาย แต่มีเพื่อนไม่มากนัก

เพื่อนที่เราจะนั่งพูดคุยเรื่องข้างในหัวใจของกันและกัน

กลับจากสบลานครั้งนี้ ฉันพบว่าตัวเองเหงา

และพบว่าอยากสัมพันธ์กับผู้คนมากมายเพียงใด

อยากมีครอบครัว ก็ได้พี่สาวมาคน น้องสาวและน้องชายอีกอย่างละคน

จะกลับมาตามหาสิ่งที่หัวใจตามหาว่าเราอยากได้อะไร

เพื่อหวังว่าอย่างน้อย เราจะได้ไม่เหงา อีกต่อไป

คำถามในช่วงนี้..ที่ผ่านมา

เมื่อหลายวันก่อนที่ได้ดูละครเรื่อง Mr.Wing ที่งานประชุมวิชาการ

และคำถามที่ว่าอะไรคือคุณค่าในชีวิตของเรา

จากนั้นก็มาต่อที่ NVC ของนภา เรียนรู้มากมายเช่นกัน

เพราะก่ิอนหน้านั้นก็ได้ไปลองทำคนเดียวเป็นครั้งแรก ได้เรียนรู้อะไรเพิ่มขึ้นอย่างเยอะ

ได้ลองถามหาความต้องการหลักของตัวเอง

ที่จริงๆ เราก็ไม่ชัด พอไม่ชัดมันก็สะเปะสะปะ

แต่ตอนนี้เราอยู่กับความไม่ชัดได้อย่างไม่เดือดร้อนรำคาญ

ยกเว้นเวลาที่มีคนอื่นมาพยายามถามหาความชัดเจนจากเรื่องไม่ชัดเจนของเรา

ก็เหมือนกับว่าจู่ๆ ก็มีปีกงอกขึ้นที่กลางหลัง แล้วเราควรทำไง

ฮ่าๆๆๆ

อีกไม่กี่วันจะเข้าป่าเพื่อไปนิเวศน์ภาวนา

สิ่งแรกที่รู้สึกคือ ความกลัว ที่เข้ามาปะทะเราอย่างแรง

เราต้องอยู่คนเดียวมในป่า ๑ วัน ๒ คืน โดยไม่กินอะไรเลย

สำหรับคนอื่นอาจไม่ยากเย็นสำหรับเรามันช่างน่าสะพรึงกลัว

และย้อนมาถึงคำถามที่ได้มาจากอบรมกระบวนกรนพลักษณ์ที่ว่า

"แล้วเรากลัวไรวะ ความไม่มั่นคง ความไม่ชัดเจน ความไม่รู้ สุดท้ายก็กลัวตัวกลัวนี่ล่ะ"

และที่ได้จากอบรมจิตตศิลป์คือ

กลัวที่จะต้องอ่อนโยนกับตัวเอง และแสดงไอ้ตัวอ่อนๆ นี้ให้คนอื่นเห็นอีกนั่นเอง

ก่อนหน้านี้พยายามเตรียมข้าวของมากมายเพื่อที่จะสร้างความอุ่นใจ แต่ตอนนี้ไม่อยากคิดอะไรแล้ว

อยากออกไปที่หน้าผา และขอให้ตีนใครสักคนถีบเราลงไป

และจริงๆ ก็พบว่าทำยังไงก็ได้ให้เราตัดสินใจได้ว่า เราต้องโดดลงไปเอง

ช่วงนี้จึงมีหลายสิ่งเกิดขึ้นกับเรา

เราเดินเข้าไปขอโอบกอดคนหลายๆ คนที่เราไม่เคยแม้แต่จะคิดว่าจะแสดงความรักด้วย

ตอนนี้อ้อมกอดเป็นสิ่งเดียวที่แทนคำพูดต่างๆ ของเราได้

และดูจะมากกมายกว่าคำพูดใดๆ ทั้งหมดในตอนนี้

อ่า... ชีวิตไม่ง่ายแต่ก็ไม่ยากนัก และมันทำให้เราหลั่งน้ำตาแห่งความตื้นตันได้ตลอดเวลาเลย ฮ๋าๆๆ

.

เมื่ออะไรๆ ผ่านมา และผ่านไป

เรื่องราวต่างๆ เกิดขึ้น เและผันผ่านไป

รอยยิ้มในวันก่อน อาจแปรผันเป็นคราบน้ำตาในวันนี้

หรือคราบน้ำตาเมื่อวันก่อนก็กลายมาเป็นรอยยิ้มในวันนี้

ไม่มีอะไรแน่นอน และไม่อาจรู้ได้

ความมั่นคงในใจเป็นสิ่งเดียวที่แสวงหาไว้เกาะยึด

แม้ว่าแท้ที่จริงก็รู้ว่ามันไม่มีอยู่จริง

แต่จะทำอย่างไรได้ เมื่อในใจนั้นยังคงไม่อาจล่องลอยได้อย่างใจฝัน

แวลาที่มันสั่นคลอนก็ยังคงต้องการที่เกาะเอาไว้

ไม่อยากลอยไปไหน

แต่สุดท้าย แต่อาจจะไม่ได้ท้ายที่สุด

ก็ตัดสินใจปล่อยลอยความมั่นคงให้ปลิวจากเราไป

เหลือไว้เพียงอิสรภาพในการดำรงอยู่ ณ วันนี้

ใจหาย...อาการพึงเข้าใจได้

ยัง..หายใจ.. ยังยิ้มได้ ยังมีน้ำตาเอ่อๆ เป็น

ไม่ได้แข็งทื่อ ปฏิเสธพายุความรู้สึก

แต่ว่ามันไม่ได้แรงอย่างที่คิด

อย่างมากก็ทำให้เราเกร็งๆ กับชีวิตในช่วงนี้ไปบ้าง

เพราะเวลาเป็นอิสระลอยเคว้งอย่างนี้

ก็มีบ้างที่เกร็งเอาไว้ไม่กล้าปล่อย..จนหลุดลอยออกไป

อืม.. เป็นอย่างนี้สินะ

เขียนไป รู้สึกไป เกร็งบ้าง เป็นระยะๆ

แค่นั้นอ่ะ

...

คำถามอะไรในใจมากเกินไป

จนไม่รู้ว่าสงสัยอะไรแล้ว

ตามเรื่องตรงหน้าไปเรื่อยๆ ทำงานที่มีอยู่ไปทีละ(หลายๆ )อัน

อย่างไร้ทิศทางไร้แผนการณ์

ไม่รู้ว่าอะไร ควร ไม่ควร ทำแล้วดี ไม่ดี

ก็ทำไปหมด ทำเท่าที่ร่างกายเราขยับ ใจพาไป

หัวพาไปไกล และไวที่สุด เยอะแยะจนเหนื่อยหมดแรง

ไม่อยากแม้แต่ขยับตัว

ไม่อยากทำไรทั้งนั้น ไม่ขยัน ไม่ืำทำไร

กลัว กลัวโดนด่า แต่ก็ไม่ลุกขึ้นทำไร

แล้วไง แค่คนอื่นด่า กลัวไปทำไม

กลัวความคาดหวังที่เขามีต่อเรา

เราก็ไม่ได้ดีเด่ไรซักหน่อย จะกลัวไปทำไม

เหลวไหล ไร้สาระ ไปวันๆ ป่วยๆ เปื่อยๆ เรื้อนๆ

ได้แค่นี้ ก็แค่นั้น จะแค่ไหนกัน

ทำงาน หาเงิน ใช้เงิน ไปวันๆ เท่านี้แหละ ตอนนี้

คำถามที่อยากรู้ว่าเราเป็นใครกันแน่นั้นก็แทบไม่มีความหมายอะไรเลย

แล้วไงต่อ

ช่วงนี้มันเบื่อๆ รู้สึกอะไรก็เดิมๆ

ขึ้นๆ ลงๆ เกิดๆ ดับๆ มันหน่ายไปเอง

ทำงานๆ ออกไปเจอเพื่อน และกลับมาทำงาน

ชีวิตที่ขึ้นๆ ลงๆ ไม่ได้ทำให้เราแตกตื่นตกใจได้เหมือนก่อน

ดูทุกอย่างก็งั้นๆ อ่ะ

เอิ่ม แล้วไงต่อ

ไล่งับ จับยึด เจ้าความรัก

ครั้งหนึ่งเราดิ้นรนหาคนที่เรารัก

จากนั้นก็ทำให้เขา่เป็นคนที่รักเรา

และในที่สุดเราก็พันธนาการกันและกันไว้

และวันนี้เขายังเป็นคนเดิมที่เรารู้จักมากขึ้น

มากจนรู้ว่าเขาก็เปลี่ยนแปลงตลอดเวลา

จนกลายมา่เป็นอะไรที่เราไม่ได้ชอบ ไม่ได้อยากรัก

เรากำลังอยากรักคนที่ไม่ได้เป็นแบบนี้ไม่ได้เป็นแบบเขา

หรือความรักของเราก็ได้เปลี่ยนแปลงไปแล้ว

และ เราพยายามทำให้เขาเปลี่ยนไปเป็นคนที่เราอยากให้เป็น

คนแบบที่เราอยากรัก

แต่ไม่ได้รักเขาในสิ่งที่เขาเป็น

เราแค่อยากให้เขาเป็นสิ่งที่เราร้ัก

ยังอยากรัก อยากยึด อยากจับ ความรักเดิมๆ ที่มีอยู่ใน (หัว) ใจ

วิ่งวน ไล่งับบนความเปลี่ยนแปลง

ที่ไม่รู้เมื่อไรมันจะพอดี

เมื่อไรจะเรียนรู้ซักทีว่า มันจะยังคงเปลี่ยนแปลงอย่างนี้เรื่อยไป

และอยู่กับสิ่งที่มันเป็นจริงๆ

เปิด / ยอม / ปล่อย

เรามักชอบทำอะไรบ่อยๆ

ชอบคิดแบบไหน

ชอบคนแบบไหน

ไม่ชอบคนแบบไหน

เราเคยถามต่อไปหรือไม่ว่ามันมีเหตุผลอะไรซ่อนอยู่เบื้องหลังสิ่งเหล่านี้

ตอนนี้ก็รู้บ้าง ไม่รู้บ้าง

ทันบ้างไม่ทันบ้าง

แต่ที่รู้สึกก็คือ ไม่เคยยอมเลย

เราเคยยอม เคยปล่อย หรือเคยวางอะไรลง

โดยไม่ห่วงกังวล ไม่ไปจัดการบ้างไหม

เปิด / ยอม / ปล่อย

คือ สิ่งที่อยากทำได้

ทำได้บ้างไม่ได้บ้างไปตามประสา

รู้แค่ว่าบางทีถามมากๆ เจอบ่อยๆ แล้วทำไรไม่ได้ก็เริ่มเบื่อมันแล้วเหมือนกัน

ปล่อยมันไปก่อนละกัน

อ่ะอ่ะ ปล่อยไปซักที