mY liTTle pEnguIn

2012-02-19T11:39:00.002+07:00

ฉันถามตัวเองทุกวันว่านี่คือความรักหรือไม่
และพบว่าการถามไม่ได้ช่วยอะไร

ฉันเลือกที่จะอยู่กับมัน
เลือกที่จะมีทุกวันที่ดำเนินไป อย่างพิเศษบ้าง ธรรมดาบ้าง
แต่ที่สำคัญสำหรับเรามันมีความหมาย

นานแล้วที่ไม่ได้ให้ความหมายกับความรัก และความสุขในชีวิต
ฉันเฝ้าแต่เรียนรู้จากเรื่องราวความทุกข์และความเศร้า

น่าแปลก ในความเป็นจริง ช่วงเวลาที่มีความสุข ความสบาย
ก็เรียนรู้ได้เหมือนกัน

ตั้งแต่เรารู้จักกัน ฉันรู้ว่าเรื่องข้างนอกแสนยากลำบาก
แต่ข้างในใจกลับมีควมสุข
เพราะการได้มีเพื่อนร่วมทางในทุกๆ การเปลี่ยนแปลงนั้นล้ำค่า
และเปี่ยมไปด้วยความหมาย

การเปลี่ยนแปลงนั้นมันยาก
แต่มันจะง่ายขึ้นเมื่อข้างๆ มีใครสักคนที่เข้าใจและเป็นกำลังใจให้

วันที่ฉันแสนเศร้า และยากลำบาก
การมีเธออยู่ข้างๆ เป็นน้อง เป็นเพื่อน เป็นพี่ เป็นคนที่อยู่ข้างๆ
และความรู็้สึกดีดีที่ล้วนส่งออกมา
แม้เราไม่เคยรู้จักกันมาก่อน
มันสุดยอดมาก

ในความสุขนี้ฉันจึงเรียนรู้มากกมาย
สำหรับคนยากๆ อย่างฉันที่ต้องเรียนรู้ที่จะมีความสุขกับเรื่องง่ายๆ
หัวเราะได้ง่ายๆ รู้สึกดีกับเรื่องง่ายๆ
และรักได้ง่ายๆ อย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน
จริงๆ ชีวิตเป็นเรื่องง่ายๆ
หากเราคิดว่ามันง่าย

อืมมมม ชีวิตมีแค่ หายใจเข้า และก็หายใจออกสินะ

ตกหลุมรัก

2012-02-04T16:18:00.000+07:00

มีหลายคนบอกว่า
หากเราอยากให้เขาเห็นคุณค่าของอะไรแล้วล่ะก็
ต้องทำให้เขารักในสิ่งนั้นก่อน

สำหรับเรามันคือ การดำเนินชีวิตด้วยความรัก
เวลาทำอะไรที่ไม่รัก ไม่ชอบ มันยากเหลือเกิน
และจะให้ดีต้องทำงานกับคนที่เรารักด้วย

แต่ก่อนเคยเป็นคนที่ไม่เข้ากับธรรมชาติ พวกต้นไม้เอย
สิงสาราสัตว์เอย แมลง หรือแม้แต่ความชื้นที่อาจทำให้เราขึ้นรา

เมื่อเราได้ใกล้ชิด ดิน น้ำ ต้นไม้ และสรรพสัตว์
ก็เริ่มตกหลุมรัก
โดยเฉพาะในยามที่ลำบาก และมีเพืื่อนเป็นต้นไม้
ฉันก็ตกหลุุมรัก...

ตอนนี้ชอบมองต้นไม้ ดอกไม้มากขึ้นเยอะ
รักสัตว์มากขึ้น ตอนแรกดูเหมือนมันเป็นความฝันของคนอื่น
แต่ตอนนี้มันคล้ายๆ ว่าจะกลายเป็นความฝันของฉัน

ต้นไม้..กลายเป็นส่วนหนึ่งของฉัน
เมื่อฉันหลงรักต้นไม้

2011-12-26T14:04:00.001+07:00

มีความรู้สึกหนึ่งที่เก็บไว้
เป็นความรัก ที่ไม่กล้าบอกใคร
คือความรู้สึกที่ดี ที่ฉันมีให้เธอคนนี้

จะมีดอกไม้ให้เธอไม่รู้หมด (เธอไม่ต้องถามถึงเหตุผล)
จะมีความอบอุ่นเมื่อเธอหนาว
จะเป็นที่พักพิงสุดท้าย (เมื่อเธอไม่เหลือใคร)

แต่ฉันขอได้ไหม
ให้เธอรับความรักโดยไม่สงสัยอะไร
คิดเสียว่าเป็นพรจากสวรรค์ ที่มอบให้เธอคนเดียว
และจะมอบให้เธอคนนี้ตลอดไป

และถ้าวันพรุ่งนี้เธอนั้นเจอปัญหาอะไรมากมาย
ให้ความรักของฉัน ช่วยพาเธอผ่านพ้นไป
เพราะชีวิตฉันมีค่าเมื่อได้รักเธอ

เธอทำให้ได้รู้ว่ารักแท้เป็นอย่างไร
รักไม่มีข้อแม้ เติมเต็มชีวิตแค่ไหน
ถึงแม้สุดท้ายเราจะไม่ได้รักกัน

แต่ฉันขอได้ไหม
ให้เธอรับความรักโดยไม่สงสัยอะไร
คิดเสียว่าเป็นพรจากสวรรค์ ที่มอบให้เธอคนเดียว
และจะมอบให้เธอคนนี้ตลอดไป

และถ้าวันพรุ่งนี้เธอนั้นเจอปัญหาอะไรมากมาย
ให้ความรักของฉัน ช่วยพาเธอผ่านพ้นไป
เพราะชีวิตฉันมีค่าเมื่อได้รักเธอ

เพราะชีวิตฉันมีค่าเมื่อได้รักเธอ

2011-12-21T12:26:00.000+07:00

เพราะรู้ว่าเส้นทางนั้นอีกแสนไกล
รู้ว่าที่เดินผ่านมาช่างว้าเหว่
รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร

วันนี้ฉันจึงยืนอยู่และเปิดหัวใจออก
รับรู้และสัมผัสความรัก
ที่ผู้คนต่างหยิบยื่นให้
ฉันรู้ว่ามันเป็นดั่งขุมทรัพย์

ในโลกกว้างใหญ่ที่อ้างว้่าง
ฉันรู้ว่าความรักของเธอทั้งอบอุ่นและยิ่งใหญ่เพียงไร
มันเป็นดังขุมพลังให้ฉันเดินต่อ

สิ่งที่ฉันเลือกคือ
เปิดหัวใจที่เปราะบางนี้รับความรักนั้นไว้
และมอบความรักกลับคืนแก่ผู้คนที่ผ่านไปมา

เก็บความกลัวของความคาดหวัง
ความกลัวว่าตัวเองจะเจ็บ
ความกลัวจะเป็นคนไม่ดี เอาไว้
และใช้ห้วงเวลาแห่งปัจจุบันดูแลความรู้สึกทึกอย่างที่เกิดขึ้น

และเชื่อว่าหัวใจเปราะบางจะนำทางฉันไป

2011-12-19T17:56:00.000+07:00

ฉันชอบสิ่งที่เธอบอกและเป็นเสียงเดียวกับฉันว่า
ฉันก็พร้อมจะรับผิดชอบต่อทุกเส้นทางที่ฉันเลือกเดิน
แม้จะเจ็บปวด เศร้า เสียน้ำตา แต่ว่ามันก็เป็นสิ่งที่เราเลือก

ขอบคุณความกล้าหาญของเธอ
ที่เดินออกมาบอกกัน ไม่ว่าผลของตอนจบในเรื่องนี้จะเป็นอย่างไร
ฉันก็พร้อมที่จะเผชิยหน้ากับมันอย่างกล้าหาญ

ฉันเองที่ต้องหัดเชื่่ออะไรซะบ้าง
และขอบคุณที่เธอบอกว่าจะช่วยทำให้ฉันเชื่อ
ขอบคุณที่การสร้างความเชื่อนี้มันไม่ว้าเหว่จนเกินไป

ฝึกอะไร
ก็ค่อยๆ ก้าวไป มันอาจจะคล้ายๆ เดิม
แต่ก็ไม่เหมือนเดิมซะทีเดียว
ฉันยังพร้อมจะเริ่มต้นใหม่
และขออยู่กับความสดใหม่นี้เสมอๆ

ขอบคุณความรู้สึกสดใหม่มนชีวิต

.......

2011-12-09T15:25:00.001+07:00

ฉันเดินวนเวียนอยู่บนถนนชีวิตสายเดิม
แปลกเปลี่ยนเพียงแค่วิวรอบกาย
แต่ข้างในคล้ายว่ามันก็เหมือนเดิม

วนมาที่ความรู้สึกเก่าๆ
ที่เราเฝ้าบอกตัวเองว่ามันไม่เก่านะ
ทุกห้วงขณะสดใหม่เสมอ
แต่ลึกๆ ภายในใจเริ่มเบื่อหน่าย
รู้สึกว่ามันวน วนไปวนมา

สุดท้ายทุกสิ่งก็จะกลับไปที่จุดเดิม
นี่เป็นความคิดที่ผิดหรือถูกกันนะ
สิ่งที่ฉันกำลังเผชิญอยู่นี่
เหมือนเมื่อหวนไปเห็นคนๆ หนึ่ง
ฉันพบว่าใจของฉันแสนเศร้า
ข้างในร่ำไห้
ความรู้สึกเดินทางเข้าสู่หัวใจของฉันแล้วสินะ

ข้างในเริ่มร้องไห้คร่ำครวญ
ดราม่ากับตัวเอง และเข้าใจแล้วว่า
เราไม่เชื่อสิ่งที่เกิดขึ้น
หากแต่เอาเพียงเลือกความทรงจำเก่าๆ บางอย่าง
มาจองจำตัวเองเอาไว้ในห้องแห่งความทรงจำ
ห้องเก่าๆ ที่ฉันไม่กล้าแม้แต่จะก้าวเดินออกไป

กลัว แม้จะยอมรับกับความกลัวนี้แต่ก็ไม่มีอะไรดีไปกว่า
การนั่งซุกตัวอยู่ที่มุมห้อง
มองฉันอีกคนที่ยืนหัวเราะอยู่นอกห้อง

คนไหนตัวจริงกันแน่นะ
นี่ไม่ใช่นิยายลึกลับ
เกือบเหมือนคล้ายๆ ความฝันมากกว่า
รอวันที่ฉันจะตื่นขึ้นมา

ได้โปรดยื่นมือของเธอมาอีกสักที
ได้โปรดร้องเรียกฉันซ้ำๆ เหมือนที่เธอชอบทำ
ได้โปรดอย่าละสายตาไปจากฉัน
เพราะฉันอาจจะล้มลง หากเธอไม่อยู่ข้างๆ กันตรงนี้

ความรู้สึกดีดีทั้งหมดนี่มันคืออะไรกันนะ
ฉันอยากจำความรู้สึกดีดีเหล่านี้ให้ได้
แต่มันยากเหลือเกิน
ฉันเกือบไม่ได้ยินเสียงของมันด้วยซ้ำ

หายใจเข้าไว้ ลึกๆ ยาวๆ
ฉันกลัวที่จะจำไม่ได้ว่าเราเคยพบกัน
และนั่นคงเลวร้ายที่สุดเท่าที่ฉันจะทนได้

ความรักของฉัน

2011-11-27T13:23:00.001+07:00

ถ้าวันนั้นไม่ได้เจอเธอฉันคงไม่รู้สึกรัก
ถ้าวันนั้นเธอไม่เดินจากไปฉันคงไม่รู้
ถ้าวันนั้นเธอไม่บอกว่าเธอไม่รักฉันคงไม่เข้าใจ
ว่าความรักสำหรับฉันมันเป็นอย่างไร
มันเปลี่ยนแปลงไปมากแค่ไหน
ขอบคุณเธอที่ทำให้ฉันรู้

ขอบคุณครูที่มาทันเวลาเสมอ มาบอกให้ฉันเดินต่อไป
ถ้าทุกอย่างไม่เกิดขึ้น วันนั้นฉันคงไม่ได้เดินจากมา
ไม่ได้ออกเดินทาง ไม่ได้ตามความฝัน
ไม่ได้รู้ว่าตัวเองฝันอะไร

ฉันก็เคยคิดว่าหากผิดหวังครั้งนี้ฉันคงแย่ และเสียใจมาก
แต่เมื่อมันเป็นความรักที่แท้แล้ว ฉันก็อยากเห็นเธอมีความสุขจริงๆ
แม้ความสุขนั้นจะไม่ได้มีฉันอยู่ด้วย
มันก็ไม่ได้เศร้าเสียใจอะไรอย่างที่เคยเป็น
ฉันเพียงแต่อยู่กับมันอย่างสงบ
สงบที่สุดเท่าที่ฉันจะเคยเจอ

แทบไม่อยากเชื่อตัวเอง
ไม่เคยรู้จักตัวเองที่เป็นแบบนี้มาก่อน
ความรักยังคงอบอุ่นและอบอวล และฉันยังมีพื้นที่มากมาย
ให้กับตัวเอง ให้เธอ และกับเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน

2011-11-15T18:46:00.001+07:00

คิดถึงบล๊อคที่ไม่ได้อัพ
คิดถึงบ้านที่ไม่ได้กลับ
คิดถึงวันเก่าเก่า
คิดถึงคนที่จากไปแล้วเราไม่ได้เจอ

บันทึกหลังเรกิ 1

2011-10-10T14:21:00.003+07:00

หลังจากผ่านการปรับจักกระ ในเรกิขั้นต้น
สัปดาห์แรกของการ ล้างพิษทางร่างกาย Physical Detox
สิ่งที่พบคือ ง่วง หลับตลอดเวลา ปวดหัวบ้าง เป็นไข้

เอาแต่เพลีย ๆ นอนๆ ไปเรื่อย

นับว่าค่อนข้างเป็นเรื่องที่เราป่วยๆ ในเชิงร่างกาย

การนอนไม่หลับ ความเครียดเกร็งและปวดหัว

สัปดาห์ที่สองการล้างพิษทางอารมณ์ Emotional DetoX
เพิ่งผ่านมาได้ 1 คืน

พบว่ามีภาพอันน่าสะพรึงกลัวไหลเลื่อนต่อเนื่องมาอย่างไม่ขาดสาย

จนทำให้ในหัวใจมันหวิวๆ และหวาดกลัว

ก็แค่ดูมันไป

และยังได้ล้างความคลางแคลงใจบางอย่างออกไปด้วย

มาติดตามดูกันต่อไปว่ามันจะเป็นอย่างไร

ไพ่สำหรับวันนี้

2011-10-10T13:10:00.000+07:00

...

ท่านคือผู้ที่มีหัวใจเป็นเช่นเพชรที่ไร้มลทิน

จึงไม่เคยเก็บข้อบกพร่องหรือ

ความอ่อนแอของใครไว้ในหัวใจ

...

บราห์มา กุมารี

2011-10-10T12:48:00.000+07:00

หลายสัปดาห์มานี้งานเยอะมาก
และไม่ค่อยได้มีเวลานั่งลงเขียนมันออกมา
หลายเรื่องเป็นช่วงแห่งการตัดสินใจ
และมองดูแรงบันดาลใจเพื่อค้นหาความต้องการของตัวเอง

และอยู่บนทางแยกแห่งการตัดสินใจครั้งยิ่งใหญ่อีกครั้ง
และเชื่อว่าตัวเองจะไม่เปลี่ยนใจแล้ว
เพราะเราได้เลือกแล้ว
ได้เลือกที่จะไม่ทำทีสีส ก็คือไม่เรียนต่อ

เหตุผลคงมาจากหลายๆ อย่าง
แต่ที่แน่ๆ เราจะเลือกทำสิ่งที่มันมีความหมายสำหรับเรามากที่สุด
เวลาไม่คอยท่า ความทุกข์ยัีงอบอวลในหัวใจ

ถ้าวันนั้นให้เราเลือก เราก็จะกระโจนลงไปในสายธารแห่งชีวิต
มากกว่าออกมาอยู่ในห้องเรียนสมมติ
เราอยู่ในห้องเรียนสมมติมานานเกินพอแล้ว
ได้เวลาคลุกฝุ่นอีกสักตั้ง ไหลไปในสายน้ำแห่งการเวียนว่าย
เพราะสำหรับเราชีวิตคือ ความจิง
บันทึกไว้ในไหนก็คงไม่ได้จำมากเท่าในจิตมนุษย์
งั้นเราจะเลือกบันทึกเอาสิ่งที่มีความหมายที่สุดสำหรับเราไว้ดีกว่า

ออกไป ทำงาน ดูแลคนที่เรารัก ทำหน้าที่ อยู่กับของจริงตรงหน้า
เริ่มรู้สึกว่าตัวเองเลือกทางเดินที่ถูกแล้ว

ขอบคุณตัวเองที่นำพาตัวเองออกเดินทางต่อไปไม่ว่าจะเจออะไรก็ตาม

หลายครั้งเราพยามยามปั้นตัวเรา
ให้เป็นสิ่งที่เราอยากเป็น
ให้สวยงาม ให้ดีพร้อม
นุ่มเนียน ไม่มีตำหนิ

แต่พบว่าเราเป็นอะไรไม่ได้นอกจาก
เป็นตัวเอง
เป็นดอกไม้ที่ตัวเองเป็น
สวยงามในแบบของเรา
มีตำหนิ จับดูก็มีรอยขรุขระ แผลเป็น
และในที่สุดเราก็พบว่า
เราเป็นได้แค่เป็นตัวของตัวเอง และสวยงาม พอใจแบบที่เราเป็น
พอรู้สึกเท่านี้ก็ไม่ไ้ด้ทำไรเพิ่มอีกนอกจากซื่อสัตย์กับสิ่งที่ตัวเองเป็น
สวยงามในแบบของเรา เติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่เปิดกว้าง
มีความรัก และพื้นที่ที่กว้างใหญ่

"ฉันอยากเติบโตขึ้นเป็นผู้ใหญ
ที่ยังคงความเป็นเด็ก
มีพื้นที่แห่งการรับฟัง
มีพื้นที่แห่งรักที่จะรัก
ได้อย่างไม่มีขีดจำกัด
รักที่ไม่มีข้อแม้
มีพื้นที่ให้ใครๆ
เข้ามาอยู่ร่วมกันก็ได้ "

พร ที่ครูบาอาจารย์มอบให้เรา คือ
ความรักที่เรามีมันกว้างใหญ่
และมีรอยยิ้มที่สร้างความเบิกบานและจริงใจ
มีอ้อมกอดที่มั่นคง อบอุ่นและอ่อนโยน

ไม่ว่าจะไปที่ไหนสิ่งเหล่านี้ก็ออกมาจากตัวเรา
ช่วยทั้งตัวเองและผู้คนรอบข้างได้เสมอ

ขอบคุณที่โลกนำพาใครๆ มาช่วยยืนยันให้เราได้เห็นและเข้าใจตัวเองมากขึ้น
น้องหญิงธนที่บอกว่า ชอบรอยยิ้มพี่ มันจริงใจดี
และน้องหญิงราชที่บอว่า พี่แปลกดี ไม่เคยเห็นใครเป็นแบบนี้
แปลกแปลก คำที่เรารู้สึกได้ว่าเป็นคำชม
เป็นอะไรไม่ได้นอกจากคนแปลกๆ ไม่มีใครเหมือน

2011-10-04T11:15:00.002+07:00

That is why it is vitally important for you to stand on your own feet spiritually and receive you inspiration from within and not from without. Each one will receive it in a different way. There is no set pattern. Find out your way and start living it now.

Eileen Caddy's Daily Guidance

อุโมงค์แห่งการเปลี่ยนแปลง

2011-09-22T21:46:00.002+07:00

เวลาที่เราเดินผ่านเส้นทางแห่งการเปลี่ยนแปลงอันยิ่งใหญ่
เรามักไม่อาจลืม เพราะว่ามันมีค่าและมีความสำคัญมาก

วันนี้เราพาประสบการณ์นั้นมาอีกครั้งกับน้องๆ ในเรือนจำ
พอเราเคยผ่านเรารู้เลยว่าเราต้องการอะไร
เพื่อเป็นเพื่อนให้เขาผ่านมันไปเหมือนกัน

แล้วมันก็ผ่านมาเพื่อที่เราจะผ่านไปด้วยกัน
ฉันเคยผ่ารวันที่ฉันเข้าไปสำรวจในห้องที่มืดของฉัน
เขาพาฉันเดินไปสำรวจและเปิดไฟ
ฉันมองเห็นหลายๆ อย่างได้ชัดเจนขึ้น
วันนี้ฉันพาน้องสาวที่มีความร่วมบางอย่างบนหนทางที่ต่างกัน
ฉันมองเห็นฉันวัยเด็กในตัวเธอ
เธออ่อนโยนและเปราะบาง
เธอปรารถนาความรักจากใครสักคนในโลก
จากครอบครัวที่เหมือนว่าห่างไกลกัน
เธอไม่กล้าจะเอ่ยปากบอกรัก
เพราะกลัวว่าไม่มีเสียงตอบรับกลับมา
ข้างในเธอคงแตกสลาย
ครั้งแล้วครั้งแล่า เธอจึงพาตัวเองออกจากความอ่อนโยนนั้น
และพอกพูนเกราะอันแน่นหนาเอาไว้เสมอมา

ฉันบอกเธอฉันเคยเป็น
ฉันรู้ว่าฉันอยากได้ความรักจากครอบครัวที่หายไป
ฉันปรารถนาความใส่ใจให้เขายังเห็นฉันมีชีวิตอยู่ในโลก
แต่มันอาจไม่มี และฉันอาจเจ็บ
แต่เมื่อฉันผ่านมันมา คนที่ฉันรักมากที่สุดคือตัวเอง
เพื่อฉันจะได้แบ่งปันความรักนั้นให้กับคนที่ฉันปรารถนาให้เขารักได้
ความรักจะคงอยู่กับฉันไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น
และฉันอยากบอกเธอความรักจะยังคงอยู่เป็นกำลังใจ
ให้ทุกๆ การเปลี่ยนแปลงในชีวิตของเธอ
เหมือนที่ฉันมี และฉันมาแบ่งปันให้เธอในวันนี้

ฉันเป็นเพื่อนเป็นกำลังใจเป็นความรัก
ให้เธอเดินเข้าไปสู่ห้องของเธอได้สำรวจและเปิดไฟให้แสงสว่าง
เพื่อให้เธอได้เห็นภายในห้องชัดขึ้น
และฉันเห็นดวงตาเธอแล้วว่าเธอเห็นมัน
ฉันขอให้เธอจดจำมันเอาไว้
เหมือนกับที่ฉันก็ยังจำมันได้เสมอ
แม้ต่อไปเราอาจจะไม่ได้เจอกันอีกก็ตาม
ความรักของพวกเราก็ยังอยู่ตรงนั้นกับเธอตลอดเวลา

ขอบคุณทุกอย่างที่พาเรามาเจอกัน

เธอและฉัน

2011-09-21T22:07:00.000+07:00

เธอและฉันไม่ต่างกัน
เวลาฉันพูดกับเธอ
เสียงนั้นจะดังในใจฉันเหมือนว่าฉันกำลังพูดกับตัวเอง

ฉันไม่ได้ดีกว่าเธอ
เพราะฉันและเธอต่างก็ต้องทนทุกข์ไม่ต่างกัน

ความสุขของเธอและของฉันก็ไม่ต่างกัน
ฉันเองก็โหดร้ายกับตัวเองไม่ต่างกับเธอ
ขาดความรัก และปรารถนาจะเดินตามหาความรัก

เพียงแต่วันนี้ความทฝันของฉันคือ
การได้เป็นเพื่อนกับเธอพาตัวเองและพาพวกเธอ
ไปด้วยกัน ไปบนความฝันที่เราจะพบความรัก
และความกรุณาภายในตัวเอง

2011-09-20T22:57:00.002+07:00

เป็นช่วงสำคััญของชีวิตอีกครั้งหนึ่งที่กำลังจะมีการเปลี่ยนผ่าน
คงน่าเสียดายหากฉันไม่ได้บันทึกมันเอาไว้
รู้ตัวว่าช่วงนี้ยุ่งมาก เป็นการเริ่มต้นใหม่และสลัดอะไรบางอย่างทิ้งไป

การกลับเข้าไกลความเป็นตัวเองมากขึ้น

หลังตัดสินใจแล้วว่าจะไม่เรียนต่อ
ข้างในยังต้องต่อสู้กับความลังเลของตัวเอง
ว่ามันจะดีเหรอ มันดีแล้วหรือยัง
มีทางออกที่ดีกว่านี้หรือไม่

ในใจลึกๆ คงอยากหวังให้มีอะไรสักอย่าง
โชคช่วย หรือดวงดี บุญวาสนา อะไรก็ได้ที่มันบังเอิญดีีเข้ามาช่วย
ยกเอาความยากนี้ออกไป แต่้สุดท้ายฉันก็พบว่าฉันคงต้องเผชิญมัน
ฉันเดินทางเพื่อเล่าเรื่องราวในใจ เพื่อให้คนที่เกี่ยวข้องและสำคัญได้ยินเสียงของฉัน
ในขณะเดียวกันฉันก็อยากได้ยินเสียงของพวกเขา

ฉันตัดสินใจไม่ทำทีสีส
ผลก็คือจะเรียนไม่จบปริญญาโทที่เราฝัน
เราก็คงอยากเหมือนคนอื่น
อยากเรียนสูงๆ มีอาชีพการงานดีดี มีแฟนน่ารักได้แต่งงานและมีครอบครัวที่มีความสุข

แต่ดูเหมือนสิ่งที่เราอยากไ้ด้เราต้องใช้อะไรมากมายในการแสวงหา
และแลกด้วยความสุขที่เราจะมี

วันนี้เราขอเลือกที่จะมีความสุขกับความรักที่เรามี
และ้เรารู้ว่ามันเป็นสิ่งสำคัญทีี่มีความหมายมากที่สุดสำหรับเรา
คือการที่่เราจะมีความสุขกับสิ่งที่เรารัก
และโอเคกับความจริงที่เราเป็น
มากกว่าการขวนขวายหาสิ่งที่เราอยากเป็น
และมันก็เป็ฯความจริงว่าชีวิตเราก็ได้เท่าที่มันจะได้
แม้เราจะทะยานอยากแค่ไหน
แต่เราก็เป็นคนอื่นไปไม่ได้
ฉันรักครอบครัวคนที่บ้านไม่ว่าเขาจะรู้สึกกับฉันอย่งไร
หรือฉันคิดว่าเขาไม่รักฉันก็ตาม
แม้ว่าฉันเกิดมาไม่พร้อมและพบว่าพ่อไม่รัก
แต่นั่นก็เปนเพียงส่วนหนึ่ง และฉันก็ต้องยอมรับว่าฉันเป็นแบบนี้
และเขาทุกคนล้วนเป็นส่วนหนึ่งของฉัน

ฉันคงมีความสุขไม่ได้หากคนที่ฉันก็รักและเขาก็เป็นส่วนหนึ่งของฉัน
ต้องมีความทุกข์ โดยที่ฉันไม่ได้ร่วมกับมัน
ทั้งๆ ที่เราต่างเผชิญความทุกข์มาด้วยกันตั้งแต่เริ่ม

กลับมาเข้าใกล้ความเป็นตัวเองมากขึ้น
กลับมาเป็นตัวเองมากขึ้น
ฉันไม่ได้หวังว่าจะเป็นที่พึ่งของใครได้
หากหวังให้ฉันสามารถใช้ชีวิตอย่งเต็มที่ด้วยความรักที่มี
และไม่ทำความรักหล่นหายไปอีกระหว่างทาง

หลายสิ่งในชีวิตกำลังเปลี่ยนแปลง ฉันรู้ว่าข้างในขยับอย่างมาก
เพื่อให้ข้างในมันกว้างขึ้น ทนได้บ้างไม่ได้บ้างเจ็บก็ร้องไห้
ร้องไห้เป็นทางออกเดียวของความรู้สึกตอนนี้ แต่ไม่เป็นไรหรอก
แล้วมันจะไปของมันได้

ฉันหลงรักผู้ชายคนหนึ่ง ฉันไม่รู้ว่ารักครั้งนี้เป็นแบบไหน
และไม่รู้ว่ามันจะไปถึงไหน ฉันรู้แค่ว่ามันเป็นความรัก
ฉันหวังจะเห็นเขามีความสุขเสมอ
และหวังจะเห็นหัวใจของฉันกว้างขึ้นๆ รักเธอได้จริงๆ
อย่างที่ไม่กลัวเจ็บ และกว้างขวางพอจะให้เธอได้เป็นตัวของตัวเอง
ขณะเดียวกันก็ให้ตัวเองได้เป็นตัวของตัวเองด้วย

ประสบการณ์ครั้งนี้สำคัญและฉันจะเฝ้าดูมัน
อย่างตั้งใจ

2011-09-17T12:49:00.002+07:00

เมื่อวานไปที่โรงเรียนหลังจากเกร็งมาหลายวัน
นั่งลงเล่าเรื่อง...น้ำตาไหล

ฉันก็อยากเหมือนคนอื่น
อยากเรียนไปทำงานไป
อยากประสบความสำเร็จในการเรียน
อยากมีครอบครัวที่อบอุ่นมีบ้านที่น่ารัก
พ่อแม่ที่คอยเอาใจใส่เลี้ยงดู
มีฐานะการเงินปานกลาง
ไม่ลำบากแต่ก็ไม่ต้องร่ำรวย
เป็นเด็กดีน่ารัก

แต่ทั้งหมดนั้นฉันไม่มี...
เมื่อต้องนั่งเล่าความเป็นตัวเรา
ใจหนึ่งปวดร้าวเห็นตัวเองน้อยใจในโชคชะตา
มองเห็นคนอื่นก็อิจฉาเล็กๆ
ถ้าใครๆ ก็เลือกเกิดได้
คงไม่มีใครอยากเลือกเกิดในสถานการณ์ที่ลำบากหรือยากเกินไปหรอก

แต่ฉันก็ไม่ได้อยากเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่ตัวเอง
ฉันพบว่าฉันห่างไกลและแปลกแยกกับความเป็นตัวเองมากขึ้นทุกที
เวลาที่เราไม่อาจยอมรับอะไรๆ ได้

วันนี้ขอกลับเข้ามาข้างในยอมรับว่า
เราทำได้เท่านี้
เหนื่อย และหมดแรงสำหรับตอนนี้
เราเลือกความรัก
เลือกคนที่เราเกิดมาเจอกัน
เลือกทางที่มันต้องเจอ
มากกว่าสิ่งอื่นใด
ยอมรับในชะตากรรม

เรารู้ เราเข้าใจแต่ก็ยังเปราะบาง
กับความจริงนี้มากเหลือเกิน
เมื่อวานมีคนร่วมร้องไห้ไปกับโลกนี้มากมาย
ฉันจะยังร้องไห้ เพราะฉันเจ็บ
ฉันจะยังยิ้มเพราะฉันรู้ ว่าฉันก็จะเดินต่อไป
แม้ว่าฉันจะเจ็บ
ทางเดียวคือเดินต่อไป
ในม่านน้ำตา

2011-09-15T17:05:00.001+07:00

หลายวันมานี้ได้เวลาทบทวนชีวิต
จริงๆ ก็ทบทวนบ่อยๆ ว่าชีวิตเราแต่ละช่วงเป็นไงบ้าง
เราก็รู้อยู่แล้วว่าชีวิตคนมันสั้นนัก

เราว่าตั้งแต่ที่แม่ตาย มีอะไรหลายอย่างเหลือเกินที่เรายังไม่มีโอกาสทำให้แม่
และเรารู้ว่าเราจะไม่มีโอกาสอีกต่อไป

แม่เองก็๋มีอะไรกหลายอย่างที่อยากทำและไม่ได้ทำ
เพราะแม่ยากจน พี่น้องเยอะ มีครอบครัวก็ต้องเลี้ยงลูก
เราว่าแม่เป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่มีความฝันนะ
แต่ยอมสละความฝันตัวเองด้วยความรักที่มีต่อครอบครัวและลูกๆ
หรือแม้แต่ชีวิตของแม่มันก็เป็นไปเพื่อความรักที่แม่มี

ฉันว่าฉันเติบโตมาบนความเชื่อที่ว่าเราทุกคนต่างมีความฝัน
และถ้าเรามีโอกาสเราก็ควรทำฝันของเราให้เป็นจริง
บางครั้งฉันพบว่าัฉันเอาความฝันบางอย่างของแม่มาไว้ในตัว
และก็ขัยเคลื่อนมัน ทั้งโดยรู้ตัวและไม่รู้ตัว

ตอนนี้ก็เข้าใจว่ายังไงส่วนหนึ่งมันก็เป็นความฝันของเรา
เพราะข้างในมันบอกว่าอยากทำอ่ะ ก็แปลว่ามันก็เป็นฝันของเรา

เราแต่ละคนก็คงมีเวลาไม่มากนัก
ดังนั้นถ้าเราจะทำความฝันเราก็คงต้องเลือกล่ะ
หลายเดือนมานี้ก็รู้นะว่าเราทำไรไปเพราะอะไร
และพอมันได้เลือกด้วยตัวมันเองมันก็ไม่ได้ทุกข์กับมัน
พบว่าในใจมันสบายมาก
ปกติเราคงไม่ค่อยรู้สึกว่าเราได้เลือก

คิดทบทวนชีวิตอยู่นานอะไรที่สำคัญ
เราอยากบอกว่าตอนนี้อยากดูแลตัวเองสุดๆ
ที่ผ่านมาทำเพื่อคนอื่นมาเยอะแล้ว
ขอกลับมาดูแลตัวเองสักที มาดูแลหัวใจที่เยินๆ ร่างกายที่เราชอบแอบทำร้ายมันอยู่บ่อยๆ
ขอใช้เวลาช่วงสุดท้ายของชีวิตดูแลจิตวิญญาณของตัวเองก่อนที่จะไม่เหลืออะไรให้ดูแล
เ้ราเชื่อ และเราเชื่อว่า เราและจิตวิญญาณของเราสมควรได้รับการดูแลด้วยรัก

ขอเลือกดูแลชีวิตก่อนนะ
เราคงเขียนอะไรให้ใครไม่ได้หรอก
นอกจากทำงานเพื่อเยียวยาตัวเอง

2011-09-11T14:21:00.000+07:00

เขียนบล๊อกบ่อยๆ เพราะอยากเอามันออกมา
บางทีการไม่มีพื้นที่ให้เราเอามันออกมาบ้าง
ก็ยากเกินไปในการหาคำตอบ

ช่วงนี้เต็มไปด้วยความรู้สึก
มีรางสังหรณ์บางอย่าง
ว่ามีอะไรกำลังจะเปลี่ยน
ข้างในใันปั่นป่วน
วน วง นี้ มันกลับมาเสมอ
เ้ป็นวงล้อแห่งชีวิต เรียกว่า...

กลับมาคราวนี้ลึกซึ้งขึ้น
ต่างไปจากเดิมมากขึ้นมากขึ้น
ร้องไห้ง่ายๆ ตลอดเวลา
จนทำให้ตัวเองตื่น กับสิ่งที่ไม่เคยเห็น
และไม่ซ้ำแบบเดิมๆ

และยากหากเป็นคนที่ร้องไห้ตลอดเวลา

เสพงานศิลปะ ฟังเพลงมากขึ้น อยู่กับสัตว์ เด็ก ต้นไม้ ดอกไม้
และสิ่งของอื่นๆ มากขึ้น
คงเพราะอยากรู้ว่าข้างในเป็นอะไร
จะรู้ได้ จะเห็นได้ ก็ต่อเมื่อมีสิ่งเหล่านั้นมาช่วยสะท้อน

การเขียนรายงานทางวิชาการ
การเขียนทีสีส ไม่ช่วยฉันเลย
ทฤษฎีก็ไม่ช่วย
หากไม่ได้อยู่ตรงนั้น ไม่ได้ลงมือทำ ไม่ได้รู้สึก
คงเป็นสิ่งเดียวที่เราเชื่อ เราคงต้องทำ คงต้องสัมผัสมัน

คงต้องเลือกว่าจะออกนอกทางของความเป็นเด็กดีได้อย่างไร
การที่จะเลิกเรียน และหันกลับมาใช้ชีวิตจริงๆ สักที
ชีวิตจริงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด
และเราก็อยู่บนวิมานมานาน

กลัว...
แต่ฉันก็คงช่วยได้เท่านี้
ฉันก็เป็นคนแบบนี้
คนที่ทำได้เท่านี้
และฉันยังคงต้องพยายามยอมรับมันเหมือนกัน

2011-09-11T11:21:00.000+07:00

บางทีก็ไม่รู้ว่าจะบอกใครอะไรยังไง
ชีวิตเป็นความทุกข์ที่เราไม่อาจปฏิเสธ
ในขณะเดียวกันก็เป็นความกว้างใหญ่

อ.ท่านหนึ่งเคยเล่าว่ามีผู้รู้ทา่นหนึ่งกล่าวว่า
เวลาที่เราเห็นอะไร ฟังอะไร เรารู้สึกสะเทือนความรู้สึก
เพราะว่าข้างในมันก็เป็นอย่างนั้น
เราจึงรู้สึกถึงมันได้

อย่างความเศร้าในขณะนี้
และหยาดน้ำตาของฉัน
มันก็คงมาจากความเจ็บปวด
และความทุกข์ที่มีของฉันมาช้านาน
และหลายครั้งๆ น้ำตาก็เป็นเพียงตัวแทนของความรู้สึกเท่านั้นเอง

รู้ตัวว่าเราจะดูแลความทุกข์เหล่านี้ได้
ก็ต่อเมื่อเราบ่มเพาะความรักความเมตตา
และการภาวนาไม่มีทางอื่นใดเลย

ช่วงนี้ท้อใจและมองไม่เห็นหนทางที่จะทำให้อยากมีชีวิตอยู่ต่อเลย
เห็นชีวิตนี้เป็นทุกข์โดยสมบูรณ์

เและทำสิ่งอื่นใดไม่ได้นอกจากการภาวนา
และบ่มเพาะความรักความเมตตาต่อไป

ปัญญาคือความรู้แจ้งโดยสัญชาตญาณของจิต
แห่งความรักและความชัดเจน ซึ่งดำรงอยู่ภายใต้
ความสับสนและความก้าวร้าวที่ถูกขับเคลื่อนโดยอัตตา
การภาวนาจะทำให้เราเข้าไปในจิตใจเพื่อมองเห็นสิ่งนี้ด้วยตัวเราเอง
ครั้งแล้วครั้งเล่า จนกระทั่งสัญชาตญาณพื้นฐานของจิตใจอันกระจ่างชัด
เยี่ยงนั้นคือที่ที่เราจะวางใจอยู่ได้ ศีลจะนำเรากลับมาสู่หนทาง
ผ่านแบบอย่างการปฏิบัติและความรับผิดชอบในการกระทำ
ซึ่งสูงสุดคือเพื่อชุมชนอันแท้จริง อันหมายถึงสังฆะแห่ง "สรรพชีวิต"
แกรี่ สไนเดอร์

แล้วฉันจะคิดถึงเธอ

2011-09-09T11:33:00.000+07:00

ช่วงนี้ฉันคิดถึงเธอบ่อยมาก
และหลายๆ ครั้งเวลาที่ฉันคิดถึงเธอ
ฉันพบว่าฉันก็ยังคงมีน้ำตา
บางทีความคิดถึงมันไม่ได้เศร้าหรอก
มันเป็นความรู้สึกและมันจึงมีน้ำตา

ฉันรู้ว่าช่วงนี้ฉันคงท้อ
และต้องการกำลังใจอย่างมาก
ฉันจึงเฝ้าคิดถึงความรักของเธอ

เธอเป็นความรักครั้งแรกของฉัน
เธอเป็นคนแรกที่ทำให้ฉันรู้จักความรัก
โดยการแสดงออกและการมีอยู่ของเธอ
ฉันจำสิ่งที่เธอเล่าได้ว่า
เมื่อเธอเดินไปไกลๆ ฉัน และฉันก็จะเปล่งเสียงร้องไห้เสมอ
ฉันคงเป็นคนขี้กลัวตั้งแต่เกิดมาเลยสินะ
ฉันอยากให้เธออยู่ข้างๆ ฉันตลอดไป

และเธอก็ทำสิ่งนั้นเรื่อยมา
อยู่ข้างๆ แต่ไม่เคยบังคับ และไม่เคยคาดหวังอะไรในตัวฉัน
ฉันรู้ว่าเธอรักฉันอย่างไร
และเมื่อเธอจากไป ฉันก็เพิ่งรู้ว่าฉันรักเธอมากแค่ไหน

หลายปีที่ฉันตั้งคำถามกับชีิวิต
ความดีคืออะไร คนดีเป็นแบบไหน แล้วเป็นแล้วได้อะไร
เธอเป็นคนที่ดีที่สุดคนหนึ่งที่ฉันเคยเห็น
เธอมีความรักอย่างที่ไม่เคยหวังผลอะไรตอบมา
และบางทีดูเหมือนว่าเธอก็จะดีเกินไป
จนบางทีฉันแอบสงสัยว่าใครจะดีได้แบบนี้
แม้วาระสุดท้าย ชีวิตของเธอยังยกให้เพื่อการอื่นที่ไม่ใช่ตัวเธอ
และเพื่อความรักที่เธอมี กับคนที่เธอรัก
แต่โลกก็ประนามสิ่งนั้นด้วยความบาป และให้นรกแก่เธอเป็นคำตอบ

ใช่ ฉันเจ็บปวด ที่โลกมอบสิ่งนั้นแก่ความรักของเธอ
และเสียใจที่คิดว่าเธอรักฉันน้อยเกินไปใช่ไหม
เธอจึงทิ้งฉันไว้เพียงคนเดียวบนโลกที่โหดร้าย
โลกที่ฉันรู้จักมันน้อยเหลือเกิน
ฉันเจ็บปวดกับเรื่องนี้หลายสิบปี และบางครั้งมันก็ยังเจ็บ
และตอนนี้ความเจ็บปวดนี้ไม่ได้ทำร้ายฉันแล้ว
แต่สิ่งที่ฉันไม่เคยลืมคือความรักของเธอ

ฉันพบว่า ความรัก ของเธอนั้นเหมือนดังนิรันดร์
ที่ไม่ว่าฉันจะวิ่งไปทางไหนเพื่อค้นหาความรัก
มันก็คงไม่เหมือนที่เธอและฉันมีต่อกัน
และไม่ว่าเธอกับฉันจะได้เจอกันหรือไม่
ความรักก็ไม่เคยหายไปไหน

ขอบคุณความรักที่เธอมีที่ทำให้ฉันได้รู้ว่ามันเป็นอย่างไร
ขอบคุณการจากไปของเธอที่ทำให้ฉันมีเรี่ยวแรง
จะทำงานเพื่อดูแลความรักที่เรามีให้กัน
ถ้าจุดจบของความรักของเธอในโลกนี้คือความบาป
ฉันจะทำทุกอย่างที่เรียกว่าบุญ และมอบให้เธอ
และช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ให้มีเรี่ยวแรงมีชีวิตอยู่บนความทุกข์ได้
เพื่อยืนยันว่าฉันเชื่อมั่นในความรักของเธอมากแค่ไหน

หลายครั้งฉันเองก็หมดแรง และร้องหาความรักของเรา
และเป็นเรื่องง่ายที่ฉันมักอยากจากโลกนี้ไปเพื่อไปพบเธอ
หากว่าเธอรับรู้ เธอคงรู้ว่าความรักของเราอบอวลอยู่รอบตัวฉัน
และเป็นแรงใจที่ฉันมีเสมอมา
ฉันโชคดีที่มีเธอ และรู้จักความรักของเธอ

ช่วงนี้ฉันรู้ว่ากำลังแย่ และยาก
ฉันก็เลยคิดถึงเธอบ่อยๆ
ฉันไม่รู้หรอกว่าฉันจะมีความรักอย่างที่เธอมีให้ฉันให้กับคนอื่นๆ หรือไม่
แค่ฉันทำตามหัวใจรักที่ฉันมี
ไม่ว่ามันจะเกิดอะไร ฉันจะเผชิญหน้ากับมัน
และฉันรู้ว่าเธอจะอยู่ข้างๆ ฉัน และความรักของเราจะอยู่ด้วยกันเสมอ
ช่วยให้ฉันผ่านมันไปได้
อย่างที่เธอมักจะบอกว่า

เธอเชื่อว่า ไม่ว่าจะเรื่องอะไร ฉันจะผ่านมันไปได้ด้วยดี
และฉันก็เชื่อเช่นนั้นเหมือนเธอ

ฉันกลัวการที่ต้องอยู่คนเดียวบนโลกใบนี้
แต่ฉันจะจำไว้ ว่าฉันยังมีความรักที่อยู่กับฉัน และมันจะทำให้ฉันดำเนินชีวิตต่อไป
อย่างมีความหมาย

2011-09-08T16:55:00.001+07:00

ไม่เคยเข้าใจตัวเองมากเท่านี้เลย
ถ้าไม่รักไม่ชอบไม่มีใจ
และไม่มีความสัมพันธ์ในงานนั้น
แทบจะทำงานนั้นไม่ได้เลย

เหมือนตอนนี้ต้องเขียนรายงานคนเดียว
ทำอะไรคนเดียว
และยังไม่รู้สึกรักงานนี้เท่าไร
ทำมาหลายวันแล้ว
งานกระดึ๊บมากกกกก

ขอพลังจงมีแด่ฉันด้วย
ฉันจะเขียนให้จบให้จงได้

ขอให้ความรักยังคงอยู่
และฉันจะยังคงสัมผัสถึงมันได้

2011-09-08T07:42:00.003+07:00

ความสุขคือช่วงเวลาที่เราอยากให้มันกลับมา
ความทุกข์คือช่วงเวลาที่เราอยากให้มันผ่านไปเร็วๆ

สำหรับเราช่วงเวลาแห่งความสุขจำยากมาก
แต่เวลาแห่งความทุกข์ใหญ่โตจำได้ดี

แต่ตอนนี้ใช้เป็นเอาช่วงเวลาแห่งความสุขมาคิดถึงเวลาที่มีความทุกข์
เพื่อจะให้มีแรงอยู่กับมันให้ได้

ในใจอยากให้เธอกลับมา
ก็คงได้แต่รอ
เพราะจะสังให้ใจลืมก็ทำไม่ได้อีกเช่นกัน
และมีความสุขกับการรอ

2011-09-07T16:22:00.002+07:00

กำลังคิดว่าจะเริ่มเขียนงานก็ปรากฏว่าไม่มีอารมณ์ซะงั้น
ทำไปทำมาก็ว่าต้องออกไปข้างนอกอีกครั้ง

เลยว่าไม่ขงไม่เขียนมันล่ะ
เขียนบล๊อกดีกว่า
ไหนๆ วันนีั้้ก็ทำงานเพื่อคนอื่นมาทั้งวันแล้ว

อ่านการบ้านที่ต้องเข้าเรือนจำเกือบจบแล้ว
ข้อความสำคัญคือ

เรามักพบว่าเราอ้างว้าง และเข้ากับใครไม่ได้
และไม่มีเพื่อนสนิท นั่นก็อาจจะเป็นเพราะ

"ฉันขาดความเชื่อมั่นในตัวเองและคนอื่น
แต่ว่่าก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน" - บันทึกลับของแอนน์ แฟร้งค์
สุดท้ายเราเลยขอใข้สมุดบันทึกเป็นเพื่อนผู้รู้ใจ

มันก็คงเป็นสภาวะเดียวกัน
คือเรารู้สึกว่าเราไม่ค่อยมีเพื่อนสนิท
และเราไม่รู้จะเล่าเรืองบางเรื่องให้ใครฟัง

และเรารู้ว่าเราเป็นอย่างนี้นานมาแล้ว
เวลามีเรื่องจริงๆ ก็ไม่รู้จะหันหน้าไปพึ่งใคร
ก็ได้แต่แอบคุยกับตัวเอง แอบร้องไห้เงียบๆ
ไม่กล้าสินะ ไม่กล้าไปถามใครมันยากเย็นเหลือเกิน

ชอบให้มีคนมาปรึกษาแต่ไม่กล้าไปเม้ากับใคร
พอเจอคนที่อยากเล่า คนๆ นั้นก็เป็นใครไม่รู้
ไม่รู้ว่าเขาจะอยากฟังหรือเปล่า
แต่เราอยากเล่าและบางทีก็เล่าไปเรียบร้อยแล้ว
โดยไม่สนใจว่าเขาอยากฟังหรือเปล่ามันเป็นช่วงจังหวะนั้นพอดี
มีคนอยู่ตรงนั้นและเราก็ดันได้เล่า
แต่สุดท้ายคนๆ นั้นก็จากไป เหลือแต่เรา
กับสมุดบันทึกเล่มเดิม

always ที่ฉันจะคิดถึงเธอ

2011-09-06T14:46:00.001+07:00

"always" made me feeling warm at heart and has been in my mind as always"

"เพราะฉันหยิบยืมพลังในการมีชีวิตมา ฉันจึงต้องคืนมันยามยังมีลมหายใจ

ไม่ว่าจะเป็นน้ำตาหรือรอยยิ้ม หากหลงลืมไปในวันใด

ขอเธอจงหวนระลึกถึงมัน เราต่างหลงทางด้วยความเจ็บปวดไม่แพ้กัน"

"ไม่ว่าใครล้วนมีคนที่อยากพบเจอ ทุกคนล้วนมีคนที่เฝ้ารอ

เมื่อมีคนที่อยากพบเจอ ก็ย่อมต้องมีคนที่เฝ้ารอ

เป็นเช่นนั้นเสมอ"

ทำให้รู้สึกว่าธรรมดาจะตาย

หากว่าเราจะรอคอย และคิดถึงใครบางคน

ไม่ได้ผิดสักหน่อย

ก็นั่นมันความรู้สึกและคุณค่าของเรานี่นา

จะไปห่วงคนอื่นทำไม ในเมื่อมันเป็นของเรา

ของเขาก็อาจจะเป็นเหมือนเราหรือไม่ได้เป็นเหมือนเราก็ได้

ขอบคุณที่บอกเราว่ามันก็เป็นเช่นนั้นเสมอ

บ้านและความรักของฉัน

2011-09-05T11:37:00.001+07:00

กำลังจะเริ่มเขียนงานต่อ
แต่อยากทบทวนสิ่งที่ผ่านมาให้เรียบร้อย

ช่วงนี้พบเจอผู้คนมากมายเหลือเกิน
หลายหลาย และพบว่าคนอื่น คนที่เราไม่รู้จัก ช่างน่ารัก
ในขณะที่คนใกล้ตัวช่างทำร้ายกันเหลือเกิน

เนิ่นนานมาแล้วที่เราไม่ได้เสียใจกับอะไรๆ ใน"บ้าน"
"บ้าน" รูปธรรมที่เป็นที่อาศัยหลับนอนของร่างกาย
ที่เก็บของที่ไม่มียังไม่ได้ใช้
ที่ที่มีคนที่เรารักอาศัยอยู่ รักกัน และจากไปอย่างไม่มีวันกลับ
ที่ที่มีกลิ่นอายความรัก กรุ่นอวล
แต่ตอนนี้เป็นที่ที่หนาวเย็น และอ้างว้างมากสำหรับเรา

บ้านผุ เป็นรูโหว่ ฝนสาด และอื่นๆ
แต่นั่นก้ไม่ได้รบกวนจิตใจไรเราอีก
ไม่มีใครทัก ไม่มีใครพูดดด้วย ไม่มีข้าวกิน
ไม่ได้ทำให้เรารู้สึกอะไรอีกต่อไป

เราออกค้นหาความหมายของบ้านอีกครั้ง
จริงๆ คงนานแล้วแต่ไม่รู้สึกตัว
ค้นหาคนที่อยากให้เป็นบ้าน
บ้าน ความรัก ความอบอุ่น ที่พักพิงที่แรกและที่สุึดท้ายของชีวิต
และคงหาสิ่งนั้นไม่เจออีกต่อไป

สุดท้ายคงต้องเป็นบ้านที่มีอยู่ในตัวเราทั้งสิ้น
เป็นเรื่องที่เราต้องค้นหา และหาให้พบในตัวเอง

ไม่ใช่เรื่องง่าย เมื่อเราโตมาพร้อมกับการที่เรามองหาสิ่งต่างๆ เอาจากข้างนอก
เราไม่เคยมองย้อนกลับมาที่ตัวเรา
เรารู้จักทุกอย่างแต่สิ่งที่เราไม่เคยรู้จักมากที่สุดคือตัวเอง

ฉันอาจจะรู้ว่าฉันแสวงหาความรักและรู้ด้วยว่าหาเอาจากคนอื่นๆ บ้าง
โดยเฉพาะแฟน เราปรารถนาจะมีใครสักคนมาใช้่ชีวิตร่วมกับเรา
มาเป็นบ้านให้กับเรา
แต่ว่าสุดท้ายแล้วเราก็พบว่าความรักมันต้องอยู่ในตัวเรานี่แหละ
ไม่เช่นนั้นคนอย่างเราก็ไม่มีวันไว้วางใจใครได้เลย
ก็รังแต่จะรู้สึกว่าเขามีปัญหา และเรามีปัญหา
บ้านไม่ว่าในความหมายไหน ก็ไม่มีวันเกิดขึ้นจริง

กลับมาหาความรักในตัวเอง
เมื่อก่อนเรามีความสงสัยอย่างมากว่าความรักยังอยู่ไหม
เวลาที่เราไม่ได้เจอกัน เวลาที่เราไม่ได้อยู่ด้วยกัน
เวลาที่อะไรๆ มันเปลี่ยน ใช่ๆ อะไรๆ เปลี่ยน
ความรู้สึกก็เปลี่ยน แต่ความรักนั้นก็เปลี่ยนไป
แต่มันไม่ได้หายไปไหนหรอกมันก็อยู่ในตัวเรานั่นเอง
ช่างเป็นนามธรรมและเข้าใจยากเหลือเกิน

เมื่อสัปดาห์ก่อนได้เข้าไปในเรือนจำ
และเมื่อนั่งลงตรงนั้นฉันรู้สึกถึงความรักในทันที
ว่ามันไม่ได้จากไปไหน และมันไม่ได้หายไป
มันยังคงความรู้สึกอยู่ภายในใจของฉันเสมอมา

รู้สึกรัก รู้สึกมั่นคง รู้สึกแข็งแรง
อยากบอกเธอและบอกใครๆ
ว่าฉันรักเธอ ไม่ว่าเธอจะอยู่ตรงนั้นหรือไม่
บ้านของฉันยังคงมีความรักเสมอ
และฉันจะดูแลให้ฉันยังสามารถสัมผัสบ้านสัมผัสความรักนั้นได้
อย่างสม่ำเสมอ ตอนนี้รู้แล้วว่าต้องทำไง

ขอบคุณโลก ความทุกข์ ความพลัดพราก ที่สอนฉัน
ขอบคุณแม่ ความรักต้นแบบที่ทำให้เราจำได้ว่าความรักจริงๆ เป็นอย่างไร
และความตายของแม่ที่ีเป็นโอกาสของความทุกข์ที่ทำให้เราได้ฝึกปฏิบัติ

และไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น แม่เชื่อ และฉันเชื่อเสมอว่า
ฉันจะผ่านมันไปได้

เรื่อยเรื่อย

2011-08-26T10:40:00.003+07:00

ฉันเป็นคนพลังเยอะ

แต่เรื่องบางเรื่องก็ต้องการแรงอย่างมาก

รู้ว่าโลกของตัวเองทั้งเศร้า ทั้งแย่

ไม่ไว้ใจ น่ากลัว

แต่ก็รู้ว่ามันไม่ได้เป็นจริงอย่างนั้นทั้งหมด

เวลาเขียนอะไรก็เลยมีแต่เรื่องเศร้าๆ แย่ๆ

ทำงานเพื่อจะบอกตัวเองว่า

ยังมีโลกที่สวยงามอยู่อีก

ซึ่งเป็นโลกที่ฉันไม่ค่อยเชื่อ

จึงต้องทำให้ตัวเองเห็น

ทำให้เห็นว่ามนุษย์ไม่ได้แย่ ไม่ได้ร้ายกาจ

โลกไม่ได้เศร้า ไม่ได้เหงา ไม่ได้ร้ายกาจ

เหมือนโลกภายในตัวฉัน

และเพื่อให้รู้ด้วยว่าภายในตัวฉันก็สวยงาม

ทั้งหมดนั้นยากมาก

ฉันจึงต้องหมั่นทำ หมั่นบอกตัวเอง

ทำ ทำ ทำ เพื่อให้ตัวเองเห็น

หายใจให้ข้างในกว้าง ยิ้มให้ข้างในเบา ร้องไห้ให้ข้างในสะเทือน

และเพื่่อเข้าใจตัวเอง และเพื่อนมนุษย์

ทุกอย่างที่ทำก็เพื่อยืนยันกับตัวเอง

ฉันจะเชื่อว่าโลกนี้สวยงามก็ต่อเมื่อฉันเห็นมัน

จะเชื่อว่าในคนมีความรักความเมตตา ก็ต่อเมื่อฉันสามารถรักและเมตตาตัวเองและคนอื่นได้

เชื่อในความสัมพันธ์เมื่อฉันมีความสัมพันธ์

การฝึกของฉันจึงแลกมาด้วยทั้งชีวิต

ฉันจะไม่บอกคนอื่นถ้ามันไม่จริง

และถ้าฉันทำไม่ได้่

ตอนนี้หลายเรื่องฉันทำได้ แต่ไม่ได้อยู่กับมันได่ตลอดเวลา

แค่ฉันรู้ว่ามันมีอยู่จริง

และฉันสามารถจะไปถึงมันได้

เรื่อยๆ คือคำตอบไม่มีสัญญาอะไร

ไม่มีกำหนดการณ์ที่ชัดเจน

เป้าหมายอยู่ตรงไหนก็คงอยู่ตรงนั้น

ที่แน่ๆ ฉันไม่รู้และมองไม่เห็น

คำที่ตอบบ่อยๆ ก็คือ เรื่อยๆ มันไม่ได้ดีมาก แต่มันก็ไม่ได้เลวร้าย

และฉันก็ยังทนได้ ยังอยู่ได้ ไม่ถึงกับอดทน

แค่ฉันรู้ว่ามันจะไม่ได้เห็นอะไร

เดี๋ยวนี้ หรือแม้แต่ข้างหน้า

ฉันรู้แค่ว่ามันเรื่อยๆ

คำว่า"ตลอดไป" ของใครบางคน อาจจะยังไม่พ้นปีแต่ "เรื่อยๆ" ของคนๆนี้คือมี "ตลอดไป"

ชอบ คำของCUtto

ช่างรู้สึก

2011-08-25T14:53:00.002+07:00

ใครๆ ก็เศร้าได้สินะ

ทำไมกลัวว่าความเศร้าของเรา

จะทำให้คนอื่นเศร้าไปด้วย

ไหนว่าความรู้สึกล้วนเป็นของเรา

หลายเดือนผ่านมานี้

ชีวิตฉันเรียนรู้มากมาย

โดยเฉพาะเรื่องของเรา

มันยังไม่จบ

แค่ตอนนี้ฉํนไม่รู้ว่าจะอธิบาย

ให้้ตัวเองเข้าใจอย่างไร

และยิ่งไม่อาจพูดให้คนอื่นเข้าใจได้

เอาล่ะ ฉํนควรเงียบ

ในเมื่อไม่เข้าใจ

ก็ไม่จำเป็นต้องบอกไรออกไป

ฉันแค่รู้บางเรื่อง

และไม่รู้อีกมากมาย

ฉันรู้ว่า ฉันรักเธอ

(ฉันรักเธอได้ใช่ไหม)

ฉันไม่รู้ว่าเธอรู้สึกอย่างไร

(และมันสำคัญมากไหม)

หลายเวลาที่ผ่านมา ฉันไม่กล้าแม้แต่จะเรียกมันว่าความรัก

มันไม่เป็นที่รู้จักของฉันเท่าไรนัก

ความรู้สึกนี้คล้ายคนแปลกหน้า

แต่ฉํนก็ยังเฝ้าคิดถึงเธอ

ราวกับเธอยังยืนอยู่ข้างๆ ฉัน

ราวกับเรารู้จักกันมาแสนนาน

แปลกใจตัวเองที่รู้สึกผูกพันกับเธอ

มากมายเสียเหลือเกิน

คงเศร้าบ้างเวลาเห็นเธอแต่เธอไม่เห็นฉัน

ฉันก็อยากให้เธอเห็นฉันบ้า้ง

ใช่นอกจากรักแล้ว ฉันก็ยังมีความรู้สึกอื่นๆ

และเอาแต่รู้สึก เอาแต่รู้สึก และรู้สึก

2011-08-25T14:47:00.002+07:00

ทำไมนะทำไม มีแต่คำว่าทำไม

เจ็บจนอยากจะผ่านมันไปเหลือเกิน

ไม่อยากเชื่อว่าเป็นความจริง แล้วก็เอาแต่วิ่งหนีไป

ไม่ยอมรับเรื่องที่ได้เผชิญ

จะคิดทำไมว่าทำไม อาจจะเป็นแค่เรื่องที่บังเอิญ

และเกิดขึ้นกับใครก็ได้

มัวแต่เปรียบเทียบกับคนอื่น มันจะมีประโยชน์ยังไง

ยอมรับความจริงให้ได้

ผ่านเรื่องราวมากมาย ที่ใจอาจรับมันแทบไม่ไหว

จะกอดความเศร้าอีกนานแค่ไหน ถ้าเราไม่ก้าวต่อไป

คงไม่มีอะไร เปลี่ยนแปลง

ไม่ว่าเราจะต้องหกล้มลงอีกเท่าไร หรือวันนี้ยากเย็นแค่ไหน

เราจะลุกแล้วยืนขึ้นใหม่ มันต้องผ่านไปได้เสมอ

ไม่ว่าเราจะเสีย น้ำตาไปมากเท่าไร อย่ายอมแพ้ทั้งฉันและเธอ

ไม่เป็นไร ลุกขึ้น อีกครั้ง มันต้องผ่านไปได้เสมอ

เผชิญกับมันด้วยความกล้า ค่อยๆ ก้าวไปข้างหน้า

ปาดน้ำตาที่เคยเจ็บช้ำเมื่อวาน

ก็เรายังไม่เป็นไรนี่ และก็ยังมีวันพรุ่งนี้

เอาใจที่เข้มแข็งสู้กับมัน

อาจจะมีวันที่เศร้า อาจจะมีวันที่หลงทาง

แต่วันนี้เรายังไม่ถึงจุดหมาย

ดูสิเธอ เห็นรึเปล่า ขอแค่ใจไม่เป็นอะไร

แต่ละก้าวจะพาเราก้าวต่อไป

GREEN BOYS PROJECT
(ฺBoy Trai & Fukking Hero)

...

2011-08-17T11:33:00.002+07:00

ฉันอยากรู้ว่าในใจฉันเป็นอย่างไร

ฉันชอบเธอหรือว่ารักเธอหรือเปล่า

เอาเข้าจริงฉันกลับไม่แน่ใจเลยสักนิดว่าฉันเคยรักใครไหม

แต่ฉันรู้สึกบางอย่างกัีบเธอ และฉันเป็นบางอย่างในตัวเธอ

บางอย่างที่ฉันตามหา

ฉันรู้ว่าง่ายกว่าคือการที่ตัดเธอออกไปจากชีวิต

แต่ที่ฉันรู้สึกคือ ฉันจะตัดคนที่ฉํนเดินทางตามหามาค่อนชีวิต

เพื่ออะไร

เหตุผลที่อยากตัดคือ เพราะว่าฉันกลัว กลัวตัวเองจะเสียใจ

กลัวตัวเองเวียเวลา และกลัวว่ามันจะไม่จริง

แต่ครั้งนี้ฉันเชื่อว่าความกลัวจะไม่ชนะฉันอีกต่อไป

ที่ผ่านมา แม็ฉันแทบจะไม่ได้คุยกับเธอ

ไม่ได้เจอเธอ และอาจจะไม่เคยรู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับตัวเธอเลย

น่าแปลกใจที่ฉํนยังคงคิดถึง

คิดถึง..คนที่ฉันรู้จักเรื่องราวของเขาน้อยเหลือเกิน

และฉํนกลับเชื่อคนที่ฉันเพิ่งรู้จักได้ไม่นาน

และนับวันความรู้สึกนั้นก็กว้างใหญ่

มันไม่ได้เป็นแค่ความชอบ หรือความรักในแบบชายหนุ่มหญิงสาว

ฉันพบว่าในใจฉันกว้างออก และมีความเมตตาอย่างที่เพื่อนบอก

ฉันไม่ได้โกรธ ไม่ได้งอน ที่ไม่ได้เป็นความสัมพันธ์ที่มันคืบหน้าไปไหน

และฉันรู้สึกได้ว่าฉันกำลังรัก และรอให้ความรักของฉันดำเนินไป

อย่างไม่เป็นทุกข์ ไม่เร่งร้อน และไม่ทรมาน เท่าที่ฉันคิดว่ามันจะเป็น

และมีที่ใ้ห้เธอเป็นอะไรก็ได้

เพราะเธอคือความรักที่ฉันค้นหา

และจะเป็นความรักที่ฉันตั้งใจจะเรียนรู้

ฉันอยู่กับความรู้สึกของทุกวัน

แบบที่ฉันไม่รู้เลยว่ามันจะเกิดไรขึ้น

รู้แค่ฉันอยู่กับมันและยังมีความสุขดี

ไม่ใช่แค่งาน แต่มันคือชีวิต

2011-08-11T22:46:00.002+07:00

ชีวิตช่วงนี้ดูเป็นชีวิตจริงๆ

จริง และยาก

เราต้องพยายามหาเลี้ยงตัวเองให้รอด

และไม่รู้สึกกลัวว่าจะอดด้วย

เราก็รู้ว่าถ้าไม่มีกินก็คงยืมเพื่อนได้

แต่ไม่อยากทำอย่างนั้นแล้ว

ตั้งใจจริงๆ ว่าอยากอยู่ได้

แต่ไม่อยากให้ใครสงสารหรือสมเพศ

เรายังโอเค และทำงานใช้ชีวิตอย่างที่เราอยากใช้ได้

แค่ประหยัดมากขึ้นคิดอะไรกับตัวเองมากขึ้น

ซื้อของแต่น้อยและที่จำเป็น กินข้าวกับเพื่อนเท่าที่จำเป็น

เที่ยวแต่น้อย(ตอนนี้เกือบจะไม่ได้เที่ยวแล้ว)

ตั้งใจอ่านหนังสือทำงาน และพยายามทำทีสีส

เรารู้ว่าทุกคนหวังดีกับเรา

เราก็อยากจบ

แต่เราก็หยุดทำงานไม่ได้ และยังรู้สึกว่าเราต้องเรียนรู้

ชีวิตที่เรียนรู้ยังต้องเดินไป

และเราต้องฝึกความไว้วางใจในโลกอย่างมาก

ทำงานแบบนี้ก็ต้องฝึกให้ตัวเองจริงด้วย

งานแบบนี้น่าแปลกที่มันก็ฟังดูได้บุญ

แต่สำหรับเราความรับผิดชอบมันมากเหลือเกิน

ถ้าไม่ฝึกตัวเองคงเครียดมาก

เราได้แต่ทำมันให้ดีที่สุดเท่าที่เรามีเวลา

และมีพลัง

เรารู้ว่าเราให้คุณค่าเรื่องไร และเราก็ตั้งใจดูแลมัน

เราจะต้องผ่านโจทย์ทุกความสัมพันธ์ไปให้ได้

หรือย่างน้อยก็ก้าวข้ามปัญหาอุปสรรคเก่าๆ ไปให้ได้

ให้เรามีความสุขมากขึ้น และแบ่งปันสิ่งที่เราเรียนรู้ได้

ช่วยคนอื่นได้บ้าง

ตอนนั้นเราตอบว่าเราทำไม่ได้

ตอนนี้เราคงต้องทำอะไรสักอย่าง

ไม่เช่นนั้นคงต้องมีใครตาย

ชีวิตมันยากกว่านั้นจริงๆ

เรารู้ว่าเราคงไปกำหนดกะเกณฑ์ไม่ได้

เราต้องทำใจให้ได้ แต่ขณะเดียวกันเราก็ต้องทำมันอย่างดีที่สุดก่อน

มันเหมือนเป็นงานที่เราต้องทำมันมาแล้ว

มาอยู่ตรงหน้า เราทิ้งใครไปไหนไม่ได้อีกแล้ว

ลึกๆ แล้วเราคงกลัว กลัวว่าจะทำไม่ได้

แต่อย่างน้อยเราก็ต้องทำล่ะ

ความรักของฉัน อีกครั้ง

2011-08-08T21:51:00.004+07:00

ตั้งใจจะทำงานก่อนแต่ก็อดไม่ได้ที่อยากจะเขียนเรื่องบางเรื่อง

อยากเล่าอะไร รู้สึกว่าช่วงนี้พอเกิดเรื่องความรู้สึกเยอะๆ ข้างในมันทำงานอย่างหนัก

และออกจะล้นๆ ถ้าไม่ได้เอาออกมาเล่าบ้าง

ก็คาดว่าอาจจะทำให้มันระเบิดได้

เรื่องนี้ผุดขึ้นมาเพราะว่าใกล้วันแม่กระมัง

แต่ก่อนฉันเป็นคนที่มองแล้วเข้มแข็ง ไม่เคยร้องไห้

และไม่สามารถรัีบรู้ความรู้สึกอะไรของใครได้

ไม่เอาเรื่องต่างๆ ในชีวิตมาเป็นอารมณ์

ทำงานด้วยเหตุผลเป็นหลัก และมองว่าการแสดงอารมณ์เป็นเรื่องไม่สมควร

มันทำให้เราดูอ่อนแอและจัดการไม่ได้

ดังนั้นไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในชีวิต เราจะตอบว่าเราไม่เป็นไร

ไม่รู้สึกอะไร และหาทางแก้ปัญหาอย่างคิดว่าตัวเองเหนือคนอื่น

ที่ไม่เอาอารมณ์มากวน ไม่มานั่งดราม่าอะไร

และคนที่ดราม่า นั้นอ่อนแอไม่สมควรมีชีวิตอยู่บนโลก

จริงๆ อาจเป็นเพราะฉันขี้อายก็เป็นได้

ฉันไม่อยากจะเปิดเผยอะไรทั้งนั้น

ไม่อยากให้ใครรู้อะไรไม่อยากให้่ใครมายุ่งกับฉันมากนัก

ฉันพบว่าชัดๆ ว่าตัวเองต้องการความรักเมื่อฉันเรียนอยู่มหา'ลัยแล้ว

เหมือนว่าตอนนั้นเริ่มเป็นสาว และคำว่าความรักมันสะเทือนในหัวใจ

ยิ่งตอนที่มีคนมาเล่าเรื่องพระเจ้า ฉันอยากเข้าใจมันมากว่า

ความรักของพระเจ้าที่ฟังดูอุดมคตินั้นเป็นอย่างไร

และหลายครั้งที่ฉันสัมผัสมันได้ ฉันรู้สึกได้ว่าข้างในมันมีอะไรบางอย่างที่สั่นไหว

แต่อย่างไรเสียมันก็ยากเกินไป

หลายวันก่อนฉันเห็น

ดอกมะลิประดิษฐ์ของที่ขายเพื่อนำรายได้ไปใช้เพื่อการกุศลช่อนั้นยังอยู่ในลิ้นชักโต๊ะ

เพื่อนสนิทคนหนึ่งให้มาในวันแม่ปีหนึ่ง และบอกว่าให้เอาไปให้แม่ ไปกราบ

และขอบคุณแม่

น่าแปลกที่ในชีวิตฉันไม่เคยทำอะไรแบบนี้เลย ยิ่งถ้าเป็นที่บ้านยิ่งเป็นไปไม่ได้

และมันก็โคตรยาก ยากเกินไป จำได้ว่าฉันรับไว้ไม่ได้ส่งคืน

เพราะไม่อยากอธิบายอะไร และเก็บเจ้าดอกไม้ช่อนั้นไว้ในลิ้นชักโต๊ะตัวเอง

ปีต่อมาแม่ตายอย่างกะทันหัน อย่างที่พวกเราไม่คาดคิด

และไม่มีอะไรที่เราจะแก้ไขได้

ฉันพบหลายเรื่อง ฉันเสียใจและยังไม่อาจร้องไห้ได้ตลอดหลายเดือน

ฉันตื่นมาพบว่าตัวเองเฝ้ามองไปที่ประตูห้องเพื่อรอให้แม่คนเดินคนนั้นเข้ามาปลุกในยามเช้า

เฝ้ามองหาแม่ในทุกๆ ที่ที่แม่มักจะเดินอยู่ในบ้าน

ฝันถึงแม่ว่าได้พูดคุย ฟ้องแม่ และกอดแม่

ฉันเพิ่งพบว่าตัวเองมีความรักมากมายให้แม่ ไม่ต่างจากที่ฉันเคยสงสัยเรื่องความรักที่พระเจ้าสอน

และฉันก็ไม่เคยมีโอกาสขอกเรื่องนี้กับแม่

และไม่มีโอกาสแก้ตัวใด ๆ และดอกมะลิในลิ้นชัก

ก็ยังคงนอนนิ่ง ให้ความรู้สึกมากมายทุกครั้งที่ได้เห็น

เวลาผ่านไป และเฉันรู้ว่าฉันไม่เคยหยุดเสียใจ

และรู้ว่าตัวเองพลาดอะไรในชีวิตที่ยิ่งใหญ่ไป

พลาดที่จะสัมผัสความรักนั้นเมื่อมันยังอยู่

เพียงเพราะอายเหรอ หรือว่ามันดูอ่อนแอ หรือเพราะไม่เชื่อกระมัง

สุดท้ายแม้อยากบอกอยากเจอเท่าไร ก็ไม่มีวันเป็นไปได้

ฉันจำได้ว่าฉันเปลี่ยนไปจริงๆ ฉันเริ่มเห็นว่าฉันใส่ใจที่จะเข้าใจความรู้สึกตัวเองมากขึ้น

และวันนี้ฉันรู้แล้วว่า ฉันจะไม่ปล่อใให้ตัวเองต้องเสียใจแบบนั้นอีก

การแสดงความรู้สึกไม่ได้เป็นเรื่องแย่และอ่อนแออีกต่อไป

หากฉันรักใคร ก็ต้องบอกเขา และสัมผัสความรักให้ได้เมื่อเขายังอยู่ตรงหน้า

มันสำคัญมากเมื่อเราได้พบมันจังๆ อย่าให้ความกลัวที่มีทำลาย

ทำร้ายโอกาสที่สำคัญนั้น ไม่ว่าจะเกิดอะไรต่อมา นั่นไม่สำคัญเลย

เพราะฉันได้รับความรู้สึกรักนั้นอย่างเต็มที่แล้ว และมันเป็นความจริงตรงนั้น

ในชั่วขณะหนึ่งเท่านั้น

และมันเกิดขึ้นจริงๆ ความรู้สึกรักแบบนั้น

ฉันจะไม่เก็บดอกมะลิที่ไม่มีโอกาสได้ให้ไว้เพิ่มอีกต่อไป

เมื่อคุณรัก คุณทำได้แค่สัมผัสและรับความรักนั้น

เพราะมันจะเกิดขึ้นกับคุณก็ตรงหน้านั้นเท่านั้น

และมันจะผ่านไป ไม่ได้หายไปไหนหรอกนะ

แต่มันก็จะเปลี่ยนไปเรื่อย มันอาจจะมากขึ้น น้อยลง

และมันอาจจะเป็นแบบที่เรียกว่า เพื่อน พี่ น้อง คนรัก และอื่นๆ ที่มันจะเป็น

และไม่ว่ามันจะเป็นอะไรช่วงเวลาตรงหน้าก็สำคัญที่สุดเสมอ

และจริงที่สุด

ขอบคุณมืออุ่นๆ ความรักความเอาใจใส่ อ้อมกอด และรอยยิ้มทั้งหลาย

หรือแม้แต่น้ำตา ที่ทำให้ฉันสัมผัสความรักนั้นได้

การช่วยเหลือ และแม้แต่อาการนอยๆ นั่นก็มาจากความรู้สึกที่เรามีต่อกันโดยแท้

ฉันพบด้วยว่าเป็นเป็นแสงสว่าง และเป็นพลังงานมากมายที่ได้รับ

แม้วันเวลาผ่านไปเราอาจจะไม่เจอกันไม่ได้อยู่ตรงนั้น

ช่วงเวลาดีดีที่เราได้รับความรักนั้นก็เป็นพลังสำคัญในการใช้ชีวิต

และความหวัง ความเชื่อในการฟันฝ่าอุปสรรคและผ่านปัญหาต่างๆ ที่เกิดขึ้นในชีวิตไปได้ทั้งสิ้น

ข้อความค่อยๆ ทยอยส่งมา

2011-08-02T11:08:00.002+07:00

เหมือนว่ามีจดหมายมาถึงเรา

เราค่อยๆ จับเจ้าซองนั้นด้วยใจสั่นระทึก พลิกดูชื่อคนส่งก็เคยได้ยินมาบ้าง

แต่บางคนก็ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน

รู้แค่ว่าเขาเป็นใครเชื่อมโยงกับเรายังไง

ค่อยๆเปิดวองออกอ่าน

ข้อความค่อยๆ ทยอยเข้าสู่การรับรู้คำแล้วคำเล่า

เข้าใจบ้าง งงๆ บ้าง สับสนบ้าง

ที่สำคัญคือตื่นเต้นมากจนเกือบจะเป็นลมทุกครั้ง

ต้องคอยหายใจค่อยๆ ฟังข้อความไปเรื่อยๆ จนจบ

บางทีเป็นเราเองที่อาจจะตื่นเต้นมากไปหน่อย

และความอยากรู้นั้นก็ช่างมากมาย

เห็นตัวเองปรารถนาความพิเศษ

ทั้งที่ชีวิตคือความธรรมดา

ฉันอาจไม่เข้าใจทั้งหมดที่เธอส่งมา

และคงต้องใช้เวลาอาจจะสักช่วงหนึ่ง

หรือชั่วชีวิตเพื่อเข้าใจมันมากขึ้น

ในแบบที่ฉันเป็น

คนที่เราน่าจะเจอมาตั้งนาน

หากยังไม่ถึงเวลาก็คงคลาดแคล้วกันไป

เื่มื่อถึงเวลาข้อความเหล่านั้นจึงถูกส่งมา

ในวันที่ไม่รู้ว่าต้องเดินไปทางไหน

ทุกเส้นทางมองออกไปไม่เห็นอะไรเลย

โคตรท้อ ว้าเหว่ และรอคอยคำตอบ

อยากได้ยินเสียงข้างในว่าต้องทำไง

ฉัน..เฝ้ารอ และเริ่มป่วย...

มันอับจนหนทางและหดหู่จนรู้สึกว่า

เราก็คงเอาตัวเองไม่รอดอีกครั้ง

เลี้ยงตัวเองไม่ได้เอาตัวไม่รอด

และสุดท้ายมันคงล่มสลายไปซะทุกอย่าง

คงเสียใจที่รู้สึกว่าคนอื่นที่มองว่าเราโอเค จัดการไรได้ เจ๋ง

เรียนรู้อยู่บนเส้นทางเขาคงด่าว่าฉันโกหก

สิ่งที่ฉันทำมันก็โกหก

จะสอนใครได้ตัวเองก็ยังเอาไม่รอด

อับอาย เอย เจ้าชีิวต

ฉันพาเธอมาพบทางตันอีกครั้ง และมืดมนยิ่งกว่าครั้งใดๆ

ข้างในอยากนั่งอยู่เฉยๆ ร้องไห้อย่างที่ไม่รู้ว่าเอาน้ำตามาจากไหน

เจ็บปวดเกินกว่าจะรู้สึกตัว

แต่ชีวิตทุกวันมีคน มีงานที่ต้องออกไปทำมากมาย

ทั้งๆ ที่ไม่อยากออกไปไหน และไม่อยากเจอใคร

เอ่ยปาก ชวนคนอื่น ออกไปเป็นเพื่อน

คงเพราะกลัวตัวเองต้องอยู่คนเดียว

แต่ช่วงเวลาของการอยู่คนเดียวตอนนี้ช่างแสนวิเศษ

ฉันดื่มด่ำความเงียบ และเงี่ยหูฟังเสียงข้างใน

แม้มันเงียบ และมืดมิด ทุกวันฉันยังคงเฝ้าทำเช่นนั้น

ที่ผ่านมาด้วยความท้อแท้ และสิ้นหวัง

แล้วข้อความของครูก็ส่งมา

ครูก็เป็น ครูก็ไม่รู้ ย่อยยับ สิ้นหวัง และครูก็ต้องเดินผ่านมันไป

ใช่มันจะเปราะบาง และน้ำตาจะไหลตลอดเวลา

แต่นี่แหละคือเส้นทาง

ถ้อยคำที่ครูส่งมาทำให้สิ่งที่ต้องเผชิญ เป็นไปด้วยความกล้าหาญ

และคำว่าศรัทธา

ฉันอาจไม่รู้อะไรเลย เลี้ยงตัวเองไม่ได้ ล้มลง และล้มเหลวครั้งแล้วครั้งเล่า

และตายลง แต่นั่นก็คงไม่สำคัญอีกต่อไป

เมื่อเราต้องเจ็บปวดและทุกทรมานกับสิ่งที่เราต้องเจอ

สิ่งที่เราไม่รู้ มันดูทรมานกว่าสิ่งที่ประสบตรงๆ เสียอีก

ขอบคุณโลกที่ส่งครูมาในช่วงเวลาล้ำค่าเสมอ

น้ำตาที่ไหล เป็นเพียงสิ่งเดียวที่ยึดโยงพวกเราไว้ตรงนั้น

และอ้อมกอดยืนยันการอยู่ร่วมบนเส้นทาง

พื้นที่ว่างในความสัมพันธ์

2011-07-25T11:01:00.003+07:00

หลังจากติดตามงานในช่วงเช้าจดหมดสิ้นแล้วนั้น

ก็มาถึงสิ่งที่อยากบันทึกวันนี้

ช่วงนี้ชีวิตพบความเปลี่ยนแปลง และข้อความที่ถูกส่งมามากมาย

จนกล่องรับข้อความตอนนี้เริ่มแน่น และยังอ่านไม่หมด

มีข้อความรออ่านและแปลความหมายอีกมากมาย

ตั้งแต่เรียนเรื่องชีวิตมาสามปีเห็นจะได้

ไม่เคยมีวันไหนที่หยุดทำงานด้านในเลย

และพบว่าจริงๆ เราเหงาน้อยลงมาก

เพราะเอาเข้าจริงเราทำงานเกือบตลอดเวลาทั้งยามหลับยามตื่น

มองอีกแง่หนึ่งก็ค่อนข้างทำงานหนักกับตัวเอง

คงเป็นเพราะความทุกข์ที่ตัวเองรู้สึกว่าต้องเผชิญมากว่าสามสิบปี

ทำให้อยากหาทางออก หรืออะไรสักอย่างที่จะทำให้ชีวิตมันดีขึ้น

การทำงานหนักอาจจะไม่ได้ทำให้ชีิวิตเราดีขึ้น

แต่ทำให้เราสามารถอยู่และเห็นความเป็นตัวเองอย่างชัดเจนขึ้น

เข้าใจทางเดินแห่งทุกข์ที่ตัวเองเดินอยู่มากขึ้น

เห็นความรับไม่ได้ของตัวเอง ความโกรธเกลียดตัวเอง

ทุกย่างก้าวดูมีความหมาย และสามารถหานัยะซ่อนเร้นได้เสมอ

นั่นอาจทำให้เราสนุกและไม่เบื่อ ในขณะเดียวกันก็โคตรเหนื่อยเลย

ฮ่าๆๆ ไม่แปลกที่สองสามปีมานี้ทั้งเหนื่อยและมีพลัง

และดูเหมือนว่าเราต่างไปจากเราคนเดิมๆ เยอะมาก

จนเกือบจำตัวเองคนเก่าแทบไม่ได้

แต่สิ่งที่ยังเหมือนเดิมคือ ความนอย ความเศร้า ความเจ็บปวด และความกลัว

สิ่งที่เพิ่มเข้ามาคือ ความรัก ความหวัง ความเบิกบาน และพลังมากมายในการทำงาน

สนุกสนานกับชีวิตมากขึ้น และเปลี่ยนแปลงความรู้สึกบางอย่างไปจากใจ

แน่นอนสอ่งเก่าๆ ยังตกค้าง แต่ในขณะเดียวกันสิ่งใหม่ๆ ก็เข้ามาช่วยให้

ทุกข์น้อยลง สุขพอประมาณ และเฉยๆ มากขึ้นกระมัง

ความอดทนมาพร้อมกับการเรียนรู้

เหนื่อยแต่สนุก ว่างน้อยก็เหงาน้อยนะ

เห็นโลกที่สวยงาม เห็นความรักในโลก และรักคนบนโลกมนุษย์ได้มากขึ้น

เชื่อในสิ่งที่โลกเป็นและมอบให้ได้มากขึ้น

2011-07-21T14:21:00.004+07:00

รู้มาตลอดว่าตัวเองเป็นคนที่ค่อนข้างมีฐานะลำบาก

ติดจะยากจนอยู่เสมอๆ

แต่ดูเหมือนไม่ค่อยจะเจียม

ยังทำตัวตามสบายและไม่ค่อยสนใจชีวิตเท่าไร

ไมรู้ทำไมชอบอยู่บนความไม่มั่นคงตลอดเวลา

รู้แค่ว่าเวลาไม่สบายเนี่ยเริ่มงิด

ตรงที่จะต้องคิดดูดีดีว่าจะไปหาหมอไหม

ไปหาที่ใด อย่างไร เพื่อให้สามารถควบคุมเรื่องค่าใช้จ่ายได้

ที่ผ่านมาการไปหาหมอที่น่ากลัวที่สุดคือ

การต้องเข้าโรงพยาบาล

มันทั้งว้าเหว่ ทั้งทำให้รู้สึกถูกทอดทิ้ง

เราไม่รู้จะหันหน้าไปพึ่งใครนอกจากตัวเอง

และรวมไปถึงการที่ต้องรับผิดชอบค่ารักษาตัวอันโหดร้าย

มีแต่เรื่องที่ต้องทำงานใช้เงินค่ารักษาเสร็จแล้วก็เอาเงินมารักษาต่อ

ทำไปทำมาเราทำงานไปทำไมฟระเนี่ย โคตรเศร้าเลย

ชีวิตเก็บเงินทำไรไม่ได้สักอย่าง

เราคงเข้าใจคนยากไร้มาก เพราะเราเป็นคนยากไร้

บางทีก็ต้องทำร้ายตัวเองบ้างเพื่อให้อยู่รอดต่อไปได้ยาวขึ้น

โลกช่างโหดร้ายต่อเราเสมอ

ไม่เคยปล่อยให้เราอยู่สุขสบายได้นาน

ก็นำพาโรคต่างๆ มาให้ไม่เว้นแต่ละวัน

จนบางทีคิดว่าตัวเองไม่กลัวตาย เพราะเอาเข้าจริง

การอยู่บนโลกแบบไม่มีใครแบบนี้มันยากกว่าซะอีก

ไม่มีครอบครัวที่คอยดูแลกัน

และเราต้องอยู่รอดด้วยตัวเองให้ได้

และนี่ก็เป็นอีกครั้ง

เลือกที่จะรอไว้ก่อนไม่ไปหาหมอ

ด้วยหลายๆ เหตุผล โอเค เรากลัวหมอบอกว่าเป็นไรมาก และต่อด้วย

การเข้าโรงพยาบาล(ประสบการณ์อันเลวร้าย

ไม่เคยมีใครอยู่กับฉัน จนแล้วจนรอด พอกันที

ฉันจะไม่ยอมเข้าโรงพยาบาลอีกต่อไป)

และต้องบริหารการใช้เงิน ไม่อยากยืมเงินไม่อยากผ่อน

ค่ารักษาพยาบาลตัวเองอีกต่อไป

รู้ว่าตัวเองกลัวว่ามันจะเป็นมากเป็นหนัก

จะเสียหู เสียขา เสีย... สารพัด

แต่ให้ทำไงได้ ทางเลือกชีวิตคนจนๆ มันน้อยไปไหม

เอาเป็นว่าฉันเชื่อว่าฉันจะอยู่ให้รอดนะ

ด้วยตัวของตัวเอง

ฉันไม่อยากใหตัวเองอยู่บนความฝันลมๆ แล้งๆ ว่าจะรอด

แต่จริงๆ มันไม่รอดอ่ะ

จริงอยู่มันอาจจะอยู่ไม่ได้ดีมากนัก

แต่มันก็ดำเนินไปด้วยเงื่อนไขที่เราทำได้

ถ้าจะแย่ เดี้ยง พิการบางส่วน มีร่างกายที่ใช้การได้บ้างไม่ได้บ้าง

ก็ขอบคุณที่มันได้เท่านี้แหละ

ไม่ได้ตั้งใจทำร้ายตัวเอง แต่ไม่รู้ต้องทำไง

เราเลี้ยงตัวเราเองได้เท่านี้แหละ

และคงเลี้ยงดูคนอื่นไม่ได้ด้วย

กลับมาที่ประโยคยอดฮิตตลอดชีวิตตัวเอง

เกิดมาคนเดียวก็คงจากไปโดยลำพังเช่นกัน

ความเศร้าทำให้เราเข้าใจผู้อื่่นมากขึ้น

และโกรธกันได้น้อยลง รักได้มากขึ้น

ข้อความที่เดินทางมา

2011-07-20T11:43:00.003+07:00

ชอบชื่อเรื่องเอามาจากเพื่อนคนหนึ่งที่จู่ๆ ก็รู้สึกได้ถึงเรื่องนี้

เราไม่เคยรู้ว่าในชีวิตจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง

และเราจะผ่านมันไปได้อย่างไร

หลายครั้งคนเราเชื่อว่าประสบการณ์เก่าๆ จะสอนเรา

แต่สิ่งที่สำคัญที่ประสบการณ์เก่า สอนเราคือ

ให้เชื่อว่าทุึกสิ่งทุกอย่างจะผ่านไปอย่างที่มันควรจะเป็น

และเราก็แค่ยอมรับมัน

และสิ่งที่โลกบอกกับเราในช่วงนั้นๆ

ซึ่งเราเลือกที่จะรับรู้มันอย่างไรเท่านั้นเอง

"ข้อความที่เดินทางมา"

ครั้งหนึ่งตอนจะสอบจบขณะเรียนปี4นั้น

จำได้ว่าเราต้องสอบแบบเทอมนั้นสิบวิชาทีเดียว

รู้สึกว่าแผนการณ์อะไรก็ใช้การไม่ได้

ไม่มีหนทางอะไรจะเอาตัวรอดเลย

รู้แต่ว่าสัญญากับแม่ไว้ว่าจะเรียนให้จบภายในสี่ปีให้ได้

ตอนนั้นท้อและไม่เห็นหนทางอะไรเลย

ขณะที่ท้อแท้และสิ้นหวังอยู่นั้น

มีพี่ปีสูงกว่าเราคนหนึ่งเดินมาบอกว่า

"เฮ้ย แกเคยเห็นใครอ่านหนังสือจนตายไหม

ไม่มีหรอก เรามีโอกาสแค่ครั้งนี้ครั้งเดียว"

ข้อความที่เดินทางมาครั้งนั้นทำให้เราตัดสินใจว่า

ก็แค่ทำมันให้สุดเพราะเรามีโอกาสครั้งนี้แค่ครั้งเดียว

ไม่งั้นมันก็จะผ่านไป เป็นการสอบที่ทรหดมาก

อ่านหนังสือเคล้าน้ำตา กินไม่ได้นอนก็ไม่ได้

ต้องคอยเอายาหม่องป้ายตาอยู่เป็นระยะๆ

และทั้งหมดก็ผ่านไป เราแค่ทำมันเท่าที่โอกาสตอนนั้นจะให้มา

มีหลายวิชาที่เหมือนจะไม่ได้อ่าน คิดว่าจะตก แต่ก็ออกไปสอบ

สุดท้ายก็จบมาได้

ข้อความที่เดินทางมา เป็นเหมือนโอกาศอะไรก็ตาม

ที่ในชีวิตนี้อาจจะพบเจอมันได้แค่ครั้งเดียว

แล้วมันก็จะไม่มีทางมีช่วงเวลานั้นได้อีก

เหมือนตอนนี้ถ้าอยากเรียนจบ

ก็ต้องลุกขึ้นมาอ่านหนังสือ ทำงาน และไม่ท้อ

ถ้าอยากทำสิ่งที่รักก็ออกไปทำ

ออกไปหา ออกไปบอกให้คนอื่นรู้

และลงมือทำ

และถ้าได้เจอใครสักคน

ที่คิดว่าเขาก็เป็นคนที่เรารู้สึกว่าเขามีความหมายต่อเรา

คนที่เรารู้สึกดีดีด้วย คนที่เขายังไม่มีใครให้เราต้องผิดที่ไปชอบเขา

จะมีอะไรดีไปกว่า ซื้อสัตย์กับความรู้กสึกของตัวเอง

ทำในสิ่งที่ตัวเองเชื่อ

การได้ดูและความรัก ความฝัน และคนที่เรารัก

มันก็คงไม่ได้มีเวลา มีโอกาสทำมันได้บ่อยๆ หรอก

บางทีข้อความที่เดินทางมาก็มักจะบอกเรา

คอยเตือนเราให้เราไม่หลงลืมทำสิ่งที่เราเชื่อว่าสำคัญก่อนที่

จะไม่มีโอกาสให้ทำ

วันนี้ข้อความที่เิดินทางมาบอกว่า

ลงมือทำได้แล้ว อย่ามัวแต่กลัว เพราะความกลัวอาจยิ่งทำให้เรากลัวมากกว่าเดิม

เมื่อเวลาผ่านไปแล้วเราไม่เคยได้ทำอะไรที่เราเคยอยากจะทำเลย

ฮ๋าา

2011-07-20T10:01:00.002+07:00

อีกช่วงของการเขียนบล๊อกคือเวลาไม่สบาย

เป้นเวลาที่ได้ใคร่ครวญอยู่กับตัวเองมากที่สุดช่วงหนึ่ง

หลังๆ มานี้ไม่ต้องการไปหาหมอต้องการรักษาตัวเอง

เราเชื่อว่าเราสามารถดูแลตัวเองได้

ดังนั้นการสังเกตตัวเองเลยสำคัญ

ยิ่งเฉพาะเวลาไม่สบายเนี่ย ไวนักแล

ครั้งนี้ก็เป็นอีกครั้งที่ป่วยด้วยโรคประจำตัว

ที่คนทั่วไปเขาก็ไม่ค่อยเป็นกัน

คือเป็นหวัดในหู และทำให้หูชั้นกลางอัีกเสบ

สังเกตว่าโรคนี้สำหรับเราจะเป็นปีละครั้งเป็นอย่างน้อย

ช่วงเหนื่อยหรือเครียดมากๆ ร่างกายอ่อนแอ

ก็จัดไปสักครั้ง หรือช่วงอากาศเปลี่ยนเป็นฝนๆ ชื้นๆ

ครั้งนี้ไม่รู้ทำไมคงเป็นจากทั้งสองสาเหตุ

และทำให้เราค่อนข้างชะล่าใจว่าเราโปร

และชำนาญร่างกายเราดี มันคงทำไรเราไม่ได้

ก็ทำให้ปรากฏว่าชีวิตอ่ะเป็นเรื่องไม่รู้หรอก

ร่างกายที่เคยเป็นแบบนี้วันนี้อาจไม่เป็นแบบนั้น

ก็ทรมานกันไป เหมือนมีสัญญาณจากต่างดาวมารบกวนที่หูตลอดเวลา

และให้นึกถึงหงอคงเวลาที่ถูกสาดรัดหัวรัดเอา

ปวดประมาณว่าไม่ไหวแล้วโว๊ยย สลับไปมา กับเสียงจี๊ดๆ ให้รำคาญ

ที่สาหัสคือตอนกลางคืน ที่ทั้งเย็นทั้งชื้น ทั้งปวดตามมา

และง่วงก็ง่วง ทำให้หลับๆ ตื่นๆ ฝันเรื่องแปลกพิศดารตลอดเวลา

และก็ทำได้แค่ดิ้นบ้าง ร้องบ้าง ฟังเพลงบ้าง เปลี่ยนเป็นนั่ง

ลงไปเดิน ลงมานอน นอนหงาย นอนตะเแคง เล่นตุ๊กตา เล่นเกมไอพอด

และหลับไปเมือ่มันทนไม่ไหวจนเหนื่อย

ระลึกได้ว่าชีวิตคือความไม่รู้ เราต้องเผชิญหน้ากับมันอย่างสดใหม่

เรามิอาจเดาว่าเราทนได้ และมิอาจเดาว่าทนไม่ได้

ตื่นเต้นดี ท้่อบ้าง ฮึกเหิมบ้าง สลับกันไป

จำได้บ้างไม่ได้บ้าง ลัลลา

สุดท้ายก็ผ่านไป

2011-07-16T16:27:00.002+07:00

มีน้องบ่นว่าบล๊อกนี้จิตตก

ถูกต้อง!! เวลาอารมณ์ดีดี จะได้มานั่งหน้าจอเหรอ

ก็ออกไปแรดๆ กับเพื่อนๆ อยู่น่ะสิ

ตอนที่อยู่หน้าบล๊อกคือตอนที่ไม่มีแก่ใจจะไปหาใครแล้ว

ไม่ได้บ่อยเท่าแต่ก่อนแต่รู้ว่าต้องการคุยกับอะไรบางอย่าง

สิ่งนั้นคือสมุดบันทึก ที่ได้นิสัยนี้มาจากการเรียนป.โท

บางทีเขียนจนเกิดการเรียนรู้และเลิกจิตตกไปก็มี

หรือบางทีก็มาเขียนในบล๊อกถ้าตอนนั้นสะดวกอยู่หน้าบล๊อก

เขียนไปเนี่ยก็ไม่คิดว่าจะมีคนอ่าน

เพราะก็เชื่อว่าความคิดเราสับสนมาก

เวลาเขียนเรื่องส่วนตัวยิ่งโคตรสับสน

และมันมีความที่ไม่ได้เขียนละเอียดอยู่เยอะมากอ่ะ

หรืออีกนัยยะหนึ่งก็คือเขียนหลบๆ ซ่อนๆ กันไป

เอาจริงๆ อ่านก็ไม่รู้หรอกว่าใคร หรือไม่มีใครอ่านหรอกจะหลบไม

ฮ่าา

ทั้งสองกรณีก็ไม่เคยทำให้เราเขียนอะไรออกมาได้ตรงๆ

สังเกตว่าแม้แต่ในสมุดบันทึก มันก็มีความกลัวแอบแฝง

ดังนั้นเรื่องบางเรื่องเราจึงเลือกให้เราเป็นคนเดียวเท่านั้นที่รู้

และมันอาจจะตายไปกับเราเลยก็ว่าได้

ช่วงที่เขียนบ่อยแสดงว่าอารมณ์เยอะ และไม่รู้จะบอกใคร

อยากเล่าให้เพื่อนๆ ฟังแต่ก็รู้สึกว่ามันจะทำให้เขารำคาญ

สุดท้ายก็เลือกอยู่เงียบๆ คนเดียว

เขียนบ้างบ่นบ้าง และมันจะหายไปก็ต่อเมื่อตัวเองได้ยิน

ว่าสิ่งที่ตัวเองเป็นมันเป็นอย่างไร

หรือมีคนที่ฟังเราจริงๆ เรื่องนั้นจะจบลง

และเราไม่อาจอยากเล่าอะไรถึงมันอีก

ช่วงสองเดือนมานี้ได้เพื่อนใหม่ที่เราชอบเล่าเรื่องเราให้เขาฟัง

ไม่รู้ทำไมกล้าเล่า อันนี้ก็ตอบตัวเองไม่ได้

ไม่ได้เชื่อมั่นว่าเขาจะไม่เล่าต่อ

ไม่ได้คิดว่าตัวเองจะเชื่อว่าเขาเป็นคนพิเศษ

หรือรู้สึกเอาเองก็ไม่แน่ใจ

เหมือนสถานการณ์มันพาไปนั่งๆ ทีไร เรื่องมันมาทุกที

และก็เลือกที่จะเล่าทุกทีไป เหอๆๆ

แต่สิ่งที่นึกในใจมาหลายครั้งช่วงสองสามปีมานี้

เราอยากมีครอบครัว คือคนที่เราไว้วางใจ

ว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นความสัมพันธ์จะไม่หยุดลง

และถ้าเขาจะเกลียดเราก็ขอให้เขารู้เรื่องนี้จากเรา

และเขาจะเป็นคนสุดท้ายที่เราจะโกหก

หรือคือเราจะไม่มีทางโกหกเขา

และก็มีหลายๆ เรื่องที่เราจะไม่โกหกคนในครอบครัวของเรา

สองสามวันมานี้จิตตกอันเกิดจากความรู้สึกว่า

เฮ๊ย เขาเป็นไรเนี่ย เริ่มนอยกับความห่างไกล

ไมเงียบจัง หรือเราทำให้เขารำคาญ แงๆๆๆ

อะไรสารพัด แต่ก็กลัวเกินกว่าจะโทรไป

เพราะว่าถ้าโทรไปแล้วเขาไม่รับจะยิ่งนอยแดกกันไปใหญ่

ในที่สุดเราก็เืลือกใช้บริการเทพเจ้าของเรา

น้อง ต. นั่นเอง หลายครั้งเวลานอยก็ไปบ่นๆ กับน้อง ต.

ด้วยว่าน้องต. อยู่ใกล้ รู้เรื่องมาแต่ต้น และเรื่องแบบนี้เราว่าน้องเขารู้ดี

ฮ๋าา อันนี้ไม่รู้เขาจะว่าเปล่านะ

และคุยด้วยทีไร ก็มักจะทำให้เราหายนอยด้วยเกิดปรากฏการณ์ให้หายทุกครั้งไป

หรืออย่างน้อยน้องเขาก็ทำให้เราเห็นแง่ที่ต่างไปจากที่เราเห็น

ครั้งนี้ก็เช่นกันโทรหาขอไปบ่นหน่อยเหอะ

เรารู้ว่าเดี๋ยวเราจะบ่นและอธิบายและถอดบทเรียนตัวเองได้เสร็จสรรพ

ก็แค่อยากบ่นบ้าง ให้ได้ยินเสียงตัวเองบ้างจะได้

เห็นความคิด ความรู้สึกของตัวเอง เพิ่มมากขึ้น

ครั้งนี้น้องก็บอกว่าเดี๋ยวเขาก็ส่งอะไรกลับมา

และเป็นดังนั้นจริงๆ เขาโทรกลับมาแล้วเย้ๆ

ขอบคุณเทพแห่งความรักของเราที่ยังทำงาน

อย่างสม่ำเสมอ อิอิ

(เรื่องนี้ร่าเริงพอยังอ่ะ ฮ่าาา )

ไม่ได้แกล้งแค่อยากเขียนอะไรที่มันต่างออกไปบ้าง

จักรวาล ที่มีอยู่จริง

2011-07-16T12:09:00.001+07:00

จักรวาล แห่งความอ้างว้าง ที่มันเคว้างคว้างหัวใจ
จักรวาล ที่ไม่มีใคร ไม่มีแม้เสียงหัวใจ
และช่างเงียบเหงา ไม่มีแม้เงา ที่มีก็เพียงแต่ความมืดของดาว

แต่พอมีเธอ เข้ามาในใจ เปลี่ยนแปลงหัวใจที่ว่างเปล่า
ที่เคยเงีบบเหงา ก็มีเรื่องราว ระยิบระยับพร่างพราย ด้วยแสงดาว

จะเกิดอะไร จะรักเธอไป แค่เธอนั้นยืนอยู่ตรงนี้
ขอบคุณฟ้าที่ทำให้เธอและฉันพบเจอ ไม่ได้ฝันไป

ก็แค่คิดถึง

2011-07-16T10:41:00.003+07:00

วันนี้เอาของมาครบทั้งสมุดบันทึกส่วนตัว

บันทึกทำงาน บันทึกทำทีสีส

แต่ก็กลับเข้ามาเขียนลงในบล๊อก

เพราะว่าบางทีเราอาจจะกลัวทำมันหาย

เราเคยมีสมุดบันทึกหลายเล่มและมันก็หายไป

จนสุดท้ายก็ไม่ค่อยเหลือสมบัติสำคัญอะไรในชีวิต

นอกจากตัวเอง ที่ยังคงหลงเหลือกับความทรงจำขาดๆ วิ่นๆ

"always" made me feeling warm at heart and has been in my mind as always"

"เพราะฉันหยิบยืมพลังในการมีชีวิตมา ฉันจึงต้องคืนมันยามยังมีลมหายใจ

ไม่ว่าจะเป็นน้ำตาหรือรอยยิ้ม หากหลงลืมไปในวันใด

เมื่อมีคนที่อยากพบเจอ ก็ย่อมต้องมีคนที่เฝ้ารอ

เป็นเช่นนั้นเสมอ"

ชอบประโยคข้างบนจัง

สุดท้ายที่ชอบคงทำให้รู้สึกว่าธรรมดาจะตาย

หากว่าเราจะรอคอย และคิดถึงใครบางคน

ไม่ได้ผิดสักหน่อย

ก็นั่นมันความรู้สึกและคุณค่าของเรานี่นา

จะไปห่วงคนอื่นทำไม ในเมื่อมันเป็นของเรา

ของเขาก็อาจจะเป็นเหมือนเราหรือไม่ได้เป็นเหมือนเราก็ได้

ขอบคุณที่บอกเราว่ามันก็เป็นเช่นนั้นเสมอ

2011-07-15T11:27:00.004+07:00

อยู่บ้านก็เขียนบันทึกฉบับยาว

และพบว่าเรมื่อเราอยู่กับปัจจุบันมากขึ้น

เราก็จดจำทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นได้ดีขึ้น

มันไม่ค่อยหลุดออกไปข้างนอก

พอมาทบทวนเพื่อจะบันทึก

ก็ทำได้ง่ายขึ้น

แต่แน่นอนความทรงจำที่แจ่มชัดก็มีทั้งข้อดีข้อเสีย

ที่ผ่านมาอะไรไม่ดีไม่ดี เราก็สั่งให้ตัวเองดีลีดทิ้งไปหมด

แต่ว่าตอนนี้ก็ไมค่อยได้ทำอย่างนั้น

ทุกอย่างก็ดูวนเวียนวนเวียน

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นเราคิดซะว่าเราน่าจะต้องดูมันให้ชัด

มันสามารถนำมาเรียนรู้ได้

และเราก็สนใจการเรียนรู้

เพื่อการเข้าใจตัวเองมากที่สุด

น่าแปลกว่าทำไมแคร์มันขนาดนี้

และเราก็พบว่าตัวเองรู้สึกมากว่าชีวิตนี้มันทุกข์นะ

เอาจริงๆ เรื่องกดีดีมีไม่เยอะเท่าไร

แล้วทำไมยังต้องเกิดมา เพื่ออยู่กับความทุกข์กันล่ะนี่

สุดท้ายชีวิตก็หนีความทุกข์ไปไม่พ้น

แล้วจะมีชีวิตอยู่อย่างไรอย่างมีพลัง

และแค่รอให้ถึงวันผันเปลี่ยน

ฉันไม่คิดว่าตัวเองจะหลุดพ้นหรอก

ไม่ได้มีเป้าหมายทำดีไปเพื่ออะไร

มันก็เพื่อให้เรามีชีวิต

แต่ก่อนทำอะไรเพื่อคนอื่น เพื่อให้คนอื่นอยากให้เราอยู่

พอคนนั้นไม่ได้เห็นว่าเราสำคัญอีกต่อไปแล้วเราก็เดินออกมา

เสียใจท้อแท้ หรือเปลี่ยนคนใหม่ เพื่อค้นหาคุณค่าของตัวเอง

จากใครสักคน จากใครสักคน และจากใครสักคน

ไปเรื่อยๆ ... แต่ก็ไม่พบคุณค่าีที่แท้ของตัวเอง

แต่ที่เรารู้ตอนนี้คือ

เราอยากเข้าใจตัวเองเพื่อเราจะรู้ว่าเราเกิดมาเพื่ออะไร

อะไรคือความหมายในชีวิต

และการทำอะไรเพื่อคนอื่นตอนนี้

ก็เพราะมันกำลังตอบความหมายและคุณค่าในชีวิตของเรา

และคนที่เราทำให้เขาจะรู้หรือไม่ก็ไม่สำคัญ

เมื่อสองสามวันก่อนจิตตกมากมาย

เหมือนว่าหมุดชีวิตที่ปักไว้มันสั่นคลอนอ่อนไหว

และความไม่แน่ใจที่คอยทำร้าย

สุดท้ายเราก็พบว่าชีวิตตอนนี้มีความสุขที่สุดแล้ว

เราเข้าใจความหมายของความรักมากขึ้น

สัมผัสมันได้มากขึ้น

ดื่มด่ำกับความสุข ความงาม และความธรรมดาของโลก

ในขณะที่ยอมรับบางสิ่งที่ไม่เคยยอมรับได้

เรารู้ว่าเรามีคนที่เรารักเขา

และมีคนที่เราก็รู้ว่าเขารักเรา

มันไม่ได้เป็นความคิด

ดังนั้นมันจึงเป็นสิ่งที่อบอวลอยู่ในทุกอนูในร่างกาย

ความเศร้า ความเลวร้ายต่อเรื่องใดๆ ก็ไม่อาจเข้ามาทำลายมันได้

ฉันยังหาบ่อน้ำแห่งความรักในตัวเจออยู่เสมอ

ครั้งหนึ่งตอนเด็กๆ ฉันอยากรู้ว่าอะไรนะคือพระพร

ที่พระเจ้าประทานให้แก่ฉ้น

มีเสียงเล็กๆ ตอบกลับมาให้ได้ยินว่า

ความรักไงล่ะ เธอจะมีความรักอยู่เสมอ

ตอนนั้นรู้แต่ว่าดีใจ นั่นล่ะที่เราปรารถนา

และตอนนี้ก็มั่นใจมากว่านั่นคือพรที่เรามี

และทำให้เรามีชีวิต ที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักที่มี

ขอบคุณความรักในตัวเองเมื่อยอมรับมัน

ฉันก็รู้สึกสงบอย่างประหลาด

และฉันจะจดจำความรักที่ทุกคนมอบให้มา

และความรักทั้งมหมดที่เคยได้รับ

มันเติมบ่อน้ำแห่งพลังนี้เรื่อยมา

และมันไม่เคยเหือดแห้ง

ฉันทำงานเพื่อให้ความรักในตัวฉันงอกงามต่างหาก

ฉันไม่เคยทำงานเพื่อให้คนอื่นรักฉันเลย

ขอบคุณเธออีกครั้งที่ทำให้ฉันได้ทบทวนว่า

ฉันจะยังคงทำสิ่งที่ฉันรัก และรักในแบบที่ฉันมีต่อไป

ได้อย่างไร

2011-07-12T17:09:00.003+07:00

คงเหนื่อยเกินไป

เหนื่อยกับอะไรหลายๆ อย่างในชีวิต

ที่มันไม่เคยเป็นรูปเป็นร่าง

เบื่อที่ตัวเองไม่มีอนาคต

มองไม่เห็นภาพในฝัน

มองออกไปไม่เห็นอะไรเลย

ไม่มีเรี่ยงแรง

ฉันมีความสุขหรือเปล่านะ

ไม่รู้แม้แต่ว่าตัวเองรู้สึกยังไง

ไม่อยากทำไรเลย

ไม่มีความรู้สึก

และไม่มีความรัก เหลืออยู่

เขียนมาถึงตรงนี้ก็น้ำตาไหล

ความรักหายไปไหนนะ

หายไปตั้งแต่เมื่อไร

ฉันทำมันตกหล่นไปใช่ไหมนะ

มันหายไปตอนไหน

ตกอยู่ที่ไหน

ทำไมมองเท่าไรก็ไม่เห็น

หาเท่าไรก็ไม่เจอ

แค่อยากสัมผัสมันได้ตอนนี้ได้ไหม

เมื่อสองสามวันก่อนทำสร้อยข้อมือหล่นหาย

ตอนแรกรู้สึกว่าทำใจได้

แต่พอมานึกๆ ดู เราซื้อมาตอนได้เจอเธอนี่นา

มันเข้ามาในชีวิตพร้อมๆ กับเธอคนนั้น

จู่ๆ รู้สึกใจหาย

ฉันรู้ว่าฉันอ่อนแอต่อความห่างไกล

อ่อนแอต่อความรู้สึกว่าใครๆ ก็ไม่รัก

พอสร้อยหายก็ทำให้อะไรๆ มันจ๋อยๆ ลงไป

เริ่มรู้สึกว่าความโชคดีและอะไรก็ตามที่นำเธอเข้ามามันจะหายไป

วันนี้กลับไปที่เก่า ไปตามสร้อยเส้นใหม่กลับมา

เอามันมาอยู่ที่เดิมให้ความรู้สึกบางอย่างกลับคืนมา

ทั้งๆที่รู้ว่าไร้สาระ

ทั้งๆ ที่รู้ว่ามันเป็นแค่สิ่งของ

และทั้งๆ ที่รู้เรื่องมากมาย

เข้าใจอะไรเยอะแยะ

แต่สุดท้ายก็ตกหลุมของตัวเอง

ตกหลุมที่ชอบมองโลกแง่ร้าย

ตกหลุมที่ชอบคิดว่าไม่มีเพื่อน

ไม่มีคนที่รักเรา

และหลุมของความไม่เคยรักตัวเอง

สร้อยกลับมา แต่หัวใจยังรู้สึกกลัว

ฉันอยากให้ความรู้สึกรักตัวเองได้กลับมาเหมือนสร้อย

และอยากให้ความศรัทธากลับคืนมาด้วย

ในวันที่หวาดกลัววว

แอบ

2011-07-12T17:03:00.001+07:00

แอบ

แอบดู แอบพูดถึง แอบคิดถึง

แค่แอบ แอบชอบ

ทุกอย่างคงดีกว่านี้

ถ้ากลับไปที่จุดเริ่มต้น

ที่แค่แอบมองกันห่างๆ

แต่นั้นคงพอ

และก็คงได้แต่แอบเจ็บ

และไม่มีใครต้องเป็นไร

นอกจากตัวเอง

แอบ แอบ เอาไว้

วน

2011-07-12T16:18:00.005+07:00

เหลือพื้นที่น้อยลงทุกทีที่จะบ่นโดยมีคนรู้น้อยที่สุด

อยากบ่น แต่ไม่ได้อยากให้ใครรู้

ยากเวลาที่เราเศร้า แต่ไม่อยากให้คนอื่นเป็นห่วง

ทำให้แม้แต่เวลาจะเป็นตัวของตัวเองก็ยาก

จริงๆ ก็คงรู้สึกไปเอง

จะเป็นอเะไรก็เป็นไป ใครจะไปว่าอะไร

หรือใครจะไปสนใจอะไร

จู่ๆก็เศร้า น้อยอกน้อยใจขึ้นมาซะงั้น

เมื่อวานเรายังรู้สึกถึงหัวจที่เปิดและความรักที่เราสัมผัสได้

แต่ในขณะเดียวกัน ด้วยหัวใจที่เปิดกว้าง

ก็คงจะเปราะบางมากเช่นกัน

เหตุผลที่น่าจะเข้าใจก็ไม่อาจทำให้ใจเรายอมรับ

เรายังคงเจ็บปวดกับเรื่องบางเรื่อง

ยังคงอ่อนไหวและเจ็บปวดกับการกระทำเล็กๆ น้อยๆ ของเธอ

ที่ดูเหมือนว่าไม่ใส่ใจ

และเพราะรู้สึกถูกทิ้งจึงต้องการการเอาใจใส่กระมัง

ก็เท่านั้นที่เข้าใจได้

อยากแค่ให้ใส่ใจเหมือนเพื่อนคนหนึ่งก็พอ

แต่ถ้าไม่ได้ ไม่เป็นเพื่อนก็ได้

ไม่เป็นไรเลยก็ได้

สำหรับเราแค่เป็นเพื่อนก็มากพอแล้ว

ไม่ได้อยากแค่ตามอยู่ห่างๆ

ราวกับคนไม่รู้จักกัน

หรือถ้าแค่อยากเป็นคนรู้จักกัน

ก็จะเป็นคนรู้จักกันก็ได้

ถ้าความสัมพันธ์มัีนยาก เราก็ไม่ได้อยากมี

ทำไมสำหรับเรามันยากเกินไปหรือเปล่า

ข้อแม้เยอะเกินไป หรืออะไรที่มันผิดไปหรือเปล่า

เราอยากเข้าใจ

ทั้งๆ ที่รู้ว่าเวลาตั้งใจทำไรมากเกินไปมันก็ไม่ดี

แต่ก็อยากตั้งใจแบบไม่เครียดได้ไหม

ทั้งหมดก็แค่น้อยใจ น้อยใจเพราะรู้สึกว่าตัวเองดีไม่พอ

เวลาดีไม่พอเพราะไปเปรียบเทียบกับคนอื่น

และก็มาพาลว่าตัวเองด้อย ฃให้มันได้อย่างนี้สิ

บ่น บ่น บ่น จนปวดหัวเฮ้อ

ยิ่งรู้จักใครมากๆ ยิ่งไว้ใจน้อยลง

ยิ่งกลัวมากขึ้น

เมื่อไรจะเลิกกลัวนะ คงไม่เคยจะเกิดขึ้นสินะสิ่งนั้น

วนไปวนมาก็เได้เท่านี้

2011-07-11T12:52:00.002+07:00

เพราะำไม่มั่นคง

จึงต้องการความมั่นคง

เพราะกลัว

จึงต้องการความปลอดภัย

เพราะเหงา

จึงต้องการใครสักคน

แต่ทั้งหมดนี้ไม่อาจหาได้จากใครอื่น

นอกจาก

ความมั่นคงภายในใจ

ความปลอดภัยที่รู้สึกได้เอง

และการอยู่กับตัวเอง

เมื่อรับรู้ได้

ฉันจึงเปิดใจรับรู้

เพราะเชื่อ

ฉันจึงสัมผัสมันได้

และฉันเชื่อว่าเธอและใครๆ ก็จะสัมผัสมันได้เล่นกัน

ไม่ต่างจากฉัน

2011-07-08T17:13:00.006+07:00

จริงสินะ

"ถ้าคนที่เราอยากให้ฟัง

กับคนที่อยากฟังเรา เป็นคนๆ เดียวกัน"

มันคงเป็นเรื่องที่สุดแสนจะวิเศษทีเดียว

แค่อ่านประโยคนี้ก็ทำให้หัวใจพองโต

ฉันลองแอบคิดเล่นๆ ว่า

ฉันมีคนๆ นั้นแล้ว

แค่นี้ก็หมายความว่าฉันไม่ต้องเหงาอีกต่อไป

เพราะคนที่เหงาที่สุดในโลกคือ

คนที่ไม่รู้ว่าจะเล่าเรื่องที่สำคัญของตนเอง

ให้ใครฟัง

อย่างที่เคยบอกไปว่า

"การฟังเป็นเหมือนของขวัญ"

ที่เราให้แก่กันได้ง่ายๆ

เป็นสิ่งที่ฉันพร้อมจะมอบให้เธอเสมอ

และสุขใจทุกครั้งที่ได้เห็นว่า

เธอก็ฟังฉันอยู่ตรงนั้นเสมอมา

ขอบคุณมันทำให้ฉันรู้ว่าฉันอบอุ่นและโชคดีแค่ไหน

บนความสิ้นหวัง

2011-07-08T10:11:00.002+07:00

ถ้าถามว่าทำไมจึงยังอยู่ที่นี่

และมักมีคำแนะนำให้ออกไปอยู่ที่อื่น

เราไม่เคยตอบคำถามนี้จริงๆ จังๆ เลยสักที

ตอนนี้พบว่าที่เลือกยังอยู่เพราะยังเชื่อว่า

ถ้าเราอยู่อย่างน้อยที่นี่อาจเหมือนบ้านได้

หรือมีความเป็นบ้านสำหรับเด็กน้อยๆ ทั้งสอง

และเราก็รู้ว่าเราช่วยที่นี่ได้

และที่แน่ๆ เรายังรักคนที่นี่

และหลายครั้งความรักก็นำมาซึ่งความคาดหวัง

และมันก็แลกมาด้วยความเจ็บปวดในบางครั้ง

ที่ความคาดหวังมันไม่ได้เป็นไปอย่างนั้น

ถ้าเราเลิกรัก เราคงไม่เสียใจ

และเราคงไม่คาดหวัง

แต่มันคงไม่อาจเป็นเช่นนั้นได้

ได้ยินเสียงที่ตัวเองบอกคนอื่นว่า

ถึงเราไม่ได้อยู่ที่นี่เราก็สามารถดูแลเขาได้

สุดท้ายก็รู้ว่าโกรธตัวเอง

ที่ปล่อยให้สถานการณ์มาถึงจุดที่เหมือนว่าเราเลือกไม่ได้

ไม่ไหนไม่ได้ ต้องอยู่ต่อ

มันอึดอัดมากรู้่ไหม ท้อแท้ และสิ้นหวัง

เราพบว่าที่ผ่านมาเราตัดสินใจทำอะไรไปบนความสิ้นหวังทุกครั้งไป

ความสิ้นหวังทำให้เราทำอะไรก็ได้

เพราะมันไม่มีอะไรจะเสียแล้ว

น่าเศร้าที่ไม่เคยทำอะไรด้วยความหวังเลย

และไม่รู้ว่าความหวังมันเป็นอย่างไร

ครั้งนี้ก็จะเป็นอีกครั้งที่เราสิ้นหวัง

กับความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้น

อย่างไรคงไม่มีอะไรจะเสีย

ได้แค่ปล่อยมันไป และเลิกรั้งรออะไรอีก

ก็แค่มีชีวิตที่ต้องเป็นของตัวเองสักที

หลายครั้งชอบปล่อยให้ความเห็นคนอื่น ความรักที่เราคิดว่าเรามีต่อคนอื่น

ขับเคลื่อนชีวิตไปเรื่อยๆ

ตอนนี้ก็แค่เอาความสิ้นหวังมาเดินต่อไป

2011-07-06T13:38:00.002+07:00

ชีวิตของเราคงขับเคลื่อนด้วยคำถาม

และการค้นหาคำตอบ

หลายครั้งยังคงวนเวียนกับเรื่องที่เราก็รู้ว่ามันหาคำตอบไม่ได้

และรู้ว่ามันจะยังคงเป็นคำถามที่วนเวียนอยู่ตลอดเวลา

และไม่ว่าจะผ่านมันมากี่ครั้ง มันยังไม่เคยผ่านไปได้

และยังคง ...ยังคงเป็น...

ฉันมองดูเธอด้วยสายตาที่ไม่เหมือนวันวาน

และไว้วางใจในตัวเธออย่างที่ฉันไม่เคยทำกับใคร

ทั้งๆ ที่ฉันไม่รู้จักเธอเลย และไม่เคยคิดจะถามว่า

เธอเป็นคนยังไง เป็นใครที่ไหน อย่างไร

ที่นั่น ที่บ้านเธอ ที่ทำงาน ที่โรงเรียนและบนโลกของเธอ

มันมีอะไร

และเลือกที่จะรู้สึกเพียงอย่างเดียว

รู้สึกดี ...จนถึงรู้สึกรัก ...

และวางมันลง

วางความคาดหวังทั้งปวง

ว่าเธอจะรักฉันกลับ ว่าเธอจะ...

และรอดูว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น

โดยทำสิ่งที่อยากทำทั้งหมด

ให้ความรักเท่าที่เรามี ให้ความห่วงใยและการดูแล

เท่าที่เราจะทำำได้ ซึ่งมันก็มีจุดพอดีของมัน

น่าแปลกที่เราเลือกอะไรโดยไม่ใช้เหตุผลสักนิด

เลือกเล่าเรื่องที่คิดว่าจะตายไปกับเรา

ให้คนที่เราคิดว่าเราจะไม่มีวันโกหกเขา

น่าแปลกว่าในตัวเองมีความเปลี่ยนแปลงเยอะมาก

และยังคงดำเนินต่อไป

ซึ่งเราก็ยังคงไม่สามารถหาคำตอบได้ต่อไป

นอกจากอยู่กับทุกขณะของการรอคอย

เมื่อโลกหยุดหมุน

2011-06-22T20:08:00.003+07:00

เรื่องของเรื่องมีอยู่ว่า

มีคนพิเศษคนนึงของเรา ถามเราว่า

ทำไมเราชอบทำงานแบบนี้

เลือกเรัยนแบบนี้ยังกับจะมาช่วยโลกเหรอ

หรือว่ากู้โลก หรือเป็นฮีโร่

เปล่าเลยไม่ได้เคยคิดมาช่วยใคร

อาจเป็นเพียงความสนใจ ที่มีต่อความทุกข์ที่เราต้องเผชิญ

แค่อยากมาแบ่งปันเรื่องราวของเราว่า

เฮ้ยเราก็ห่วยว่ะ แต่เราก็ก้าวผ่านความห่วย และเป็นคนที่ใช้ชีวิตอย่างคุ้มค่าได้

น่าแปลกที่นานๆ ครั้งจะมีใครถามไรเราแบบนี้

และดีใจที่มีคนถามและเราได้ตอบ

เมื่อวานเราได้ทำสิ่งที่เราตั้งใจไว้

ได้ตั้งวงในพื้นที่ของพวกเรา

ได้แบ่งปันเรื่องราวความรักของพวกเรา

แม้ันจะห่วยแตกและมีแค่ความทุกข์

แต่ฉันได้เห็นหัวใจที่ยิ่งใหญ่ของใครๆ หลายๆ คน

ที่คนอื่นเรียกว่าคนคุก

บางทีพวกเธอแค่อาจจะรัก..ใครบางคนมากเกินไป

เกินไปกว่าตัวเอง

ฉันอาจเป็นแค่คนโชคดีที่ฉันเลือกว่าจะรักตัวเองให้มากกว่าคนอื่น

และเดินเข้ามาในนี้เพื่อเป็นเพื่อนแบ่งปันเรื่องราว

คำที่เขียนลงไปในสมุดให้เกือบทุกคน

เป็นเพื่อน เป็นความรัก และเป็นกำลังใจ ให้ทุกคน

ใช่เราเป็นอะไรไม่ได้มากไปกว่านั้น

และฉันหวังจะเห็นพวกเธอมีความสุขกับอะไรก็ได้ ที่พวกเธอพบเจอ

และพวกเธอทำให้ความฝันของฉันเป็นจริง และฉันเห็นคุณค่าในตัวเองชัดเจนมาก

วันนี้ฉันเห็นอีกภาพ

ภาพบรรยากาศของคนกลุ่มหนึ่งที่เดินเข้ามาในดินแดนแห่งนี้

และจะต้องอยู่ในนี้ตราบเท่าที่พวกเธอจะมีลมหายใจ

คำว่าตลอดชีวิตมันนานแค่ไหนนะ

มันจะเป็นความหมดหวังในแบบไหนนะ

สีหน้าไร้อารมณ์นั้น อาจจะไม่ได้เกิดจากความไม่สะทกสะท้าน

แต่มันอาจหมายถึงว่าชีวิตนี้มันไร้ความหมายอีกต่อไป

ไม่มีอะไรเหลือ ไม่มีอะไร

ฉันพบว่าถาพนี้มันทำให้รู้ว่าชีวิตที่มีค่าเป็นอย่างไร

ชีวิตที่มีความฝัน มีโอกาสได้ฝัน และได้ลงมือทำมันเป็นอย่างไร

ชีวิตที่เราเลือกเรื่องที่เราจะสุข เรื่องที่เราจะเศร้า

คนที่เรารัก การได้อยู่ด้วยกันตรงนั้น

อ้อมกอด รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ น้ำตา ที่เราได้เลือกเอง

อิสรภาพในการที่จะมีชีวิต

หากว่าเราไม่พอใจใครสักคน

หรือไม่แน่ใจว่าเขารักเราหรือเปล่า

กลัวว่าเพื่อนจะโกรธ กลัวว่าคนที่เรารักจะไม่รักเรา

แค่รับรู้ได้ก็พอว่า

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือความรู้สึกรักภายในใจที่เรามีให้คนรอบข้าง

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันยังรู้ว่าฉันยังรู้สึกรัก และรักมากมายเพียงใด

เื่ท่านี้ก็เพียงพอต่อชีวิตที่เหลือ

กลัว...

2011-06-22T17:25:00.002+07:00

สำหรับเราความสัมพันธ์ช่างเปราะบางและสั่นไหว

ไม่น่าเชื่อว่าตอนนี้ข้างในมันไหวมาก

จนน้ำตาจะซึม ไม่เคยรู้สึกว่าจะมีใคร ที่มีผลกระทบต่อเรามากเท่านี้

และเริ่มรู้สึกว่ามันจะทนไม่ไหว

พอรู้สึกแบบนี้มันไม่อยากให้เรารับรู้อะไรแบบนี้

เศร้าบอกไม่ถูก มันคงกลัวความสัมพันธ์

เราไม่เคยคิดว่าเรากลัวมากขนาดนี้

หลังๆ ที่ผ่านมาประสบการณ์มันคงเลวร้ายมาก

และเราก็ไม่อาจผลักดันตัวเองออกจากความเลวร้ายนี้ได้

ความรู้สึกเป็นอะไรที่ไม่ถนัดตามเคย และไม่เคยจัดการไรได้

ขอโทษที่ทำให้ตัวเองกลัว

ขอโทษที่ทำให้ตัวเองเจ็บ

ฉันรู้ว่าฉันเจ็บและกลัวมากมายแค่ไหน

ฉันจะหายใจและก้าวข้ามผ่านความกลัวนี้ไปให้ได้

ก็แค่ความรู้สึก

2011-06-13T10:00:00.002+07:00

บางทีเราต้องการพื้นที่ในการสื่อสารกับตัวเองก่อน

การสร้างความเข้าใจต่อตนเองจึงมีความสำคัญอย่างมาก

ไม่งั้นก็การได้เล่า ทำให้เราชัดเจน

แต่ช่วงนี้การเล่าเรื่องบางเรื่องเป็นเรื่องที่ต้องระมัดระวัง

ผลกระทบที่มีต่อหัวใจตัวเอง

เราพบว่าเราไม่ค่อยพร้อมจะเปิดหรอกเอาจริงๆ

พอเล่าๆ ไปทำไมมันรู้สึกเจ็บก็บอกไม่ถูก

หรือคงเป็นเพราะส่วนหนึ่งเรายังไม่สามารถรับเรื่องเหล่านั้นได้

ต้องรอคอยเวลาอีกสักหน่อย

หรือให้ความเข้าใจให้มากขึ้น

เวลาที่ความพลัดพรากเดินเข้ามาใกล้

เรารู้ว่าเราเสียใจและทนมันไ่ม่ได้

เรารู้ว่าโอกาสเพียงแค่น้อยนิดสำคัญแค่ไหน

เวลาที่เรารักใครสักคนมากๆ

เรามัวแต่อายบ้าง ไม่แน่ใจบ้าง เรื่องมาก และอะไรบลาๆ

โดยไม่ได้บอกคนที่เรารักไปว่า

เรารักเขามากแค่ไหน

และกับบางคน เราอาจจะไม่เคยมีโอกาสบอกเขาอีกแล้ว

ไม่ว่าจะอยากทำสิ่งนั้นมากแค่ไหน

อยากกอด อยากสัมผัส อยากใกล้ชิด และอยากบอกว่ารัก

ความเสียใจนี้ยาวนานเกินไป...

เจ็บปบวดเกินไป...

ฝังแน่นเกินไป

เมื่อเรารักใครสักคน

อย่าห่วงหรือรักตัวเอง กลัวตัวเองดูไม่ดี หรือความงี่เง่าของตัวเอง

ทำให้เราไม่มีแม้โอกาสได้พูดคำนั้น

ไม่มีโอกาสได้ใกล้ชัด ได้กอดเขา่เอาไว้แน่นๆ ได้บอกว่าเรารักเขา

มันไม่ได้เป็นแค่คำพูด ไม่ได้ไม่จริง

เพราะตอนที่เราพูดเราก็รู้สึกถึงมันได้จริงๆ

เรามักปล่อยให้ศีลธรรมและความดีงามบางอย่าง

ขีดเราเอาไว้หลังเส้นความเป็นมนุษย์

เราจะเป็นมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง

ที่รัก และเศร้า เหงา เหมือนๆ คนทั่วๆ ไป

เพราะเธอมีอยู่จริง

2011-06-12T12:40:00.003+07:00

เริ่มรู้สึกตัวมากขึ้น

เมื่อความรู้สึกมันชัดเจน ตัวเองก็เอาเหตุผลมาตอบๆ

จนบางทีความดีก็ทำให้เจ็บปวด

เราไม่อยากทำร้ายคนอื่น

ทำไมความกลัวนี้จึงรุนแรงมากกว่าความรู้สึกรักที่มี

เรากลัวตัวเอง กลัวความรู้สึก

มันจัดการไม่ได้ และไม่เคยจัดการได้หรอก

นานมาแล้ว นานมากที่จะรู้ว่าตัวเองเป็นคนแบบนี้

รู้สึกก็บอกว่าเปล่า

คิดถึงก็เฉไฉไปทางอื่น

เอาความขำ เอาความปากไม่ดีมากลบเกลื่อนๆ ทั้งๆ ที่รู้ว่า

เอาจริงๆ ชีวิตก็ซับซ้อนมากพออยู่แล้ว

อย่าเอาเหตุผลใดๆ มาหลอกความรู้สึกตัวเองอีกเลย

ถ้าจะรักและมันก็ดูไม่มีเหตุผล

ก็เพราะว่าความรู้สึกมันไม่มีเหตุนั่นเอง

ความรัก..ก็เช่นกัน

บางทีแค่เห็นกันวันนั้น ก็รู้สึกแปลกๆ

รู้ว่ามีอะไรทีอยากได้ รู้ว่ามีอะไรที่เหมือนกัน

รู้ว่าชอบ รู้ว่าอยากคุย รู้่ว่าอยากรู้ว่าที่ตัวเองรู้สึกมันจริงไหม

พอมันจริงเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เริ่มกลัวล่ะ

กลัวว่าจะยังไง จะทำไร ทำไงดี ใช่ ก็อยากรู้ เพราะอยากจัดการตัวเองได้

กลัวการที่เราจะไม่รู้ว่าจะจัดการตัวเองอย่างไร

จัดการความเศร้า ความเหงาของตัวเองอย่างไร

สูดหายใจลึกๆ มันกลับมาตกร่องเดิมทุกที

เรากลัวตัวเองเสียใจ มันกำลังวัดระหว่าง

จะทำเขาเสียใจ และกลัวตัวเองจะเสียใจ

แต่ทั้งหมดนั้นเราก็ไม่รู้หรอกว่ามันจะเป็นไง

สุดท้ายมันจะไม่มีวันรู้จนกว่าจะถึงวันนั้น

เราเพียรพยายามหาคำตอบของอนาคต

ไม่อยู่กับเรื่องตรงหน้าสักนิด

ไม่อยู่กับคนตัวเป็นๆ ที่เราคิดว่าเหลือเชื่อมาก

ว่าจะมีคนแบบนี้ด้วย พูดไม่ออกว่าอะไรบ้างที่อยากได้

และพบว่าเขาก็มีทุกอย่างที่เรารู้ว่าเขามี

คิดถึงแม่มดของฉัน

เธอบอกให้ฉันกล้าหาญ

ไม่ว่ามันจะขลาดกลัว หมดหวังแค่ไหน

อย่าเดินย้อนกลับทางเก่า

ทางเก่าที่คุ้นเคย มันทำให้เรารู้สึกปลอดภัย

และง่ายต่อการกลับไปบนทางเดิม และทนกับความเจ็บปวดแบบเก่าๆ

และมันยิ่งทำให้เราหวาดกลัวมากขึ้น

ให้ฉันตั้งใจเดินออกไปบนหนทางใหม่ๆ

และส่งความปรารถนาออกไป

ให้ใครสักคนบนโลกนี้ทีฉันฝันถึงเอาไว้

ให้เราเดินทางมาพบกัน ในช่วงเวลาที่พอเหมาะพอดี

ให้ฉันรู้ว่าเป็นเขา ให้เรามองเห็นกัน

และฉันจะรู้ว่าเขามีอยู่จริงๆ ไม่ฝใช่แค่ในฝัน

จะมีอะไรดีไปกว่านี้

ต่อให้ต้องเสียใจ หรืออะไรจะเกิดขึ้น

วันนี้ฉันจะกล้าหาญ

ฉันรักเธอ...

2011-06-09T10:23:00.002+07:00

หากวันนี้ไม่ได้เขียนบันทึก

บางอย่างมันอาจจะไปไม่ได้กระมัง

ช่วงนี้รู้สึกไปหมด สุข เศร้า เหงา แปลกแยก

ขยับขึ้นลงเหมือนปีกของผีเสื้อ

ผีเสื้ออย่าขยับปีกบินมากได้ไหม

เหมือนหัวใจมันจะทนไม่ไหว

ผีเสื้อก็แค่บิน ความรู้สึกเจ็บก็เป็นเพราะใจฉันมันคับแคบ

ไหนว่าความรักจะทำให้ใจเธอกว้างขวางและมีพื้นที่

แต่มันก็เปราะบางมากด้วย

ความเศร้าของเธอ มันทำให้ฉันแสนเศร้า

ความเหงาของเธอก็ทำให้ฉันเหงาไป

ทั้งฉํนและเธอเป็นเหมือนสิ่งเดียวกัน

เธอและฉันล้วนมีความเจ็บปวดและความเศร้าเท่าๆ กัน

ฉันเศร้า เหงา และเจ็บปวดไปกับเธอ คงเป็นเพราะฉํนรักเธอ

เหมือนที่ฉันรักตัวเอง

2011-06-05T16:22:00.002+07:00

ในความสัมพันธ์สิ่งที่เราทำได้คือ การดูแลรับผิดชอบความรู้สึกของตัวเอง
เพราะทั้งหมดมันก็เป็นของเรา
แต่เรามักไม่คุ้นชินกับการดูแลความรู้สึกของเรา
เราถนัดจะผลักภาระนั้นไปให้คนที่อยู่ตรงกันข้าม
เจ็บปวด และเฝ้าโทษอีกฝ่ายที่มาทำร้ายความรู้สึกเรา
ในความเป็นจริงไม่มีใครทำให้เราเกิดความรู้สึกได้ทั้งหมดทั้งสิ้น
เรามีส่วนในความรู้สึกของเรา

และเรารู้สึกอะไรก็ได้ และเลือกที่จะทำอะไรก็ได้

ความรู้สึกนั้นเป็นของฉัน และฉันห็แค่ดูแลให้มันงอกงาม
เราเพียงแบ่งปันความรัก และหวังอยากเห็นคนที่เรารักมีความสุข
และความรู้สึกรักนี้ไม่ได้มีใครทำขึ้น เพียงแต่มันก็เกิดขึ้นของมันเองเท่านั้น

2011-05-16T12:01:00.002+07:00

เริ่มรู้สึกอยากบอกใครสักคนถึงความหวาดกลัวนี้

ที่เข้ามาคุกคาม

มันอาจจะจริง หรือไม่จริงเลยก็เป็นได้

แต่สำหรับเรา เราแยกไม่ออก

มันเข้ามาในร่างกาย

ทำให้ใจหวิวๆ และทำให้รู้สึกหวาดๆ

น่าแปลกที่เจ้าความรู้สึกนี้มันอาจจะเหมือนทุกปี

หรือเหมือนเมื่อ 15 ปีก่อน

จำไม่ได้แน่ชัด แต่มันอาจจะรู้สึกเหมือนเมื่อครั้งนั้น

ที่มีความคิดในหัวว่า

ต่อไปนี้จะไม่มีอะไรเหมือนเดิมอีกแล้ว

พรุ่งนี้ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป

และไม่น่าเชื่อเลยว่ามันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ

ในหัวใจความรู้สึกนี้ยังคงแจ่มชัด

และเราอยากบอกใครสักคน

แต่ที่แย่คือ ไม่กล้าบอกหรอก

รู้สึกกลัว...จับ...ใจ

2011-05-16T10:39:00.002+07:00

บางทีก็อยากเป็นแค่เด็กผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง

ร้องไห้ อ่อนแอ ขี้แพ้ เหวี่ยงๆ วีนๆ

แต่ว่าเอาเข้าจริงก็ทำเกือบตรงข้าม

เฉยๆ ไม่แคร์ ไม่รู้สึกไรเลย

ไม่เจ็บ และไม่ปวด

ยังคงเป็นประเด็นเดิมๆ เมื่อเราแข็งแรง และพร้อมจะอยู่คนเดียวได้

ดังนั้น ...เราจะต้องอยู่คนเดียว

และต้องอยู่ให้ได้

เมื่อเป็นเช่นนี้

ฉํนยังมีอะไรจะพูดอีก....

ผ่านไป 15 ปี สิ่งที่อยากพูดก็ยังคงเป็นถ้อยคำข้างในที่ดังกังวาล

และไม่มีโอกาสจะเ่อ่ยออกไป

วันนั้น..บอกว่า.. เราอยู่ได้

ถ้าวันนี้พูดได้อีกครั้งจะบอกว่า

โปรดอยู่ข้างๆ กันได้ไหม

ไม่ว่าฉันจะงี่เง่าอย่างไร

ไม่ว่าจะเข้มแข็งอย่างไร

อย่าปล่อยฉันไ้ว้แบบนี้...

บ้าน...

มันอ้างว้างเกินไป

ค่ำคืนก็ช่างยาวนาน

ฉันยังคงคิดถึงเธอ และ

เฝ้ารอคอยให้วันเวลาย้อนกลับมา

และฉันจะบอกเธอว่าอย่าจากฉันไป

ช่างมัน ...บ้างเห๊อะ

2011-05-12T10:09:00.000+07:00

เรายอมให้ใครๆ ผิดได้ แต่เราไม่ยอมให้ตัวเองทำผิดแม้เพียงเล็กน้อย

เราหมั่นทุบตีดุด่าว่ากล่าวตัวเอง เพื่อให้ตัวเองดีกว่าคนอื่น

สิ่งนี้ทำให้เราไม่สามารถวางสิ่งที่เราเป็นได้

หลายครั้งฉันพบว่าคนที่ฉันเข้มงวดมากที่สุดคือต้ัวเอง

ฉันมักพบว่าตัวเองต้องเคี่ยวตัวเองให้ดีกว่านี้ ดีขึ้นอีก

และดูเหมือนฉันจะมีความสุขน้อยลง

อะไรที่ทำไปแล้วและมาพบว่าไม่น่าทำเลย

ฉันก็เฝ้าแต่คิดถึงมันซ้ำแล้วซ้ำอีก วนไปวนมา

มันไม่ได้อะไรขึ้นมาหรอก

คนที่ฉันไม่เคยให้อภัยคือตัวเอง

ตอนนี้รู้แล้วว่าเราก็คนธรรมดาไม่ได้ดีไปกว่าใครหรอก

ผิดบ้างก็ได้ บ้าบอบ้างก็ได้ จะไปเอาไรนักหนา

จะไปเกร็งอะไรนักหนา

ไม่เก่งก็ไม่เก่ง

ไม่ดีก็ไม่ดี

ใครจะเป็นเราเป็นไงก็ช่างมัน เหอะ..

2011-05-01T12:27:00.002+07:00

เราทำร้ายกันทั้งๆ ที่ในใจนั้น

ไม่มีใครตั้งใจจะทำ

น้ำตาฉันไหลที่รับรู้ความกรุณาที่ทุกคนมี

แต่การแสดงออกไปเล่าช่างยากเย็น

การเป็นคนใจดีอาจจะเหมือนการเป็นคนโง่

ความเข้าใจ และไม่ต้องทำอะไรมากกว่าเข้าใจ

อาจจะกลายเป็นคนไม่เก่ง ไม่โปร

เพราะว่าเราหรือเธออยากฉลาด เก่ง ไม่โง่

เลยอยู่เฉยๆ ไม่ได้ ต้องทำอะไรสักอย่างและบางที

มันก็ทำร้ายกัน

มันทำร้ายกัน

เท่านั้นจริงๆ แต่เราไม่เคยตั้งใจเพื่อทำร้ายกันเลย

ตอนที่ 1

2011-04-24T23:11:00.006+07:00

เขียนอะไรไม่ได้ก็ Reflect สิ่งที่เราได้ไปเจอ

และมันทำให้เรารู้สึก และเราก็อยากจะทำงานกับมันต่อ

มันไม่ใช่การทำงานในเรือนจำครั้งแรก

แต่เป็นเรื่องที่เราสะเทือนใจ

เมื่อเราก้าวเข้าไปในเรือนจำ(แห่งหนึ่ง)

และพบว่าเราสามรถมองออกไปและสามารถเห็นอาณาเขตทั้งหมดของที่นี่

ใช่มันไม่กว่้างมากนัก ในความรู้สึกของเราคือ

มันแคบมาก เราสงสัยถามคุณป้าคนนึงในนั้นว่า

พวกเราอยู่กันที่นี่ก็คน ป้าว่า "พันกว่า"

หลังจากมองดูจนทั่ว

และเขียนแผนผังคร่าวๆ เืพื่อให้พอเห็นภาพที่นี่

มันแคบมากเกินว่าที่เราจะคิดได้ ถ้าเทียบกับผู้คนที่ต้องอยู่ในนี้

กิจกรรมทั้งหมดที่น่าจะมีและคิดว่าควรจะทำได้

ก็เลยรู้สึกว่าสถานที่น่าจะเป็นปัญหาอุปสรรค

ใช่เราโกรธ

กลับมาและคิดว่ามีใครในโลกบ้างที่ควรอยู่ในคุก

พี่ๆ ทั้งหลายสัมผัสกับเราอย่างสนิทแนบแน่น

การสัมผัสการกอดเป็นสิ่งที่ทุกคนต้องการ

แม้จากคนแปลกหน้า

ฉันเริ่มเชื่อความคิดเห็นนี้ของตัวเองมากขึ้นเรื่อยๆ

และเริ่มสัมผัสได้ว่าภายในใจมนุษย์นั้นอ่อนโยน

จนบางทีเขาก็กลัวว่ามันจะแตกหักเสียหาย

เราต้องพยายามกล้าแข็ง เบ่งมันเอาไว้

เพื่อให้ตัวเองอยู่รอด หรือไม่ก็ยอมจนสุดเพื่อให้ตัวเองอยู่รอด

ตอนนี้เรายังวิ่งไปไม่ถึงที่ใหม่

ไม่เคยเลือกทางอื่นได้นอกจากสองทางนี้หรือ

มนุษย์มีความกรุณาเป็นพื้นฐาน ผ่านทางรอยยิ้มเท่านั้น

เราก็พบกันได้ แค่สัมผัสก็รู้ว่าทุกคนต้องการความรัก

ภาพวาดที่วาดด้วยหัวใจที่เบิกบาน เพราะยังหวังจะเห็นโลกข้างนอก

ที่เบิกบานเหมือนโลกภายใน

แล้วจริงๆ ควรมีใครที่ต้องอยู่ในคุกนี้หรือ

คำถามนี้ยังเป็นสิ่งที่เราต้องหาคำตอบมาอธิบาย ต่้อโลกของฉันต่อไป

ฉันเศร้าใจ

2011-04-13T13:42:00.004+07:00

ฉันเศร้าใจ...

เป็นเพราะสิ่งที่ฉันคาดหวังไว้มันไม่ได้เป็นไปตามนั้น

แม้รู้เช่นนั้นก็ยังแอบฝันอยากให้มันเป็นจริงสักครั้ง

และนี่เป็นครั้งที่เท่าไรจำไม่ได้ที่เป็นแบบนี้

เป็นแต่ก่อนคงโทษคนอื่น มาทำให้รู้สึกแบบนี้ทำไม

แต่ตอนนี้เราก็เข้าใจนะไม่ได้มีใครทำอะไรเราได้

แต่เรายอมให้มันเกิดขึ้นเองต่างหาก

และเราก็ยินดีรับผลนั้นอย่างเต็มที่

คงบอกว่าหน้าชื่นตาบานไม่ได้

เพราะมันเศร้ามากต่างหาก

เวลาเห็นตัวเองน้อยใจแล้วใช่เลย

เราไม่เคยโกรธออกไปอย่างรุนแรง หากแต่ม้วนกลับเข้ามา

น้อยอกน้อยใจตัวเอง นั่นก็เป็นโกรธอีกแบบหนึ่งเท่านั้นเอง

ความโกรธนี้ลึกๆ ทำร้ายตัวเอง

เหมือนเรากำลังลงโทษอะไรบางอย่างตัวเองอยู่ตลอดเวลา

และมันนำพาความเหงามาให้

เราอยากมีใครสักคนที่รู้ว่าเขาจะอยู่ตรงนั้นเพื่อฉันเสมอ

แม้เราไม่ได้ต้องใกล้กัน

อต่กลับกันคนที่ฉันอยากเห็นเขาอยู่ตรงนั้น

กลับรังเกียจการมีอยู่ของฉัน

นั่นมันทรมานใจมาก ก

กับการที่เราอยากเจอใครสักคนมาก แต่พบว่า

เขาไม่อยากจะพบจะเจอเราเลย

เรารู้ว่าข้างในมันเจ็บแหละ

เราไม่แม้แต่จะอยากคิดถึง

และมันกำลังเหวี่ยงไปที่จุดว่า

ไม่เอาใครเลยก็ได้

ฉันกำลังขีดเส้นเพื่อให้ตัวเองอยู่อย่างโดดเดี่ยวและสิ้นหวัง

จากนั้นก็เศร้าลงเรื่อยๆ และเริ่มทำร้ายตัวเอง

พอเหงา มันก็โกรธตามมา

พอกัน แม้อาจเห็นทุกอย่างและเข้าใจมัน

แต่มันเป็นการทำความเข้าใจด้วยสติปัญญาโดนแท้

ฉันยังออกจากความรู้สีกนี้ไม่ได้ ง่ายๆ เลย

นอกจากปล่อยให้มันพัดพาอยู่ภายในตัว

เพราะฉันรู้ว่าแล้วมันก็จะผ่านไป

ฉันและเธอ...

2011-04-06T10:11:00.004+07:00

บางทีฉันก็คิดไปเอง และบางทีก็เป็นเธอด้วย

เราต่างดำเนินชีวิตบนโลกของแต่ละคน

หากเรามานั่งทุ่มเถียงเพื่อให้เธอและฉันมองเห็นโลกใบเดียวกัน

มันอาจเกิดขึ้นได้จริง และอาจไม่เคยเป็นไปได้เลย

เราแค่ยอมรับโลกของกันและกัน

และอยู่ด้วยกันตรงนั้นเสมอ เวลาที่ฉันมีให้เธอฉันเพียงอยู่ตรงนั้นอย่างแท้จริง

นั่นคือความรักที่ฉันมีให้แก่เธอ...

ฉันรักเธอชีวิต

2011-04-03T16:13:00.006+07:00

มาทำงานวันอาทิตย์เพราะว่างานมันเยอะจนทำไม่ทัน

แต่ที่เยอะกว่าคือประสบการณ์เยอะๆ ช่วงนี้

เหนื่อยมาก แต่ก็พบว่าตัวเองสนุก และรู้ว่าทำไงจึงจะอยากมีชีวิต

และใช้ชีวิตอย่างมีความหมาย เบิกบานและมีชีวิตชีวา

พบเจอผู้คนมากมายทั้งเ่ก่าใหม่

เหมือนชีวิตกำลังหมุนเป็นวงกลมดูเผินๆ เหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยน

แต่แท้ที่จริงทุกอย่างล้วนเปลี่ยนแปลงไป

โดยเฉพาะตัวเอง...

วันนี้ก็ช่างแตกต่างจากเมื่อวานอย่างสิ้นเชิง

เราไม่อาจเถียงเรื่องบางเรื่องอีกต่อไป และเราก็มีความสุข

กับตัวเองได้อย่างดี รักตัวเอง และรักชีวิต รักคนรอบๆ ข้าง

อย่างง่ายดาย

ฉันตกหลุมรัก และเต็มไปด้วยความรัก

ยิ้มให้กับผู้คนที่ไม่เคยคิดว่าจะทำได้

แต่พบว่าฉันคงไม่สามารถไม่ยิ้มให้เขาได้ต่างหาก

หน้าตาที่เบิกบานบนความเหน็ดเหนื่อย

ทำให้รู้ว่าชีวิตช่างมีความสุข

รอยยิ้ม อ้อมกอด เสียงหัวเราะ

คำทักทาย ความยินดี สัมผัสนั้น

ดวงตาคู่แล้วคู่เล่าที่สบตากัน

มิตรภาพเหล่านี้ โอบกอดโลกของฉันเอาไว้

อย่างอ่อนโยน

ฉันมีความสุขดีมาก ในชีวิตของฉันนี้

ขอบคุณความทุกข์ในวันก่อนที่ทำให้มีวันนี้

วันที่ฉันหายใจเข้า หายใจออก อย่างเบิกบานได้

ไม่ว่าจะเกิดเรื่องใดขึ้น

จะหายใจแม้เมื่อน้ำตาก็ยังคงไหล

และจะยิ้มได้แม้ว่าจะโกรธแทบตายเหมือนว่าจะไม่มีวันต้องเจอกัน

ชีวิตก็ทำให้พบว่าตอนนี้ฉันไม่ได้โกรธใครและ

และขอบคุณทุกคนที่นำพาให้ชีวิตของเราได้พบความหมาย

และเป็นแรงที่หมุนให้ชีวิตดำเนินไป

้ถ้าฉันได้ดูแลความทุกข์ของฉัน

และฉันมีความสุข

ฉันจึงจะสามารถดูแลและเยียวยาความทุกข์ให้คนรอบๆ ข้างได้

ฉันรักเธอชีวิต

เพื่อน..

2011-03-31T09:39:00.004+07:00

อยากเขียนถึงเพื่อนคนหนึ่งมาก

ฉันกำลังคิดว่าอย่างนี้เรียกว่าเพื่อนกันได้เปล่า

เรารู้จักกันผ่านตัวอักษรมานานแรมปี

เพียงเพราะมีเพื่อนคนหนึ่งมาบอกว่าเขามีเพื่อนอยู่ที่อเมริกามันเหงามาก

และฉันก็ชอบเขียนจดหมาย เราบอกว่าเราจะเขียนหาเขาให้

หลังจากนั้นเราสองคนก็เขียนจดหมายหากัีนข้ามประเทศ

โดยไม่เคยเห็นหน้ากันมาก่อน อย่างน้อยเดือนละฉบับ

มันกลายเป็นกิจวัตรที่สนุก เรารู้จักกันผ่านการบอกเล่าของตัวเราเอง

แล้วเพื่อนคนนี้ก็ส่งรูปมาให้ฉันดู และพยายามจะรู้จักหน้าค่าตากันให้มากกว่านี้

แต่จนแล้วจนรอดเราสองคนก็ยังคงเป็นแค่เพื่อนทางจดหมาย

และทางโทรศัพท์ ที่ไม่เคยเจอตัวเป็นๆ

มันก็ประหลาดๆ ดี เราได้เจอหน้ากันครั้งแรก ตอนงานศพแม่ของฉัน

จำได้ว่าตอนนั้นฉันคงไม่ได้อยากคุยกับใคร

เราได้แต่มองหน้ากันนิ่งๆ แล้วก็จากกันไป

แล้วเวลาก็ผ่านไป อีกหลายปี

จู่ๆ วันหนึ่งเราก็มาสนิทกันผ่าน MSN ได้พูดคุยได้เรียนรู้

และเป็นเพื่อนที่ช่วยเหลือกันเรื่องของหัวใจ

น่าแปลกใจ โชคชะตา...

ถ้าตอนนั้นฉันไม่มีเธอฉันคงแย่กว่านี้

และฉันก็แค่อยากเป็นเพื่อนที่ดี

และเห็นเธอมีความสุขกับความรักของเธอ

ฉันพบว่าเราต่างก็พยายามดูแลเรื่องความรักของกันและกัน

และต่างก็อยากเห็นอีกฝ่ายมีความสุข

ความเป็นเพื่อนนี่ช่างมหัศจรรย์ มันทำให้เราปรารถนาจะเป็นเขามีความสุข

แม้ว่าเราจะเป็นอย่างไรก็ตาม

พอได้ยินว่าเธอจะแต่งงานกับคนที่เธอรัก

ในใจฉันรู้สึกดี ตื้นตันใจอย่างประหลาด รู้สึกถึงความรักที่มีต่อเธอ

เมื่อเธอบอกว่าเธอคิดถึงฉัน ฉันก็คิดถึงเธอเหมือนกัน

คิดถึง และรู้สึกรับรู้ได้ถึงสายสัมพันธ์ที่เรามีต่อกัน

ขอบคุณที่เราไ้ด้รู้จักกัน ขอบคุณที่วันนั้นมีเธออยู่ข้างๆ

หลายครั้งฉันรู้สึกขอบคุณมิตรภาพและความเป็นเพื่อนของเรา

อ้อมกอดแห่งรัก

2011-03-28T10:51:00.002+07:00

เหมือนว่าข้างในมันกำลังวิ่งวนวุ่นวาย

สัมพันธ์สัมผัสกับพี่ๆ เพื่อนๆ น้องๆ และผู้คน

มีความรัก ความหวังกำลังใจ

เมื่อพบกัน ฉันพร้อมจะโผเข้ากอด

ขอบคุณตัวเองที่เปิดรับทุกผู้คน

ขอบคุณหลวงพี่ที่อยู่ตรงนั้น

และบอกเราด้วยอ้อมกอดแห่งรัก

เพราะความรักคือ การอยู่ตรงนั้นอย่างแท้จริงกับคนที่เรารัก

I'm here for you

อ้อมกอดนั้นทำให้ฉันรู้ว่า

เราจะอยู่ตรงนั้นกับคนที่เรารักได้อย่างไร

ขอบคุณอ้อมกอดของหลวงพี่

ที่อยู่ตรงนั้น อบอุ่น มั่นคง ใสกระจ่าง และเต็มไปด้วยพื้นที่

2011-03-23T15:42:00.002+07:00

ทุกครั้งที่ฉันร้องไห้จนจมทะเลน้ำตา
เหว่ว้าและเคว้งคว้างกลางผู้คน เจ็บจนไม่อยากหายใจ
ถูกรักทำร้ายจนเปราะบาง ขอบฟ้าความหวังซีดจางเหลือเกิน
แต่บอกกับใจไม่หยุดฝันอธิษฐานในกาลนิรันดร์
อย่าหยุดศรัทธาสักวันคงได้พบเธอ

ฉันใช้ชีวิตมืดมนดั่งคนที่มีแผลใจ
แผ่นดินและผืนฟ้ากว้างไกลมันกลับไม่เหลือทางให้เดิน
ทอดทิ้งรักแท้ที่ข้างทาง ปล่อยทิ้งความหวังที่พังยับเยิน
อยากบอกกับใจให้หยุดฝันอธิษฐานในกาลนิรันดร์
เจ็บกับศรัทธากี่วันก็ไม่พบเจอ 
อีกครึ่งหนึ่งของดวงวิญญาณฉันรออยู่
คนเคยรู้ใจคนเคยรู้จัก เธอไปอยู่ไหน เราคงพลัดพรากกัน

หากเธอกับฉันสวนทางกันในความฝัน
อยากให้สายตาเราได้จ้องกัน
โปรดให้เธอบอกฉัน ว่าฉันข้ามเวลาเพื่อมาพบเธอ

หากเธอกับฉันสวนทางกันในวันนั้น
ยามที่สายตาเราได้จ้องกัน
อยากให้เธอบอกฉันว่าเราข้ามเวลาเพื่อมาพบกัน

หวังว่าเธอคงจะจำฉันได้

(1)

2011-03-18T11:01:00.005+07:00

โลกที่มีพื้นที่ให้ทุกความต้องการดำรงอยู่

เราอาจไม่เคยเข้าใจหรือทำได้

เพราะในโลก ที่เรามักจะรู้สึกว่าจริงๆ ทรัพยากรมีน้อย

และความต้องการก็ดูเป็นสิ่งที่ไม่ควรจะมี เพราะจะทำให้โลกนี้ไม่น่าอยู่

แต่จริงๆ นี่คงเป็นแค่ความเชื่อด้านเดียว

ความต้องการไม่ได้ไม่ดี มันเป็นเสมือนพลังชีวิต

เวลาที่เรารับรู้ และได้ตอบสนองมัน

สำคัญมากแค่รู้ว่าอะไรเป็นความต้องการที่แท้จริง

ชีวิตก็เหมือนมีเครื่องนำทางแล้ว

ฉันคงละเลยความต้องการของตัวเองมานาน

หลายครั้งรู้สึกว่าความต้องการคือการเรียกร้อง

แต่จริงๆ มันไม่ใช่แบบนั้น

ความต้องการเป็นความอยาก เป็นกิเลส

แต่ความต้องการพื้นฐานแืท้จริงเป็นเสมือนเรื่องพื้นฐาน

ไม่ได้ต่อเติมเสริมแต่งกิเลสแต่ประการใด

เพียงแต่เป็นเครื่องหล่อเลี้ยงให้ชัีวิตมีพลังงานเรียนรู้และแปรเปลี่ยนไปสู่

อะไรก็ตามที่มันเคยเต็มอยู่นั้น.... และบางอย่างทำให้เรารู้สึกพร่องไป

กลับมาสู่ความสมดุลอีกครั้ง

ครั้งนี้ฉฉันพบว่าฉันต้องการความมีประสิทธิภาพ ความรับผิดชอบ

ขณะเดียวกันในนั้นต้องมีชีวิตชีวา มันคือ การมีความสัมพันธ์

การสัมผัสได้ถึงความรักความเมตตาในนั้นด้วย

และมันไม่ได้ผิด

แม้ลึกๆ เราต้องการ แต่กรอบความคิดและสังคมมันก็ทำให้เรารู้สึกว่ามันผิดหรือเปล่า

มันทำไม่ได้ มันมีพร้อมกันไม่ได้ ต้องแยกออกจากกัน เพื่อกันและกัน

กรอบคิดของโลกนี้และความเชื่อแบบนี้ที่เรามีทำร้ายเรามาตลอด

โลกภายในของเรา และตัวเราเป็นคนเขียนโลกของตัวเอง

ไม่ได้มีสิ่งอื่นใดเลย ความเชื่อและการสั่งสอน สิ่งแวดล้อมทำให้เราเชื่อ

และความเชื่อทำให้เราเขียนโลกออกมาแบบนั้น

เป็นอีกครั้งที่เราเข้าใจสิ่งนี้อย่างลึกซึ้ง

แม้เราคิดว่าเราไม่เชื่อ แต่หลายครั้งที่เรากำลังทำอะไรอยู่

เราได้ยินเสียงอีกเสียงที่คอยบอกและสั่งสอนความเชื่อบางอย่างที่ตามติดเรามา

และให้ชัดแท้ที่จริงเสียงนั้นไม่ใช่เสียงเราแต่เดิม

อาจเป็นเสียงการสอนการบอกเมื่อครั้งไหนสักครั้งในชีวิต

และฉันรู้ว่าฉันกำลังจะทำตาม และเริ่มรู้สึกผิดหากไม่ได้ทำตามเสียงนั้น

แต่พอฉันรู้ ...แค่รู้ว่าบางทีมันก็มีทางเลือกอื่น และฉันไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิด

แค่ฉันรู้ และฟังเสียงความต้องการของตัวเองให้ชัดกว่านี้

ฉันต้องการความรัก และความเข้าใจ มากๆ พอๆ กับการที่ฉันต้องการ

รับผิดชอบชีวิตตัวเองได้ และฉันสามารถมีมันทั้งสองอย่างได้

ภายในโลกของฉัน ฉันไม่จำเป็นต้องทิ้งใคร หรือสิ่งใดเลย

และฉันจะเป็นคนเลือกที่จะหาวิธีการที่จะดูแลทุกความต้องการที่สำคัญเอาไว้

เช่นเดียวกัน โลกข้างนอกก็จะเป็นเช่นนั้นได้

หากทุกคนมีความต้องการ นั่นหมายความว่า พวกเราอยู่ร่วมกันได้

ในความรัก

2011-03-07T12:08:00.004+07:00

ในความรัก...

ฉันอาจตกหลุมรักบางสิ่งบางอย่างของเธอ

หรือเธอในแบบใดแบบหนึ่ง

พอวันหนึ่งมันเปลี่ยนแปลงไป

ทำให้ฉันไม่เข้าใจ ว่าเธอคนนั้นหายไปไหน

แล้วย้อนกลับมาว่า ฉันรักเธอคนที่เป็นแบบไหนกันนะ

แม้แต่ตัวฉันเองก็แปรเปลี่ยนไป

และอาจกลายเป็นคนที่เธอไม่ได้รักอีกต่อไป

ฉันอยากได้อะไรจากความสัมพันธ์แบบนี้นะ

เราจะรักคนแบบที่เขาเป็นอะไรก็ได้จริงๆ หรือเปล่า

เศร้าเนอะ ...

ความเศร้านี้อาจไม่ใช่แค่ความเศร้าของฉัน

หากเป็นความเศร้าของพวกเราทั้งมวล

แต่ในนั้นมีความรัก เพราะฉันรัก บางทีก็ทำให้ฉันเศร้าบ้าง

แต่มันก็คงไม่ว้าเหว่จนเกินไปนัก

เพระามันยังมีความรัก

ฉันกับคำถามเดิมๆ

..งนี่เราเป็นเพื่อนกันหรือเปล่า

เธอคิดถึงฉันไหม...

ไม่เจอกันนานขนาดนี้ เรายังเป็นเหมือนเดิมไหม

ไม่ใช่แค่เขาหรอกที่ไม่แน่ใจ ฉันยิ่งไม่แน่ใจ

ไม่เคยแน่ใจ และกลายเป็นคำถามที่วนเวียนใน(หัว)ใจ

เธอยัง...

2011-02-10T14:38:00.002+07:00

คนบางคนก็จากกันโดยไม่รู้สึกอะไรเลย

มีแค่ความทรงจำจางๆ ที่พอให้จำได้

แต่กลับบางคน การเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น

หรือการจากลาก็ทำให้เรารู้สึกได้มากมาย

ฉันยัง ...

แล้วเธอล่ะ

สิ่งที่เราเป็นอยู่จริง

2011-02-01T15:17:00.002+07:00

เรามักสงสัยว่าเราเป้นคนแบบไหน

เราอยากทำไร และมันเป็นยังไง

น่าแปลกที่เรามักสับสนเรื่องนี้เสมอๆ

พอมีเวลาปุ๊ปก็แอบคิดถึงเรื่องที่เราไม่เข้าใจ

คือตัวเอง

ไม่แปลกใจที่คนบางคน คนหลายคนก้คงไม่เข้าใจ

และไม่แน่ใจเหมือนกัน

เราว่าไม่เป็นไรหรอกจะเป็นแบบไหน

สุดท้ายมันก็็คงเปลี่ยนแปลงไปนั่นแหละ

เมื่อวานพี่โอ๋เล่าว่า หลวงพ่อประจักษ์พูดว่า

อดีตไม่มีอยู่จริง และอนาคตก็ไม่มีอยู่จริง มีแต่ช่วงเวลาแห่งปัจจุบันเท่านั้น

และเราก็เป็นของเราอย่างนี้แหละ

ความรู้สึกโดดเดี่ยวในจักรวาล

2011-01-21T12:29:00.004+07:00

เมื่อไรก็ตามที่เราไม่สามารถเชื่อมต่อตนเองกับธรรมชาติได้

เมื่อนั้นเรายิ่งรู้สึกโดดเดี่ยว

ฉันเพิ่งเข้าใจ เวลาความรู้สึกเหงาและว้าเหว่เข้ามาเยี่ยมเยือน

มักพบว่าเป็นช่วงที่ตนเองเชื่อมต่อกัีบใครไม่ได้เลย

เมื่อไม่พบความสัมพันธ์และการเชื่อมโยงถึงกัน

ไม่ว่าจะระหว่างคน สัตว์ หรือสิ่งของ หรืออาจเรียกมันว่า

จิตวิญญาณของอะไรสักอย่าง

จะยังความรู้สึกว่างเปล่า และโดดเดี่ยวมาให้

พอมันโดดเดี่ยวบางทีมันก็แปรเป็นความเกรี้ยวกราดและความโกรธ

ทั้งต่อสิ่งอื่น ผู้อืน ต่อโลก และกลับมาทุ่มโทษตนเอง

แต่ความรู้สึกนั้นก็ไม่เคยทำให้อะไรๆ ดีขึ้น

มันกลับทำให้เรายิ่งโดดเดี่ยว ยิ่งเราโทษ

เรายิ่งโดดเดี่ยว และยิ่งเหงา

ความรู้สึกโดดเดี่ยวจึงเกิดจากการตัดขาด

ดังนั้นเราจึงหาทางเชื่อมโยงนั่นไม่ใช่การออกไปหาใครต่อใคร

แต่ย้อนกลับเข้าไปค้นหาความหมายและที่มาภายในตัว

เมื่อเราพบความหมายและคุณค่าภายในของเรา

เราจะรู้ว่าเราเชื่อมโยงอย่างไรกับโลกนี้ กับคนอื่น

เราจะรู้ว่าเราอยู่ตรงไหน และอยู่อย่างไร

เรารู้ว่าเราจะไปไหน และจะทำอะไร

เราก็จะไม่โดดเดี่ยวและเหงาอีกต่อไป

2011-01-16T16:14:00.002+07:00

ไม่ค่อยแน่ใจมากเท่าไรว่าทำไมถึงเหนื่อยมากในช่วงนี้

ทำให้หวนกลับไปเหตุการณ์เมื่อ 6-7 ปี ก่อน

ตอนนั้นก็คงใกล้ๆ แบบนี้

มันมีความผิดหวังบางอย่างที่ครุกรุ่นรำไร

คงมากอยู่เหมือนกันจึงส่งผลกระทบ

การที่ไม่ได้เป็นไปตามที่คาดหมายมันคงรุนแรง

และเราก็รับไม่ใคร่จะได้นัก

เพราะรู้สึกว่าหลายปีมานี้ไม่ค่อยได้เปิดรับใคร จึงมิได้มีความคาดหวังอะไร

แต่พอเปิดรับก็พบว่าตนเองมีความคาดหวังสูง

การมีใครสักคน หรือความสัมพันธ์ในเชิงครอบครัวของเรา

มันคงถูกทำลายลงไปไปนานแล้ว

ตอนนี้มันจึงกระทบกระเทือนความหมายใดๆ ภายในใจ

พอรู้ว่าต้องการอะไรชัดๆ เรื่องที่มามันก็ชัดมากๆ

ชีวิตก็ไม่อาจทำตัวเบลอได้เหมือนก่อน แต่ไม่ยอมรับสินะ

จึงเกิดอาการทะเลาะกับตัวเองอยู่แบบนี้

อาการที่คนอื่นเข้ามามีอิทธิพลในชีวิตมากมายจนเกินไป

ไม่แน่ใจตัวเองว่า ฉํนไม่ปรารถนาให้ใครเข้ามายุ่ง

หรือฉันปรารถนาให้ใครๆ ก็ตามเข้ามาให้อบอุ่น

ยากเหมือนกัน กับการเปิดพื้นที่สำหรับการเป็นอะไรใหม่ๆ

ที่ตัวเองไม่คุ้นเคย ยากที่ต้องมองโลกในแง่ดี

อยากที่ต้องรักตัวเองให้มากพอ ยากที่ต้องเป็นกำลังใจให้ใครๆ

และยากเวลาที่ไม่ได้อยากทำร้ายใคร แต่อะไรๆ มันก็พุ่งออกไปเอง

จริงๆ การเดินไม่ตกร่องนี่มันยากมากนะ

ข้างในมันต้องใช้แรงแห่งการก้าวข้ามมหาศาล

ง่ายดีถ้าหากอยากลื่นไถลลงหลุมเดิม และเมามันอยู่ในนั้น

ฉันหวังว่าันจะอดทนมากพอที่จะหมุนวงล้อแห่งการเปลี่ยนแปลงต่อไป

ไม่ใช่เพื่อให้ฉันเป็นอะไร แต่เพื่อให้ฉันพบทางเลือกใหม่ๆ

ทางเลืแกท่ฉันพอจะมองเห็นและเป็นผู้เลือก และรับผิดชอบมัน อย่างเต็มภาคภูมิ

2011-01-03T15:18:00.001+07:00

ขี้เกียจจัง

อยากนอนหลับแล้วไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลย

2011-01-03T14:44:00.002+07:00

สัญญาว่าจะไม่ถามอะไรแบบนั้นอีกแล้ว

วันฝนพรำ

2010-12-17T15:39:00.002+07:00

สัปดาห์ที่ผ่านมาจิตตกอย่างแรง

รู้สึกไร้เรี่ยวแรงในการออกไปนอกตัว

แต่สารพันงานทำให้ไม่อาจหลีกเลี่ยง

ก็ออกไปโชว์เก๋า ทำงาน ทำงาน ทำงาน

พบว่าตัวเองกลัวล่ะ

กลัวว่าจะทำไม่ได้ กระนั้นก็เลยหดหู่ ซึมเศร้าด้วยหรือเปล่าไม่รู้

เอาตัวเองไม่ขึ้น

หรือไม่สามารถเอาตัวเองขึ้นมาจากความเศร้าได้เลย

เหมือนบรรยากาศฝนตกแบบนี้แหละ

2010-12-17T15:11:00.001+07:00

ว่างเปล่าแล้วไง ฟังดูไม่น่ากลัวแต่อย่างใด

2010-11-09T12:43:00.003+07:00

เราพบว่าเราใช้ความคิด และประสบการณ์มากมายในการคิดวิเคราะห์

เพื่อค้นหาสิ่งที่ต้องทำ และหนทางในการกระทำที่ถูกที่ควร

น่าแปลกที่เวลาเจอเหตุการณ์ตรงหน้าบางครั้งเรากลับไม่ได้ทำอะไรๆ ที่เราเคยคิดเอาไว้เลย

เรากลับทำต่อเรื่องตรงหน้าอย่างตรงไปตรงมา

และบางทีการคิดๆๆๆ อะไรมากมายก็ไม่ได้ช่วยอะไรมากไปกว่านั้น

ความเข้าใจที่เรามี ไม่อาจทำให้เราเข้าใจคนตรงหน้าได้หากเราไม่ได้อยู่กับเขาอย่างแท้จริง

และความคิด ทฤษฎี เหตุผลต่างๆ มากมาย ก็ไม่อาจหาคำตอบอะไรให้ชีิวิตได้

ความวุ่นวายใจยังคงต้องเกิดขึ้นและดำเนินต่อไป

ความสับสนลังเล ความเศร้าเสียใจก็ยังคงดำเนินต่อไป

สิ่งที่เราต้องทำคือ เราจะอยู่กับมันอย่างไรต่างหาก

อยู่กับความเศร้า ความทุกข์ อยู่กับความไม่แน่นอน

ความลังล ความสั่นไหว ความไม่มั่นคง

ความกลัว ว่าจะต้องเสียใจเหมือนที่ผ่านมา

กลัวความสูญเสีย กลัวการเปลี่ยนแปลง

กลัวรับไม่ได้ และกลัวๆๆๆๆ

ทั้งหมดทั้งมวลอาจทำให้เราไม่สามารถแม้แต่จะกล้าขยับตัวหรือหายใจ

บางทีก็แค่เผชิญหน้ากับมันให้ได้

แค่กล้าอยู่กับมันให้ได้ กล้าสบตากับความกลัว อย่างมั่นคง

ไม่ใช่แค่แกล้งเล่นๆ ไม่ใชหลบเลี่ยงมัน

ความรักนั้นเป็นสิ่งสวยงาม

2010-11-09T12:19:00.003+07:00

มาให้กำลังใจต่อความสับสน และความลังเลของตัวเองที่มีต่อโลก

เพราะแค่บางทีอาจลืมเลือนไปว่า

ความรักนั้นเป็นสิ่งสวยงาม

ความสวยงามภายในจิตใจ

ก็ไม่ได้หมายความว่ามันต้องสุขอย่างเดียวเสมอไป

ถ้ากลัวก็แค่ปล่อยมันไป

ความรักของฉัน

2010-11-05T15:54:00.004+07:00

เมื่อเราสามารถค้นพบความรักที่แท้จริง

ภายในหัวใจเราเอง

เราจะพบว่าเราเข้มแข็งมากแค่ไหน

กว้างใหญ่มากแค่ไหน

ยืนหยัดเพื่ออยู่ร่วมอย่างเพื่อนทุกข์

เคียงข้างอย่างสร้างสรรค์

และแม้อะไรๆ จะผ่านเข้ามาและผ่านไป

ฉันยังคงเป็นคนคนนั้นที่จะยืนอยู่ข้างๆ เธอ

โลกเอ๋ย ...จนกว่าวันสุดท้ายของฉันจะมาถึง

อย่าเศร้าใจไป หากไม่ได้เห็นหน้ากัน

เพราะว่าความรักของฉันจะยังคงอบอวล

และเชื่อว่าเธอจะยังคงสัมผัสมันได้เสมอ

รัก กัน เบา เบา

2010-11-05T13:21:00.002+07:00

ค่อยค่อยรักกันเบา เบา

บทเรียนจากความมืด

2010-11-04T16:06:00.003+07:00

ชีวิตช้าๆ เวลาที่เรามองไม่เห็นอะไร

(ความคิดช้า ก็ตัดสินช้า)

ไม่มีอะไรที่ต้องคิดให้น่ากลัวไปกว่า

(ไม่คิดก็ไม่กลัว)

การต้องเผชิญอยู่กับเรื่องตรงหน้า

(แค่ลงมือทำ)

ความกลัวความอึดอัดใจมาจากสิ่งที่เราไม่รู้

และการไม่เห็นก็ทำให้ไม่รู้อะไรเลย

ถ้าอยากจะอยู่ก็คงต้องยอมอยู่กับเรื่องที่ไม่รู้

หรือว่าจะทุรนทุรายกับเรื่องที่อยากรู้ไปจนตาย

(มีความสุขกับความไม่รู้)

เพลงเศร้าของเรา

2010-11-01T15:19:00.004+07:00

ไม่เข้าใจตัวเองเป็นหนักหนาว่าทำไมถึงชอบฟังเพลงเศร้ามากมายขนาดนี้

เพลงไหนฟังก็ฟังมันอยู่อย่างนั้น ฟังซ้ำๆ ซากๆ ให้มันวนๆ หมุนๆ อยู่ีทั้งกลางวันกลางคืน

เพลงรักดูเป็นเพลงที่ย่อยยากสำหรับเรา

ฟังแล้วไม่ค่อยจะเชื่อไม่ค่อยจะเข้าหู

แต่เรื่องเศร้านี่มันจริง มันใช่ มันโดน

ชีวิตมันก็เลยพลอยแต่มีเรื่องเศร้าสินะ

เพราะเราไม่ค่อยมองดูเรื่องดีดี สักเท่าไร

ยากจังที่จะทำให้่คนเราสามารถเห็นทุกอย่างได้จามความเป็นจริง

เป็นอย่างนั้นจริงๆ เพราะในชีวิตเราก็ไมไ่ด้ชอบเห็นอะไรแบบนั้น

ก็เื่ชื่ออะไรที่มันเอียงๆ เฉๆ โลกที่บิดๆ เบี้ยวๆ

ฤดูหนาว มันเศร้าๆ เนอะ

2010-10-29T11:42:00.001+07:00

ศิลปะ

2010-10-29T11:40:00.000+07:00

ศิลปะทำงานกับใจตรงๆ อะไรที่กระทบใจจึงนับเป็นศิลปะหมด

หากกระทบแล้วนำเราให้รู้สึกอิ่มเอมมีความสุข เรียกสิ่งนั้นว่ามีความ"สวย"

แต่สิ่งที่เราไม่คิดว่าสวย หากกระทบใจเราแล้วทำให้คลื่นหัวใจเราสั่นสะเทือน

ไม่ว่าจะรู้สึกเศร้า สงสาร เห็นใจ จนเกิดความกรุณาขึ้นในใจเรา

เรียกศิลปะนั้นว่ามีความ"งาม"

น้าส้ม

จากวงสนทนาเล็กๆที่ รพ.รามา กับหมอธนาและเพื่อนๆ เมื่อพุธที่ 27 ต.ต. 2553

เฮ้อ..

2010-10-28T18:14:00.001+07:00

เฮ้อออ

อยากเป็นนักเขียน

แต่แค่เขียนงานทีสีสก็ยังร้องไห้

จะทำได้เหรอ

Rhythm of Love

2010-10-28T11:36:00.003+07:00

ไม่ว่าเรื่องราวในชัีวิตจริงจะเป็นเช่นไร

ภายในใจก็ยังสามารถพบความสงบสุขได้

แค่ได้ฟังเพลงที่ถูกใจ และก่อให้เกิดแรงบันดาลใจ

ในใจก็พลันพบความอ่อนโยน สงบ และเปิดกว้าง

ออกไปมองฟ้า มองเมฆที่ลอยละล่องไป

ปล่อยใจให้ไหลไปตามนั้น ลอยไปตามก้อนปุยปุย

ที่เคลื่อนไปในฟ้ากว้าง เราก็ตัวแค่นี้เอง

โลกกว้างใหญ่เหมือนในใจของเรา

ใจที่กว้างพอจะรับอะไรๆ เข้ามาก็ได้

ก็เหมือนความรัก ที่ลุ่มลึก กว้างขวาง และอ่อนโยน

มันจึงไม่อาจถูกใครทำร้ายได้ หรอก

ความรักในใจของฉํนก็เหมือนฟัากว้างๆ

กับปุยเมฆนุ่มๆ พวกนั้นแหละ

อบอุ่น กว้างใหญ่ และอ่อนโยน

บางครั้งก็คึกคักราวกับจังหวะของกลองที่สั่นระรัว

ให้ความกระชุ่มกระชวย รุ่มรวย กระปรี้กระเปร่า

เหมือนตแนที่ฟ้าใสๆ ไร้เมฆปุยๆ

หรือบางทีก็มีฝนตกฟ้าร้อง ให้เราได้เรียนรู้ัความรู้สึก

ชื้นๆ เปียกๆ ที่เกิดขึ้น ก็แค่ความธรรมดาที่เกิดขึ้นในใจฉัน และในใจทุกผู้คน

ลมหนาว และอากาศมัวๆ บางทีก็ทำให้รู้สึกได้ถึงความเหงา

แต่ทุกอารมรณ์ความรู้สึกมันก็เป็นเพีงส่วนหนึ่งของจังหวะ

จังหวะในความรัก

จังหวะในหัวใจของฉัน

ที่มันยังคงเต้น และหมุนเวียนไปตามวันเวลา

คนนี้

2010-10-27T23:43:00.001+07:00

บอกรักกันก่อนจะสายเกินไป
หากคิดว่าเขานั้นใช่ อย่าเก็บไว้ในใจคนเดียว
เปล่าเปลี่ยวใจ หากเธอหยุดแล้วจะเหลืออะไร
กว่าจะเจอกันไม่ง่าย ติดตามหามานานสักวัน
อาจตามไป หรือเธอจะเป็นคนเดียวคนที่เฝ้ารอ
บางสิ่งที่หาย อาจจะเป็นคนนี้
จะอยู่ตรงตรงนี้ มาอยู่เติมวันดีดีต่อจากนี้ไป
อาจจะเป็นคนนี้ ถ้าหากเป็นคนนี้ โลกที่เคย
ว่างเปล่า มันจะไม่เหมือนเดิม ฉันอยากให้เธอ
บอก บอกฉันก่อนจะสายเกินไป
หากคิดว่าฉันนั้นใช่ อย่าเก็บไว้ในใจคนเดียวเปล่าเปลี่ยวใจ

หรือเธอจะเป็นคนเดียวคนที่เฝ้ารอ
บางสิ่งที่หาย อาจจะเป็นคนนี้
จะอยู่ตรงตรงนี้ มาอยู่เติมวันดีดีต่อจากนี้ไป
อาจจะเป็นคนนี้ ถ้าหากเป็นคนนี้ โลกที่เคย
ว่างเปล่า มันจะไม่เหมือนเดิม ถ้าเธออยากจะรู้

ใครเป็นคนสักคนที่เธอรัก
ใครเป็นคนสักคนที่เธอฝัน
ใครเป็นคนสักคนที่เธอหามานาน

อาจจะเป็นคนนี้
จะอยู่ตรงตรงนี้ มาอยู่เติมวันดีดีต่อจากนี้ไป
อาจจะเป็นคนนี้ ถ้าหากเป็นคนนี้ โลกที่เคย
ว่างเปล่า มันจะไม่เหมือนเดิม ถ้าเธออยากจะรู้

หัวใจเศร้า

2010-10-26T12:01:00.002+07:00

เมื่อความกลัวภายในใจผ่อนคลายลง

เราจะพบกับ ความสามารถที่จะรักได้อย่างมากมาย

เพราะเรารักเราจึงอยากเห็นใครๆ ต่างก็มีความสุข

หรืออย่างน้อยก็สามารถอยู่กับความทุกข์ที่เกิดขึ้นในชีวิตได้

และมันไม่เคยมีใครเอาความรักของฉันไปได้

นอกจากตัวฉันจะเลือกที่จะทำลายมันลงไป

และเราจะสัมพันธ์กับความรู้สึกต่างๆ อย่างอ่อนโยน และเปิดกว้างได้อย่างไร

สองคำนี้เป็นคำที่ยากมากสำหรับเรา

เราจะยอมให้ใครๆ เป็นอะไรก็ได้ ได้อย่างไร

อย่างที่มันไม่ใช่การละเลย หรือทอดทิ้ง

แต่มันก็ไม่ได้แน่นหนาและบีบคั้นจนเกินไป

ด้วยหัวใจเศร้า เพราะหัวใจเศร้านั้นอ่อนโยนและไม่มีวันแหลกสลาย

ยังมี "ความรัก" เป็นแรงบันดาลใจดีดี ต่อไป

2010-10-25T12:23:00.002+07:00

สายลม

2010-10-25T11:41:00.003+07:00

ความรู้สึกเคลื่อนไป ขึ้น..ลง

เราเลือกจดจำความรู้สึกที่พึงใจ ตราตรึงมันเอาไว้

หากมากกว่านี้อาจกริ่งเกรงกลัว

หากน้อยกว่านั้น อาจหวั่นไหว หวาดระแวง

ทั้งๆ ที่ความรู้สึกก็เคลื่อนไป

ไม่ได้ว่ามีมากหรือน้อย

และไม่ได้ว่ามันจะร้ายหรือดี

นั่นล้วนเป็นการที่เราคิดตัดสินเจ้าความรู้สึก

เลือกเอาอย่างที่เรามีประสบการณ์ที่ชื่นชอบเท่านั้น

อะไรที่ต่างไปจากที่ชอบก็ให้คาดว่าจะไม่ดี ไม่ชอบ

จริงๆ ก็แค่เปิดใจกว้างๆ

และก็รับรู้ สัมผัสกับความรู้สึก

อย่างไม่ต้องรู้หรอกว่ามันจะดีหรือไม่ดี

สิ่งที่ไม่อาจเห็นได้ด้วยตา แต่สัมผัสได้ว่ามีอยู่

แม้เราไม่อาจแสดงออกซึ่งความรู้สึกต่างๆ ได้

ก็ไม่ได้แปลว่ามันไม่มีอยู่ หรือมันไม่จริง

เราก็แค่รู้ว่ามันมี และอยู่กับมัน

จริงๆก็อาจแค่กลัวว่ามันไม่จริง เลยอยากจะประกาศให้โลกรู้

แต่แค่เชื่อว่าจริง อะไรๆ ก็ง่ายลงเยอะ

2010-10-21T12:41:00.004+07:00

เริ่มรู้สึกเหนื่อยกับชีวิตมากขึ้นเรื่อยๆ

ที่ผ่านมาเคยคิดว่าตัวเองชอบอยู่กับคน และความสัมพันธ์

ในอีกด้านหนึ่งสองเรื่องนี้ก็เป็นเรื่องที่ยากมากสำหรับเรา

แต่อาจเป็นเพระาเราเองที่เลือกจะไม่หนีมันไป

ก็คงต้องเผชิญกับมันด้วยความท้าทาย

อาจจะด้วยลึกๆ แล้วเชื่อว่าคนเราอยู่ได้โดยความสัมพันธ์

ทั้งความสัมพันธ์ที่เรามีต่อตนเองและผู้อื่น

ความขัดแย้งที่บ่อยๆ เกิดขึ้นในตัวเอง

เพราะความสัมพันธ์กับตัวเองใันลุ่มๆ ดอนๆ

และมันยังส่งผลต่อความสัมพันธ์ักับคนอื่นๆ และกับโลกนี้อีกด้วย

เรามักมองโลกอย่างขัดแย้ง เพราะบางทีอาจเชื่อว่าโลกนี้มันไม่มีอะไรลื่นไหล

หรือราบรื่น ก็เลยคอยแต่แย้งตัวเองอยู่อย่างงั้น

พอเจอคนที่แย้งเราบ้างถึงรู้สึกว่ามันป่วนๆ มันกวนอยู่ตลอดเวลา

เราคงเป็นคนแบบนั้น คนกวนๆ คนป่วนๆ โลกนี้ โดยที่เราไม่รู้ตัว

โลกที่เคยดีๆ ของบางคนก็กลายเป็นโลกกวนๆ ของเขาโดยฝีมือคนอย่างเรา

เราน่าจะได้ลองปล่อยให้โลกมันเป็นไปอย่างที่มันเป็นบ้าง

โดยไม่ได้เอาตัวเองไปตั้งขวางเอาไว้ราวกับเป็นภารกิจกู้โลกเลยทีเดียว

ฝึกการอยู่กับสิ่งี่เกิดขึ้น ปล่อยให้มันเป็นไป รับรู้เรื่องตามที่มันเป็นจริง

รับรู้ถึงสิ่งดีดีบ้าง ความงดงามบ้าง ความรักบ้าง

อะไรที่มันง่ายๆ ชีวิตมันก็จะง่ายกว่านี้อีกมากมาย

มีเธอเป็น "ของขวัญ "แห่งปี

2010-10-11T16:50:00.004+07:00

...

2010-10-11T12:50:00.002+07:00

เพิ่งเข้าใจความเศร้าบนความรักแบบใหม่

ไม่ได้เศร้าเพราะว่าไปแอบรักคนที่เขาไม่รักเรา

แต่กลับเศร้ามากกว่าเวลาที่พบว่า

ไม่ใช่ไม่รัก แต่ว่ารักไม่ได้

ได้แค่ปล่อยให้ชีวิตดำเนินไป

บนความผิดหวังของตนเอง

รู้สึกๆ

2010-10-08T14:05:00.002+07:00

เรารู้ว่าเราไม่เก่งเรื่องรับมือกับความรู้สึก

แต่เราก็พยายามและคิดว่าทำได้ดีมากขึ้นกว่าแต่ก่อนแล้ว

เวลาที่มันรู้สึก ร่างกายมันก็จะนำพาไป

อาจเพราะเราชอบบังคับให้ความรู้สึกมันเป็นอย่างนั้นอย่างนี้

มันก็เลยเหมือนกับว่าเราต้องพยายามต้านทานหรือต่อสู้อยู่กับ

พลังความรู้สึกที่เกิดขึ้นในร่างกาย

แต่แท้ที่จริงแล้วเราก็แค่ปล่อยให้คลื่นของความรู้สึกมันเคลื่อนไหวไป

ผ่านร่างกายของเรา และมันก็ผ่านออกไป

ตัวเราเป็นเพียงแค่เครื่องรับสัญญาณความรู้สึกเท่านั้นเอง

จริงๆ ก็เหมือนรู้นะ แต่ทำอยากจัง

มันเป็นความรู้สึกที่เกิดขึ้น และไม่ใช่ความรู้สึกของฉัน

2010-10-05T14:37:00.001+07:00

ชอบประโยคที่ว่า

"แต่ก็ทำให้หัวใจ

ได้ใช้รักใครสักคน"

(บังเอิญโลกกลมพรมลิขิต - โปเตโต้)

ไม่รู้หรอกว่าเพราะอะไร

อยากลืม ..ความจริง

2010-10-05T14:30:00.000+07:00

"อยากลืม ความจริงที่ใจของฉันยังมีเธอ

ความจริงที่ใจอยากพบเธอ

แค่ฝันว่าเจอ ตื่นจากฝันก็มีน้ำตา

อยากจะลืม ความจริงที่ใจคิดถึงเธอทุกวัน

ความจริงที่ใจยังทรมาน

เพราะฉันไม่ลืม ลืมว่าใจมันยังรักเธอ

เพราะ ฉันไม่ลืม ไม่เคยลืมว่ายังรักเธอ"

(ความจริง - แอน)

ความรู้สึก

2010-10-05T13:17:00.002+07:00

นานๆ ทีจะเขียน blog เวลาไม่เศร้า

เป็นประสบการณ์ประหลาด

เวลาที่ไม่เศร้านั้นมักพบว่า เพราะกำลังยุ่งอยู่

ตอนนี้ก็ยุ่ง และไม่เศร้า ไม่สุข

หากแต่นั่งอยู่หน้าจอ เพื่อใคร่ครวญถึงสิ่งที่เกิดขึ้น

ถึงสายสัมพันธ์ และความอาลัยอาวรณ์

ความเกี่ยวข้องเชื่อมโยง ที่ไม่ีอาจหาที่มาที่ไป

การเกิดขึ้นของบางสิ่งบางอย่างที่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่

และอาจเป็นการล่มสลายของอะไรๆ ภายในใจบางอย่างอีกด้วย

อยู่กับความตื่นรู้บนความไม่ชัดเจน

ใช้คำว่าแปลกอีกเพราะว่าไม่เข้าใจว่า เรารู้สึกอย่างไรกันแน่

มันแปลกไปจากประสบการณ์เ่ก่าๆ ทั้งหมด

จนถึงกับต้องใช้ความรู้สึกตัวเผชิญอยู่กับทุกๆ ลมหายใจ

ทั้งสร้างประสบการณ์สดๆ และทั้งสร้างความจดจำใหม่ๆ

ความรู้สึกก็คือความรู้สึก ที่มันไม่มีเหตุผล และไม่มีคำตอบ..

อิสรภาพในใจ

2010-10-05T11:35:00.002+07:00

เวลาที่เรารู้สึกดี เราก็อยากให้มันมีอยู่ตลอดไป

ไม่อยากให้ความคิดอะไรๆ มาแผ้วพานให้มันหายไป

เรื่องสังคม วัฒนธรรม ความถูกต้อง

มันก็เป็นเรื่องที่ทำให้เราทั้งแข็งทั้งเกร็ง

เพื่อหาที่ยืนให้มันอยู่ในกรอบที่โลกนี้บอกเรา และหนำซ้ำเรายังสั่งตัวเองด้วย

พบว่าตอนนี้ตัวเองเกร็งไปทั้งเนื้อทั้งตัว และหัวใจ

พออะไรที่มันให้ความรู้สึกกว้างๆ สบายๆ เข้ามามันก็สร้างความแตกต่าง

และทำให้เรารู้สึกมีพื้นที่อีกครั้ง

หายใจเข้า หายใจออก ....

สูดพื้นที่แห่งอิสรภาพเข้ามาไว้ในตัวเอง

เราเป็นอะไรก็ได้ เราเป็นอะไรก็ได้

อิสรภาพทางความรู้สึก และความสามารถที่จะรัก

คิดว่าจะไม่เสียใจ

2010-10-04T11:24:00.000+07:00

ดูมันนานเหลือเกินจากวันที่ฉันมีเธอ
แต่ความทรงจำครั้งนั้นก็ยังไม่เลือนหาย
เธอยังคง งดงามเสมอไม่ว่าเมื่อไร
อบอุ่นในใจทุกครั้ง เมื่อนึกถึงวันที่เรารักกัน

ไม่ว่าวันนี้เป็นไง เธออยู่ที่ใดก็ตาม
ฉันก็หวังเสมอให้เธอพบคนดีดี
ไม่ว่าพรุ่งนี้เป็นไง ยังห่วงเธอทุกนาที
ใจของฉันที่มี อย่างไรก็ยังมีเธอ

ยังเก็บเอาไว้ในใจ ทุกรอยยิ้มและทุกหยดน้ำตา
จดจำเวลา ทุกนาทีที่เราพบเจอ
อยากบอกว่าฉันดีใจ ที่ชีวิตนึงได้เคยรักเธอ
ต้องจากกันไป เจ็บปวดเพียงใด
ไม่เคยคิดเสียใจ

วันเวลาหมุนไปเชื่องช้า เมื่อไม่มีเธอ
และสิ่งที่เจอวันนี้ก็มีเพียงความเหงา
แต่การได้คิดถึงเธอบางครั้งก็ช่วยบรรเทา
ที่เราเคยมีคราวนั้นด้วยกันคือสิ่งที่ดีแสนดี

ไม่ว่าวันนี้เป็นไง เธออยู่ที่ใดก็ตาม
ฉันก็หวังเสมอให้เธอพบคนดีดี
ไม่ว่าพรุ่งนี้เป็นไง ยังห่วงเธอทุกนาที
ใจของฉันที่มี อย่างไรก็ยังมีเธอ

(ไม่คิดเสียใจ - แอน)